Main content

Aan de zijlijn

Ramses Groot is ambassadeur van de Socialrun, doet mee met team Lister en loopt over 2 weken samen met zeventien andere Socialrunners, de marathon van Vaals naar Maastricht.

Daar zit ik dan, in bed, met griep en ik maak het in mijn hoofd (zoals elke man, heb ik horen zeggen) heel groot. Over anderhalve maand gaan we van start in de marathon en ik vreet me thuis in bed op.

Niet aanstellen, schiet het door mijn hoofd

De updates van mijn mede-lopers komen voorbij en ik zie dat ze door weer en wind rennen en doorgaan en ik lig hier laf in bed met een miezerig griepje. Er schieten direct gedachten door mijn hoofd die me zeggen dat ik me niet moet aanstellen, ik kan toch wel wat oefeningen doen om tenminste een beetje in vorm te blijven. Maar als ik me kapot zweet bij het doen van de was en licht in mijn hoofd ben zie ik er toch maar vanaf. ‘Een lafaard die weer eens opgeeft’ spookt het door mijn hoofd.

Mijn rationele kant probeert me te vertellen dat het misschien wel goed is dat ik nu ziek ben zodat ik er ‘vanaf’ ben. En als ik dan de tijd neem om goed uit te zieken dat ik waarschijnlijk fitter en gezonder aan de start verschijn. Dat het niet erg is om goed voor jezelf te zorgen, want dat is juist wat je ook tegen anderen zegt. ‘Practise what you preach’ zeggen ze dan; maar waarom is het dan zo verdomde moeilijk?

Is opgeven erg als het te zwaar voor je is?

Ik wil niet achterblijven, afhaken, opgeven, me aanstellen, maar weet dat het op dit moment even moet. En misschien is dit juist exemplarisch voor hoe ik altijd in het leven stond en waarschijnlijk nog sta. Niet willen achterblijven, afhaken, opgeven en me aanstellen, omdat ik altijd het gevoel had juist dat te doen.
Maar juist nu realiseer ik me steeds meer dat ik dingen op mijn eigen tempo mag doen en dat dit niet erg is. Dat ik de tijd mag nemen voor mezelf en hier de ruimte voor mag voelen en nemen hoe onnatuurlijk dat ook voelt.

Is achterblijven erg als dat betekent dat je jezelf meer kunt zijn? Is afhaken erg als je daarmee voor jezelf kiest? Is opgeven erg als het te zwaar voor je is? Is je aanstellen erg als je daarmee je gedachten deelt en zelf ontdekt dat je het misschien te zwaar maakt?

Zonder zwaktes geen krachten

Ik denk het niet. Ik denk dat de wijze waarop je kijkt naar dingen die je voorheen als zwaktes zag en die iets anders benadert, je ook weer kracht kunnen geven. Want ook mijn zwaktes zijn onderdeel van mijn leven, zonder zwaktes geen krachten en vice versa.

Als ik mijn autisme, verslaving en jeugdtrauma’s een plekje kan geven en daarmee kan leven, misschien moet ik dat dan ook doen met mijn zelfkritische en soms negatieve gedachten. Zo maar een gedachte op een grieperige avond rond middernacht.


Ramses Groot – Ambassadeur Socialrun

Lees ook van Ramses

Marathonman
Ik mag weer meedoen
The happy few

De deur dicht doen

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *