Skip to: Als alles anders loopt

Socialrun website

Als alles anders loopt, kun je altijd nog gaan fietsen. Tot die conclusie kwam Anne dit jaar. Haar 6e Socialrun legt ze daarom niet lopend af, maar op de fiets. 555 km in 48 uur, omdat het kan, en beweging haar doet leven.

 

Met het leven weet je het uiteindelijk nooit; soms krijg je wat je wil, soms meer dan je ooit had durven hopen, soms verlies je, en soms verlies je veel.

Dit jaar begon ik met grote plannen en mooie dromen, gesneuveld nog voor ze goed en wel waren gedroomd. Dit jaar verloor ik veel; mensen, dingen, werk, vertrouwen, maar het meest van al misschien nog wel mezelf. Alweer, want in de afgelopen 15 jaar ben ik mezelf al meer dan eens gaan zoeken.

Verdwaald in de krochten van een donkere, eetgestoorde geest

Waar het, toegegeven, lang niet altijd slecht vertoeven is geweest, maar ook zelden écht gezellig. Of gezond. Boven alles vooral heel eenzaam en alleen, want hoe moet iemand je zien of vinden als je vooral ongezien en on-gevonden door het leven probeert te gaan? Niet op de laatste plaats uit schaamte.

De afgelopen maanden vielen me op heel veel vlakken zwaar

Los van alle praktische uitdagingen die het Coronavirus plots met zich meebracht, gebeurde er ook op privé gebied veel. Het feit dat ik sinds maart thuis zit, geen plek meer heb om nog naar toe te gaan en mijn sociale leven gereduceerd is tot nauwelijks bestaand, waren en zijn daarbij zeker niet behulpzaam gebleken.

Niet eerder voelde ik zo duidelijk hoe belangrijk het voor mijn welzijn is om ergens onderdeel van te zijn, om me nuttig, zinnig en gezien te voelen. En hoe moeilijk ik het krijg als al die elementen verloren lijken te gaan.

Ik deed wat ik altijd heb gedaan, en kreeg wat ik altijd heb gekregen

In alle chaos, angst en onzekerheid die ontstond, zocht ik overzicht en houvast daar waarvan ik weet dat ik hem (of haar?) kan vinden. Of in ieder geval iets wat er in de verre verte vaag op lijkt. Als de nood aan de vrouw is, kun je tenslotte niet zo kieskeurig zijn in het kiezen van de juiste copingmechanismen. Ik tot op heden in ieder geval niet.

En dus deed ik op 15 maart mijn sporthorloge maar weer om en liet mijn humeur vooral nog door mijn afgelegde kilometers bepalen.

Ik keurde dagen goed of af op basis van mijn energieverbruik

Wel zo ‘veilig’, als de bodem gevoelsmatig onder je vandaan is getrokken en het leven je vooral veel reden geeft om maar in een hoekje te gaan zitten huilen. Prima afleiding ook van allerhande drama en trauma, om vooral heel druk te zijn met wat je allemaal wel of juist niet hebt gegeten, en of je wel of nog niet voldoende hebt verbruikt. Prima, op de uiterst korte en oppervlakkige termijn, maar zeker geen aanrader voor de rest van je leven.

Voor je het weet ben je 15 jaar later nog pleister aan het plakken

Waar ik enerzijds fysiek veel in beweging was, viel ik anderzijds de afgelopen maanden vooral ook heel vaak stil. Verlamd door wat ik moest doen maar wat niet lukte, door wat ik voelde maar niet kon dragen, door alles wat er gebeurde en ik maar niet begreep. Ik trok me terug, en toegegeven, sociale contacten vermijden was nog nooit zo makkelijk als nu.

Het maakte me somber, onverschillig, moe en geblokkeerd.

Want als alles verloren voelt, voor wie kom je dan nog in beweging?

De afgelopen maanden gingen heel wat dagen voorbij waarop ik me dat afvroeg, om uiteindelijk te concluderen: voor mezelf.

Bewegen doet tenslotte leven, juist als de wereld stil gevallen lijkt en je nog maar moeilijk tot iets komt. De uitdaging zit hem soms alleen in hoe je wilt bewegen, waarom en waar naar toe.

In mijn recente zoektocht naar een (voor mij) gezondere en leukere vorm van beweging, belandde ik deze roerige lente weer eens op mijn racefiets. Die stond sinds mijn verhuizing uit Maastricht al jaren stil in de schuur, maar bleek na wat olie en lucht in de banden nog prima dienst te kunnen doen.

anne-on-socialbike-tour

Als alles anders loopt, kun je altijd nog gaan fietsen

Tot die conclusie kwam ik dit jaar, eerder verdwaald op doodgelopen wegen. En terwijl ik nu weer langzaam in (mentale) beweging kom, plannen opnieuw vormgeef en hervat, ontstond ook het idee om mijn 6e Socialrun dit jaar niet lopend maar fietsend af te leggen. Deze special edition vol alternatieven beleven we tenslotte hopelijk eens maar nooit meer.

route anne socialbikeVan woensdag 16 t/m vrijdag 18 september fiets ik daarom de enige echte Socialrun-route, van 555 km in 48 uur. Gewoon, omdat het kan, en beweging me doet leven.

Net als alle voorgaande jaren ook dit jaar natuurlijk weer met steun en ondersteuning van mijn moeder, want: never change a winning team.

Mijn Socialbike-avontuur – en daarmee de Socialrun en haar missie – steunen? Heel graag!

Doneren kun je eenvoudig hier.


Anne Marsman is psycholoog, redacteur van PsychoseNet.nl en trotse ambassadeur van de Socialrun.    

Back To Top