Op avontuur

12 november – Marit Wisse

Vanmorgen vond ik het nogal een gedoe om speciaal voor een kopje koffie naar Utrecht te gaan. Door de regen naar station lopen, niet helemaal weten waar ik heen moet. Een afspraak hebben met iemand die ik nog nooit langer dan vijf minuten in real life gesproken heb, waarom doe ik dit precies? Mijn hoofd vind het allemaal maar moeilijk. Toch loop ik door de regen richting station en stap daar in de trein naar Utrecht. Mopperend probeer ik wat aan mijn verslag te typen. Dan gaat de trein ook nog eens in the middle of knowhere stil staan. Top, dan ben ik ook nog te laat op mijn koffieafspraak, had ik toch die trein eerder maar genomen. Ik mopper nog wat op mijzelf, maar niet veel later veeg ik mijzelf bij elkaar. Want toe even, zo erg is het allemaal niet.

Ik voel me onzeker en mopper nog wat op mijzelf in mijn bubbel

Ja het regent, maar dat betekent niet dat ik ook zo moet mopperen. Op station Utrecht zoek ik naar de bus, Utrecht centraal blijft een doolhof voor mij. Ik stap ergens uit, loop de mijn route volgens Google Maps. Dan zie ik in mijn ooghoek een gebouw met de naam Stadstuin. Daar zou het moeten zijn, maar Google Maps gaat nog verder rechtdoor. Onzeker stuur ik een foto van het pand naar mijn koffieafspraak, klopt dit? Binnen sta ik nog even te wachten totdat de persoon met wie ik afgesproken heb naar beneden komt. Ik voel me onzeker en mopper nog wat op mijzelf in mijn bubbel. Totdat er iemand naar mij toeloopt en mij ontvangt met een hartelijke warme knuffel.

Deze knuffel herken ik, want ik kreeg eerder zo’n knuffel

Deze knuffel herken ik, want ik kreeg eerder zo’n knuffel. Die kreeg ik op het moment dat ik hem zo ontzettend nodig had. Die knuffel betekende toen: ik heb de finish bereikt, van het grote avontuur dat Socialrun heet. Vandaag was deze knuffel genoeg om voor mij het ijs te breken. We babbelen wat en dan komt de verwachte vraag; komt er een team Wisse? Ik lach, twijfel, maar geef nog geen concreet antwoord. Ja het zou tof zijn, maar wat is het ontzettend veel werk, en er is nog tijd zat om dat uit te zoeken. Maar dan ineens is er een volgende vraag: ‘zou je ambassadeur van de Socialrun willen worden?’ Oké deze had ik niet aan zien komen, ondanks dat er mensen waren die mij gewaarschuwd hadden voor het feit dat het misschien iets meer was dan alleen een kopje koffie. Ik slik, knipper met mijn ogen en hoop vooral dat mijn emoties niet zichtbaar zijn. We praten nog even door over dit onderwerp en dan nemen we afscheid.

Een halfuur later sta ik te huilen op Utrecht Centraal

Een halfuur later sta ik te huilen op Utrecht Centraal. Waarom? Omdat ik niet kan geloven dat ik ooit deze vraag zou krijgen. Ik huil omdat ik me zo onzeker voel, kan en durf ik dit? Maar ik huil ook omdat ik me vereerd voel en dit avontuur ontzettend graag aan wil gaan. Inclusief alle hobbels en bobbels die ik misschien wel tegen ga komen. Wat is het verwarrend wanneer je gevraagd wordt om mee te doen, terwijl je zelf niet geloofd dat je goed genoeg bent om mee te doen. Maar meedoen is winnen, dus ja ik doe mee en word ambassadeur van de Socialrun!