Skip to: Bon biní na Bonaire

Socialrun website

Werkbezoek Bonaire, ik had me er veel bij voorgesteld, een hoop verwacht en toch was deze trip ver boven verwachting.
We hebben we het een en ander al gedeeld, maar toch neem ik je graag nog even mee is wat we nu eigenlijk hebben gedaan, waarom en hoe we het beleefd hebben.

Al enige tijd zijn we bezig met gedachtes en gesprekken over een evenement op Bonaire. Het heeft inmiddels een serieuze vorm aangenomen en nu is het moment daar om de vervolgstap te zetten.

Ready for take off

Het is tegen 11 uur als ik Frank op het treinstation van Schiphol tref. Alle formulieren zijn ingevuld, negatieve testuitslagen op zak en we hebben er zin in! Ruim twee uur later stappen we de blauwe vogel in om twaalf uur later, 21.00u lokale tijd, uit te stappen op Flamingo Airport, Kralendijk Bonaire.

Gebracht door de blauwe vogel, opgehaald door Mick en Jessyca

Mick en Jessyca, de mensen met wie we dit evenement hopen op te zetten, staan enthousiast op ons te wachten. We hebben elkaar in Nederland drie keer gezien en gesproken, het gevoel is goed en we hopen ze dan ook de komende dagen beter te leren kennen.  Ze brengen ons naar Sabal Palm waar we een klein appartementje hebben gehuurd, het is op dit tijdstip nog 25 graden en een hele aangename verandering ten opzichte van de temperatuur diezelfde ochtend in Nederland.

Na een prima nacht worden we redelijk uitgerust wakker en wanneer we de tuin in kijken is het eerste wat we zien een kolibrie die rustig de nectar uit de bloemen haalt. Voor ons allebei de eerste kolibrie ooit die we in het echt zien.

Het evenement op Sorobon

Mick en Jessyca halen ons op en samen rijden we direct naar Sorobon. Sorobon is de plek waar het evenement georganiseerd gaat worden. Geweldig om nu eindelijk met eigen ogen te zien hoe het eruit ziet en essentieel om het evenement meer vorm te gaan geven. Een rustige, ruim opgezette plek, omringd met strand en zee gelegen in een grote baai die zich uitstekend leent om te windsurfen.

Forsa Academy

Na ons bezoek aan Sorobon rijden we door naar het kantoor van *Forsa Academy. Bonaire is een vrij klein eiland (van noord naar zuid 40 km) en we zijn er dan ook binnen 20 minuten. We maken kennis met mensen van stichting Project die ons vertellen over hun werk. Stuk voor stuk mensen die uitstralen dat ze het werk wat ze doen met liefde doen. ‘s Middags hebben we meteen alweer een volgende afspraak en wel met de zorgdirecteur Benedenwindse eilanden Mahilia Brewster van MHC, de GGZ hier op Bonaire. Een warme, betrokken vrouw die ontzettend enthousiast wordt van alleen al het idee om een evenement neer te zetten waarbij ze samen met haar cliënten in beweging komt om aandacht te vragen voor mentale gezondheid op het eiland.


We zijn nog geen 24 uur op het eiland maar hebben het idee hier al een week te zijn. We eten vanavond bij een klein lokaal restaurantje. Een restaurantje waarvan de kok ooit bij Mick een programma heeft gevolgd en waarover Mick trots vertelt hoe goed deze man het nu voor elkaar heeft.

Nos kantor, boso kantor

De volgende ochtend zitten we al om 7.45 klaar in het kantoor van Forsa Academy. We wennen snel, het voelt zomaar al een beetje als eigen. We vergaderen vanmorgen met het team wat betrokken is bij het windsurfevenement Forsa King of the Caribbean. De sfeer en het enthousiasme zit er goed in en na anderhalf uur gaat iedereen vol energie en met ieder zijn eigen taken de deur weer uit.

Onze dag vervolgt zich met meer kennismakingen en andere afspraken. Einde middag zit ons hoofd vol van alle gesprekken en informatie. We besluiten er mee op te houden voor nu en gaan de helderblauwe zee, die al wel steeds in de verte zagen, eens van dichtbij bekijken.

Zwemmen in een warm aquarium

Met een snorkelmasker op plonsen we het 26 graden warme zeewater in. Het lijkt of we rechtstreeks een tropisch aquarium in gelopen zijn, heel indrukwekkend en verwonderend. Toch vinden we onze rust totaal niet, dus na een half uur besluiten we terug te gaat naar het appartement. Ons hoofd zit vol en dat moet eruit, bij Frank nog meer dan bij mij. Het is dus goed dat we de tijd gebruiken om onze gedachten te ventileren, indrukken uit te wisselen en alle ideeën op tafel te gooien.

Zaterdag en zondag

Weekend: deze dagen hebben Mick en Jessyca gepland om ons meer van het eiland te laten zien. Op zaterdag doen we ‘rondje’ noord. We rijden via 1000 steps, Karpata en het Goto Meer (prachtige Flamingo’s!) naar Rincon. Rincon was vroeger de hoofdstad van Bonaire, maar is nu een klein dorp waar je voor je gevoel teruggaat in de tijd en de charme mag aanschouwen van het authentieke Bonaire.

Geitenvlees in Rincon

We lunchen met gestoofd geitenvlees bij een typisch Bonairiaans restaurantje en leren meteen wat woordjes Papiaments.
We rijden terug via het Millennium Monument (volgens zeggen moet je dat alleen overdag bezoeken omdat het er ’s avonds en ’s nachts schijnt te spoken) naar het kantoor, waar we de taken verdelen. Frank gaat met Mick aan de begroting zitten en ik ga met Jessyca en haar dochter op zoek naar souvenirtjes voor thuis.

Kralendijk

Wanneer we vertrekken uit het centrum vraagt Jessyca me of ik wil rijden. Een beetje terughoudend stem ik in. De wegen zijn hier prima, er wordt rustig gereden en zo ver is het niet. Op het eerste gezicht gaat dat dan ook prima, maar wanneer ik al een tijdje achter een langzaam rijdende brommer rij besluit ik deze in te halen en dát had ik niet moeten doen.Want wanneer ik de brommer voorbij ben haalt deze ons in en begint naast me druk te gebaren en te schreeuwen. Ik versta er weinig van, hou in en laat de brommer voorbijgaan. Oeps, gevalletje verkeerd begrepen denk ik. Om verdere onrust te voorkomen sla ik rechtsaf een openbare parkeerplaats op, welke uitzicht heeft op een mooi meertje met flamingo’s.

Makamba

Maar de man op de brommer is nog niet klaar met mijn, in zijn ogen asociale, rijgedrag. Hij zoekt ons op de parkeerplaats op en is duidelijk heel erg boos. Hij gebaart druk met zijn handen en schreeuwt van alles in de taal die ik niet spreek (direct heb ik besloten dat ik de komende weken deze taal ga leren spreken).

Met heel veel sorry’s van mijn kant en Jessyca die wel het gesprek met deze man kan voeren in het Papiaments, besluit de man uiteindelijk om ons te laten. Maar wat was dit nu? Waar het op neer komt is dat er vele Makamba’s (blanke mensen die denken dat ze het beter weten) op het eiland komen en, volgens vele lokale mensen, de boel wel even denken over te nemen.

Voor mij was het vooral een hele duidelijke leerschool. En buiten deze boze man, hebben we alleen maar hele lieve, warme en vriendelijke Bonairianen ontmoet.

Zondag hebben we de ochtend voor onszelf en bezoeken we op onze mountainbikes nogmaals Sorobon. We maken veel foto’s voor thuis en krijgen steeds meer beeld bij het windsurfevenement wat hier straks gaat plaatsvinden. ’s Middags halen Mick en Jessyca ons op voor ‘rondje’ zuid. We zien de mangrove, de ruige kustlijn aan de andere kant van het eiland, bezoeken de huisjes die zijn overgebleven uit de tijd dat de slavernij hier plaats vond, zien dolfijnen vanaf de weg en hebben een prachtig uitzicht op de zoutpannen. Uiteindelijk eindigen we bij Donkey Beach, waar we onder het genot van een hamburger uit de beroemde dubbeldekker bus, de zonsondergang beleven.

Geweldig dat we door deze twee toertjes over het eiland in korte tijd zoveel hebben kunnen zien. En hoe een andere draai werken vanuit de auto geeft in plaats van op een kantoor. Want naast het bezoeken van de toeristische plekjes werkten we stevig door in de auto en misschien nog wel productiever dan op kantoor.

Persconferentie

Maandag is het vroeg, want om 7.30u hebben we al afgesproken bij It Rain Fishes in Kralendijk. Hier gaan we een persconferentie houden. Gister hebben we de voorbereidingen al getroffen en vandaag is het zover. De pers is op tijd en iedereen pakt zijn rol, fantastisch om te zien! Diezelfde avond verschijnt het op de Bonairiaanse televisie en de daaropvolgende dagen komt het uitgebreid voorbij op de radio en sociale media.

De rest van de maandag en dinsdag gebruiken we voor nog meer afspraken met betrokken mensen en sponsoren én om op kantoor nog een hoop slagen te slaan, voor we weer naar huis gaan.
De grote lijnen van het evenement staan, de missie is duidelijk en iedereen weet wat hem of haar te doen staat.

Voor we dinsdagavond weer op het vliegtuig stappen eten we nog met elkaar in Kralendijk en kijken we met elkaar terug op de dagen dat wij op Bonaire waren. Er wordt een hoop gezegd maar het allerbelangrijkste kan niet in woorden worden uitgedrukt. De lichtjes die we zagen branden in de ogen van Mick en Jessyca. Twee mensen die vanaf nu nooit meer uit ons hart gaan.

 


Nienke Bouwman

 

Meer weten over Forsa of the Caribbean of dit initiatief steunen?
of kijk op forsakingofthecaribbean.com

Back To Top