Main content

Ramses Groot deur

De deur dicht doen

Iets wat we elke dag doen en waar je niet veel bij stilstaat. Dat hoeft ook niet perse als het de deur van je kamer, huis of werk is. Maar ik mag voor mijn werk als peer support werker bij mensen langsgaan die net als ik in het verleden er niet altijd even lekker bij zitten.

Of dit nu komt door psychische of verslavings kwetsbaarheden dat maakt niet uit

Het zijn mensen die het zwaar hebben en op wiens pad ik even (of langer) mee mag lopen in de hoop er te kunnen zijn, ze te kunnen steunen en misschien wat te inspireren of motiveren op hun pad.
Dat pad kan letterlijk buiten zijn door te gaan wandelen, rennen, er op uit te gaan en samen avonturen te beleven.

Maar dat pad is soms ook in het eigen huisje of kamertje, de veilige haven, de cocon waarin je je terugtrekt, omdat het bekend en veilig is, er niemand is die je kan be- of veroordelen zoals in de ‘boze’ buitenwereld. Dat plekje kan heel fijn en vertrouwd zijn maar ook o zo eenzaam. En die realisatie heb ik zo vaak in een werkweek.

Het moment dat je iemand weer alleen laat

Je bent bij iemand langs geweest en hebt gezeten, bent er misschien samen even uit geweest, gepraat, gezwegen, gelachen en soms gehuild met iemand en dan komt onherroepelijk uiteindelijk het moment dat je weer weg moet gaan. Het moment dat je iemand weer alleen laat en de deur achter je dichttrekt. Voor veel hulpverleners is dit waarschijnlijk de gewoonste zaak van de wereld maar voor mij niet.

Ik weet namelijk uit ervaring hoe het is aan de andere kant van die deur

de kant die je niet meer ziet of hoort omdat je weg bent. De kant van de deur waar je net misschien je ziel en zaligheid op tafel hebt gelegd met alle bijbehorende emoties. En daar praat je dan over, en als die emoties zijn gezakt eindigt het gesprek en sluit die deur. Boem. Je bent weer alleen, je beseft dat je weer alleen bent en je wilt niet alleen zijn.

Je wilt dat er iemand voor je is

maar realiseert dat dit nu niet mogelijk is en dat je dit niet kan vragen van een hulpverlener. Je wilt je vrienden of familie niet lastigvallen met jouw ‘shit’ dus je kiest ervoor om er alleen doorheen te gaan. Alleen.

Dat overweldigende gevoel van eenzaamheid en onmacht over die eenzaamheid raakt me telkens weer diep, want niemand wil alleen zijn in het donkerste stuk van zijn leven, maar je durft die duisternis ook niet met iedereen te delen, omdat je niemand wil lastigvallen, een vicieuze cirkel noemen ze dat.
Hoe kom je daar uit? Dat is voor iedereen verschillend en ieder heeft zijn eigen manier.

Mijn manier was door met mezelf bezig te gaan

uit te zoeken wie ik ben, wat mijn doel in het leven is, nieuwe uitdagingen aan te gaan, in het diepe te springen en het onbekende tegemoet te gaan door mezelf te ontwikkelen richting de ervaringsdeskundige die ik nu ben (tenminste, dat hoop ik dan maar).

Op mijn pad heb ik inmiddels zo ongelofelijk veel mooie mensen mogen ontmoeten dat ik me nooit meer alleen hoef te voelen. Maar dat ook nu soms nog doe. En dat is niet erg, want soms vind ik alleen zijn ook heel fijn en ik realiseer dat het me alleen voelen er ook voor zorgt dat ik de momenten die ik samen mag zijn extra waardeer.

Maar elke keer als ik een deur sluit herinner ik me hoe het is aan de andere kant

niet om zielig te doen of medelijden op te wekken maar omdat het ook een stukje is van wie ik ben. En dat is oké, al deed het soms pijn.
Ik heb ervan geleerd en mag de lessen nu in de praktijk brengen. En zou niets anders willen doen, want ondanks dat het soms best zwaar werk is geniet ik er elke dag van!!


Ramses Groot
Ambassadeur Socialrun

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *