Main content

De lange weg tot aan de start, ik ben er klaar voor

Iris, 26 jaar, vecht, sinds haar jeugd dagelijks met haar diagnoses en zit momenteel in een traject voor euthanasie. Haar passies zijn muziek maken, hardlopen, fotografie, in de natuur zijn en schrijven.

 

Het is nu een maand geleden dat ik ben geopereerd aan mijn knie en het is nog zo’n 2,5 maand tot aan de start van de Socialrun. Ik heb nog een lange weg te gaan, die eerst onhaalbaar was alleen gezien mijn situatie nu met veel wilskracht, doorzettingsvermogen en een beetje geluk nu toch mogelijk blijkt te worden. De Socialrun wordt namelijk een van mijn laatste hardloopevenementen waar ik aan meedoe.

De operatie

Een maand geleden was het dan eindelijk zover, de knieoperatie waar ik al maanden op zat te wachten. De operatie die ervoor zou zorgen dat ik binnen de kortste keren weer zou kunnen lopen zonder krukken en waar ik helemaal naar verlangde weer zou kunnen hardlopen.
Ondanks mijn situatie liet ik mijzelf toch opereren, terwijl het misschien niet meer nodig zou hoeven zijn. Ik liep al sinds december op en af met krukken en sinds april kon ik niet meer zonder krukken lopen. Volledig afhankelijk van alles en iedereen en dat terwijl ik op de derde etage van een appartementencomplex woon zonder lift.

De operatie ging goed, ze hadden verwijderd wat ze moesten verwijderen en de orthopeed kwam zelfs nog enthousiast vertellen dat ik nergens anders schade of slijtage had. Mijn knie zag er goed uit op dat ene irritante stukje slijmvlies, genaamd plica, na dan. Het herstel en de revalidatie kon beginnen. En ik was er klaar voor, dacht ik.

De start van het revalideren en herstel

De eerste 3 dagen mocht ik helemaal niks, ik zat daar maar op de bank. Nou, 1 dag kon ik dat wel accepteren. Dag 2 begon toch de psychische delen in mij te protesteren en dan vooral mijn eetstoornis. Ik kon mezelf nog moed in praten om te eten voor het herstel, bij dag 3 was dat verdwenen en begon de terugval.
Tja, hier had ik ergens wel een beetje rekening mee gehouden. Toch kwam het onverwachts.

Dag 4 mocht het verband eraf en ik mocht met mijn krukken weer naar buiten, alleen de eerste 10 dagen mocht ik niet mijn geopereerde been gebruiken. Ik kan je vertellen dat mislukte op dag 3, aangezien ik toen al geen pijn meer had en mijn krukken vergat. Oeps, dat kreeg ik wel even terug van mijn fysiotherapeut.

Een ruime week na de operatie zag ik mijn fysiotherapeut voor het eerst en toen kwam de mentale klap waar ik geen rekening mee had gehouden. Alle plannen die ik had gemaakt verkruimelde in kleine stukjes met de woorden reken maar dat de revalidatie tot december gaat duren. Ik zag alle runs, wandelreizen en vooral mijn vrijheid wegvallen.

De terugval

Twee dagen lang gaf ik alles de ruimte, ik at niet, ik dronk niet, ik kwam mijn bed niet uit. Het feit dat ik niet kon gaan hardlopen deze zomer, dat maakte dat ik niks meer wilde. Twee dagen en toen heb ik open kaart gespeeld bij mijn fysiotherapeut. Open kaart over mijn situatie en dat veranderde alles.
De kaarten kwamen anders op tafel te liggen. Hij wilde wel meegaan werken aan een versnelt revalidatieproces, maar dat hield in 200% inzet aan mijn kant en elke week kijken hoe mijn knie reageert op de stap die ik die week maakte.

Revalidatie

Nu 1 maand verder en ik mocht voor het eerst mijn sportschoenen aantrekken. Oké, het was dan wel niet voor het hardlopen. Het was voor mijn eerste fietstraining. Inmiddels ben ik van de bank lopend met 2 krukken en 1 been gebruiken, naar 1 uur wandelen en 1 uur fietsen getraind.
Hopelijk komt deze week de stap richting het hardlopen erbij, dat ik kleine stukjes kan gaan hardlopen.
Maar dat was niet het belangrijkste en het zwaarste proces die ik heb gemaakt deze maand.
Dat proces lag namelijk niet op fysiek gebied, maar op mentaal gebied.

Lesson learned

Deze maand moest ik opnieuw de strijd aangaan tegen mijn eetstoornis, ik moest opnieuw beginnen met eten en drinken. Deze maand moest ik opnieuw leren dat niet elke dag een goede dag kan zijn, maar dat je in een slechte dag wel een goed moment kan maken.

Deze maand moest ik opnieuw leren mijn lichaam te accepteren, dat mijn lichaam ziek is en vaak niet werkt zoals die hoort te werken. Deze maand moest ik opnieuw leren om uit bed op te staan. Deze maand moest ik opnieuw leren mensen te vertrouwen en het belangrijkste deze maand moest ik opnieuw leren om hulp te vragen wanneer ik iets niet kan, durf of als ik het even helemaal niet weet.
Vooral dat het oké is om er even helemaal erdoorheen te zitten en dat te laten zien, dat het oké is om iets niet te kunnen op dat moment.

Het moment dat ik het wel weer kan dan ben ik er helemaal klaar voor, want aan mijn wilskracht en doorzettingsvermogen ligt het niet.
Het is alleen wachten op het moment dat mijn lichaam en geest er ook klaar voor zijn.


Iris Keehnen

Ook van Iris:
Mijn eerste Socialrun teambijeenkomst inclusief alle stigma’s

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *