Main content

De stilte na de Socialrun

Volgens het woordenboek betekent eenzaam: alleen, zonder gezelschap. Maar je kunt je in een enorme mensenmassa, enorm eenzaam voelen. Eenzaamheid zit hem niet in de mensen om je heen, eenzaamheid zit hem in de verbondenheid die je (al dan niet) voelt. 

Vijf jaar geleden deed ik voor het eerst mee met de Socialrun. Als subteam-captain en navigator ging ik mee met Team Kwintes. Het was voor ons het eerste jaar en samen met teamcaptain en opperhoofd Dicky hadden we voor Team Kwintes alles geregeld. De voorbereiding was een hectische periode geweest. De eerste keer meedoen en organiseren: je moet voor je gevoel het wiel opnieuw uitvinden. Loopschema’s? Waar ga je overnachten? Na hoeveel kilometer wisselen? Hoeveel broden moeten er mee? Hoe zamel ik geld in? Waar vinden we nog een loper op het laatste moment?

Eten, slapen, lopen, repeat

Op vrijdagmiddag sta je dan eindelijk aan de start. Het avontuur begint. Het weekend vliegt voorbij: stukje rijden, aanmoedigen, nieuwe loper warming up, lopers wisselen, oude loper inladen en weer een stukje rijden. En dat een keer of 30 op repeat. Dan eten, douchen, even slapen en plots ontdekken dat het andere subteam veel sneller loopt en we dus weer snel in de auto moeten, op naar de volgende etappe. Onderweg gaan we allemaal een keer stuk. Iedereen heeft een breekpunt en bij de meeste mensen ligt deze rond de zaterdagnacht. Al twee dagen onderweg, met veel te weinig slaap, dat breekt iedereen. Maar er dan samen doorkomen, het als team opvangen, dat schept een verbondenheid, die is niet uit te leggen, als je het niet hebt meegemaakt.

De finish, de euforie. We hebben het gedaan! Het grote nagenieten mag beginnen. De eerste week na de run stuiter je nog van de adrenaline. De appgroep van het subteam is drukker dan ooit. Foto’s worden gedeeld en een paar keer per dag wordt er geroepen: “Weet je nog?”.

Stilte

Een week is voorbij, alweer tien dagen thuis. Het leven gaat weer verder. Mensen vragen er niet meer naar, je verhaal is al verteld. Het wordt stiller in de appgroep. En daarmee wordt het stiller in mijn hoofd. Het lijkt alsof de eenzaamheid, die ik regelmatig voel in mijn leven, na de Socialrun groter is. Juist doordat ik mij zo verbonden heb gevoeld met mijn team, maar ook met iedereen die we tegenkwamen onderweg, is de stilte en de eenzaamheid veel groter nu.

Ik merk dat ik niet de enige ben. Ook in mijn subteam zijn er mensen die het zo voelen. En dan is het zo helpend om elkaar op te zoeken. Het even te delen met iemand, al is het alleen via de app of via Facebook. Het weten dat je niet de enige bent die zich eenzaam voelt, dat geeft mij weer verbondenheid.

Deze week is de week tegen de eenzaamheid.


Annet van Riel

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *