Skip to: De vraag die nooit gesteld werd

Socialrun website

Tijdens zijn herstel van verschillende psychoses kwam één van Nicolai’s talenten aan het licht: schrijven. Nicolai schreef openhartige, grappige en aangrijpende columns voor de Nationale Zorggids over zijn leven met stemmen en waanideeën in zijn hoofd. Van zijn hand verscheen de bundel columns Oscar. Na zijn herstel is hij blijven schrijven, nu voor de Socialrun.

Het is een zaterdagavond in januari 2010. Buiten sneeuwt het. Hard. Het is een winter zoals een winter moet zijn: de lucht is grauw, het vriest stevig en de sneeuw blijft in tegenstelling tot andere jaren liggen. Kortom het is echt winter.
Het witte landschap is voor velen een plaatje, voor mij niet, het boeide me niet echt. Zoals veel me niet meer boeiden.
De auto waarin ik zat bewoog langzaam over de besneeuwde wegen met als eindbestemming de huisartsenpost.

Ik was er gek genoeg ook bang voor

Even daarvoor gingen bij mijn ouders alle alarmbellen af. Het is crisis. Ik had hen medegedeeld dat het voor mij niet meer hoefde. Het leven. Ik was er klaar mee. De stemmen, wanen en depressieve gevoelens in mij hadden zware sporen nagelaten. Ik verlangde naar het einde, maar was er gek genoeg ook een beetje bang voor.
Misschien scheen er nog een lichtstraaltje aan het eind van de tunnel en kon ik toch ‘beter’ worden.
Alleen mijn stemmen maakten daar korte metten mee: “Jij bent het niet waard om te leven”, “De wereld is beter af zonder jou”. Dat soort teksten spookten door mijn hoofd.

Alleen maar zwijgen

Aangekomen bij de huisarts moest ik van mijn stemmen met mijn hoofd gebogen zwijgen. Alleen maar zwijgen. Ik deed het en kreeg zowaar complimenten. De huisarts kon geen contact met me krijgen en wist zich eigenlijk geen raad met dit hopeloze geval. Hij kon me eigenlijk alleen maar doorverwijzen naar de crisisdienst van de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) en we keerden huiswaarts.
Bij ons thuis zou later die avond iemand van de GGZ komen. Thuis aangekomen ging ik zwijgzaam in een soort ambulancehouding op de bank liggen en zweeg.

De vrouw stelde de vraag der vragen

Later die avond kwam er inderdaad iemand van de GGZ langs. Ook haar mocht ik vooral niet aankijken of laat staan met haar praten. We namen plaats aan de keukentafel en mijn ouders legden het een en ander uit.
Ik was stil, luisterde niet eens en zweeg. Wederom met de complimenten van mijn stemmen.
De vrouw hoorde het relaas van mijn ouders aan en bestudeerde mij aandachtig. Ik voelde hoe haar ogen mijn kant op priemden. Het beviel me niet. Eigenlijk wilde ik dit niet. Ik wilde naar bed. Slapen en hopen dat ik de volgende ochtend niet meer wakker zou worden.

 

Uit het niets gebeurde het. De vrouw stelde de vraag der vragen: “Nicolai, hoor jij stemmen?”.
De vraag kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel. Het was even stil. Dit is mijn kans dacht ik, maar ook wist ik dat ik er met niemand over mocht praten.
De stilte duurde nog even voort. Vertwijfeling in mijn hoofd. En zoals de vraag der vragen uit het niets kwam antwoordde ik uit het niets bevestigend. “Ja!” zei ik. De monden van mijn ouders vielen open en eigenlijk is de rest geschiedenis.

Misschien had ik ook een verzuurde kijk op mijn hulpverlening gekregen

Ik denk nog vaak terug aan die bewuste zaterdagavond in januari 2010. Ik vergelijk de situatie van nu met die periode en ben trots op de weg die ik ben gegaan. Voor mijn gevoel is het zo gegaan, maar volgens mijn broer klopt dit niet helemaal.
Kort ervoor heb ik aan hem opgebiecht dat ik stemmen hoorden. Hij wist zich ook geen raad en kon me niet helpen. Die situatie met mijn broer kan ik me niet meer herinneren, maar misschien heeft het me geholpen om te gaan praten met mijn ouders. Dat ik zo een tipje van de sluier oplichtte hoe het met me ging. Om uiteindelijk  toch hulp te krijgen.

 

Toen ik onlangs les mocht geven werd mij de vraag gesteld wat er gebeurt zou kunnen zijn als die vraag eerder in mijn leven werd gesteld. Een interessante vraag, waar ik het antwoord niet op weet. Misschien had ik een opleiding kunnen afronden en een baan kunnen hebben, maar misschien ook niet. Misschien had ik ook een verzuurde kijk op mijn hulpverlening gekregen. Misschien ook niet. Wat het belangrijkste is: is dat de vraag een keer gesteld is. Ik ben blij met het leven, blij met wie ik ben en blij met mijn toekomst. Wat dat ook wezen mag!

Nicolai

Nicolai van Doorn

Eerder verscheen er van Nicolai:
Mijn leven met Nicolai en Oscar

 

Back To Top