Skip to: Deze blog gaat over niets

Socialrun website

Tijdens zijn herstel van verschillende psychoses kwam één van Nicolai’s talenten aan het licht: schrijven. Nicolai schreef openhartige, grappige en aangrijpende columns voor de Nationale Zorggids over zijn leven met stemmen en waanideeën in zijn hoofd. Van zijn hand verscheen de bundel columns Oscar. Na zijn herstel is hij blijven schrijven, nu voor de Socialrun.

Writers block als gevolg

Laat ik maar meteen in het nieuwe jaar met de deur in huis vallen, deze blog gaat over niets. En haalt mijns inziens niet het niveau van wat u van een blog van mijn hand mag verwachten. Sorry. Maar er is een goede verklaring voor, die ongetwijfeld positief opgevat wordt.
Die verklaring?
Ik ben voor de zoveelste keer gestopt met roken. Het is een van mijn voornemens van het nieuwe jaar. Ik ben erop gebrand dat deze poging wel slaagt en ben op de goede weg, maar er is wel een keerzijde, het schrijven lukt niet meer zo goed.
Roken en schrijven gingen bij mij altijd hand in hand en nu ik gestopt ben met roken heb ik symbolisch rigoureus een hand geamputeerd. Met een writers block als gevolg.

 

Writers block of niet het is me, na dagen van ploeteren, gelukt om de eerste alinea van 2021 op papier te krijgen.
Toch goed voor honderdnegenentwintig woorden en een enorme worsteling met de afkickverschijnselen van het roken.
Ik rookte graag tijdens het schrijfproces. Of graag, ik veranderde in een kettingroker die ieder half uur schrijven afwisselden met een rookpauze op het balkon van een kwartier waarin ik de ene na de andere nicotinestok weg pafte.

Op het balkon kwam ik rokend tot rust. Tot een heus zen moment waarin ik de woorden in mijn hoofd in de juiste volgorde zetten om die vervolgens na de rookpauze op papier te zetten. Roken en schrijven horen voor mij bij elkaar. Het is als een goed huwelijk.

 

Scheiding in gang zetten

En toch besloot ik op de eerste dag van het nieuwe jaar om de scheiding in gang te zetten.
Het is alsof je baas zegt we kunnen eigenlijk niet zonder je, maar dat gaan we toch proberen. Een gevoel van leegte. Zo voelde ik mij in de begindagen.
Dagen die ik vooral doorkwam door te gaan slapen. Uren sloot ik mijn ogen om de trek in een sigaret te onderdrukken. Schrijven? Dat liet ik voorlopig aan mij voorbijgaan. Het is niet eens dat het niet lukte, want ik nam niet eens een poging.
Mijn omgeving vertelde mij dat het schrijven nog wel ging komen. En daar vertrouwde ik ook blindelings op.

 

Het is niet een vechtscheiding die publiekelijk en schaamteloos wordt gevoerd

En nu heb ik toch drie alinea’s weten te vullen zonder te roken. Ik ben er stiekem best wel trots op. We zijn nu een kleine maand verder en de scheiding verloopt probleemloos.
Het is niet een vechtscheiding die publiekelijk en schaamteloos wordt gevoerd. Nee, we hebben afgesproken om vrienden te blijven. Dus van mij geen kwaad woord over de rokers onder ons. Leven en laten leven is mijn credo al is mijn voornemen om nooit meer een sigaret aan te raken.

De dagen die ik slapend doorkom tel ik steeds minder vaak. Ik vul de dagen nu steeds vaker in mijn schrijfkamertje waar ik voorzichtig de eerste woorden op papier zet.

Ik begon deze blog met de mededeling dat deze blog nergens over ging en niet het niveau haalde wat ik gewend ben, maar misschien is dat een leugen tegen beter weten in. Ik ben eigenlijk best tevreden. Deze blog mag er wezen!


Nicolai van Doorn

Nicolai

Eerder verscheen er van Nicolai

Rare tijden
De vraag die nooit gesteld werd
Mijn leven met Nicolai en Oscar

 

Back To Top