Skip to: Doe eens lief

Socialrun website

Ramses Groot, ambassadeur van de Socialrun, woont in Utrecht en werkt als ervaringsdeskundige bij Lister. Hij blogt én vlogt regelmatig voor de Socialrun.

Zomaar een dag in mei 2020

Mijn vakantie is net begonnen en dat voelt vreemd, niet alleen omdat de reis die gepland stond is gecanceld vanwege corona, maar ook omdat ik eigenlijk liever had gewerkt. Juist omdat ik net terug was en intens geniet van mijn werk als ervaringsdeskundige binnen de GGZ.
Na eerst zelf ziek te zijn geweest en iets langer thuis te zijn gebleven, wegens ziekte van mijn vrouw, was het begin van de corona-tijd vreemd voor mij.

Je wilt er als mens en ervaringsdeskundige juist nu zijn voor degenen bij wie je betrokkenen bent in de wondere wereld van de GGZ en je staat gedwongen aan de zijlijn.
En als je dan weer aan de slag mag ben je blij dat je een steentje kan en mag bijdragen in deze uitdagende tijden. De waardering en dankbaarheid als ik een praatje kom maken, we (op afstand) wandelen of rennen en zelfs bij online contacten via Enik connect en de Socialtalks, is groot en intens. Ik voel dat contact, nu misschien nog meer dan normaal, zo belangrijk is.

En dan trap ik weer in mijn oude valkuil

Te veel willen doen in te weinig tijd waardoor ik er niet altijd volledig ben voor degenen op wiens pad ik mag meelopen. Ik hoop hier met der tijd een betere balans in te vinden, voor mezelf en de mooie mensen bij wie ik betrokken ben.

Die kant wil ik hier laten horen, benadrukken en het liefst uitschreeuwen!

Mensen binnen de GGZ zijn boven alles mensen.
Soms blij, soms boos, soms euforisch, soms verdrietig, soms gelukkig en soms intens ongelukkig.
Soms zijn we overweldigd en in de war door dingen die in ons leven gebeuren en ik vind dat niet vreemd. Maar misschien ben ik daarin ook bevooroordeeld omdat ik daar ook ben geweest en nu nog soms ben. In de war, angstig, onzeker, bevreemd door de wereld om me heen en hoe we met elkaar omgaan.

Tijdens het scrollen op mijn telefoon zie ik een voorgesteld bericht van dumpert (niet iets waar ik normaliter naar kijk) maar omdat ik de omgeving denk te herkennen tik ik er toch op tot mijn spijt. Het artikel gaat over een zogenaamde corona spuger en in de eerste tien commentaren wordt er zeven keer naar de GGZ verwezen.

‘Zal weer zo’n ontsnapte gek zijn.’

‘Snel opsluiten die gast.’
‘Waarom mogen deze types vrij rondlopen?’ en ‘Wij moeten weer betalen als hij wordt opgenomen’.
Dit alles is een bloemlezing van de medemens die een paar weken geleden elkaar steunde, klapte voor de zorg en elkaar hielp omdat we nu allemaal in hetzelfde schuitje zaten.

Maar nu men weer alleen denkt te kunnen en mogen varen, worden die reddingsvesten van compassie en medemenselijkheid weer opgeborgen en vergeten. Want we kunnen ons weer focussen op wat echt belangrijk is;

Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken

En daarnaast is het in mijn ogen belachelijk om eenieder binnen de GGZ te reduceren tot een doorgeflipte idioot die mensen non stop bespuugd, beledigd, uitscheldt of onder invloed van middelen de hele buurt terroriseert.

We zijn mensen, net als jij en ik die misschien even de weg in het leven kwijt zijn. Is dat zo vreemd in een maatschappij waar de lat zo hoog ligt dat het voor velen onbereikbaar is, je constant maar bestookt wordt met informatie, prikkels en je gedwongen wordt mee te doen een wereld die mooier wordt geschetst dan hij daadwerkelijk is op (a)sociale media?

Wat helpt jou als je het even niet weet?

Iemand die je je verhaal laat doen, je troost, je raad geeft en helpt of iemand die je voor gek verklaard en laat opnemen?
Ik weet wat mij zou helpen…


Ramses Groot – Ambassadeur Stichting Socialrun

Back To Top