Skip to: Doe maar gek dan doe je al normaal genoeg

Socialrun website

Afgelopen september heb ik voor het eerst meegedaan aan de Socialrun. Als fietser heb ik mij ingezet voor een inclusieve samenleving en interessant genoeg kwam ik er door de ervaring van het weekend zelf pas achter wat #meedoeniswinnen voor mij eigenlijk betekend.

In 48 uur met zijn allen 555km afleggen klinkt voor de meeste mensen al als een uitdaging. Het gebrek aan structuur, controle, slaap en bekende en veilige mensen om mij heen klinkt voor mij meer als een levende hel. Voor eenieder die me kent zou me dan ook volledig voor gek verklaren. Al leven we momenteel in een wereld waar ik met mijn diagnoses en labels in een wilde dans van stigma en zelfstigma toch soms al voor gek wordt verklaard.

Bij aankomst voelde ik me overweldigd en werd ik na een kleine verstop-poging door een vriendin van de WC geplukt met de mededeling dat het allemaal wel goed zou komen, en dat het hele team echt niet per definitie en voor nu en altijd een gruwelijke hekel aan me zou hebben.

Maar durfde ik het aan te vertrouwen?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen idee heb wie er in mijn team cliënt is (of is geweest). Net zomin weet ik hoeveel van mijn teamgenoten weten of ik wat emotionele en psychische bagage bij me draag. Wat ik wel weet is dat het dit weekend ook allemaal niet uitmaakte.

Ik kreeg de ruimte om te zijn wie ik ben en er werd rekening met me gehouden.
Op onze eerste dag van het Socialrun-avontuur kwam mijn vriendin en teamgenoot naar me toe en vroeg: “Goh, Ri, wat is jouw paniekplan eigenlijk?” Waarna ik even een kleine beschrijving gaf van mijn verwachtingen, wat zou kunnen gebeuren en wat dan behulpzaam is (of juist absoluut niet).
Ik was gewapend met een self-care tasje in mijn rugzak met alles wat ik nodig had om elke paniekaanval te trotseren. “Top!” zei ze, en we gingen van start.
Alsof we bespraken wat je moet doen als het zadel ineens losschiet of de fietslamp niet meer werkt.

De normaalste zaak van de wereld. Of toch niet?

In een inclusieve wereld zou het voor mij veel normaler zijn om met elkaar te bespreken wat we nodig hebben. Dat het niet erg is dat we allemaal op onze eigen manier functioneren, maar dat de vraag is hoe we ervoor kunnen zorgen dát we dat allemaal zo goed mogelijk kunnen.

Mens zijn is maatwerk en de ene dag is de andere niet. De uitdaging van dit weekend voor mij, maar eigenlijk voor iedereen, was per moment kijken wat kan en wat er nodig is. Eten? Slaap? Fysio? Douche? Sociaal contact? Of juist even alleen in je bubbel? Dat doen! Loslaten en nog meer loslaten. Loslaten wat je van jezelf moet of wat je denkt dat andere mensen van je verwachten.

De schuring die ik die ik dit weekend voelde was niet alleen van het zadel tegen mijn zuidelijke regionen

Maar minsten zo hard werd er tegen de randjes van mijn comfort zone aan geschuurd. De worst-case scenario’s die ik in de weken aanlopend naar het evenement in de nachtelijke uurtje in mijn hoofd heb afgespeeld bleken (zoals viel te verwachten) enkel en alleen fantasie.
Ik bleek tot veel meer in staat dan ik dacht. Ik ben veel sterker dan ik had durven dromen. En zo blijkt liefde en acceptatie te zijn voor mijn hoofd en hart, wat vaseline en talkpoeder zijn voor mijn billen.

Dit weekend maakte ik voor 48 uur deel uit van een mini-inclusieve samenleving

Ik mocht zijn. Ik mocht meedoen met alles wat ik te brengen heb. Van full-on blij ei met stomme grappen tot volledig verstrikt in mijn hoofd het klein houdend, adem in, adem uit, doortrappen, tandje bij of versnelling een standje lager.
Waar ik aan het begin van het weekend bang was dat mijn kwetsbaarheid mij gek, stom, moeilijk of lastig zou maken en dat ik vooral maar ‘zo normaal mogelijk’ moest zijn luidt vanaf nu mijn credo: Doe maar ‘gek’ dan doe je al normaal genoeg.


Rianne Pelleboer 
Team Hersenwandelingetjes                                                                                                                                                

 

Back To Top