Main content

annelieke joosten

Durven te vallen

Annelieke is 23 jaar en woont in Rotterdam. Elke twee weken schrijft ze een blog waarin ze iets deelt over haar eigen ervaring met psychische kwetsbaarheden.

Angst is een slechte raadgever

Dat zei mijn moeder altijd tegen mij. Als je iets niet durft, wil dat niet zeggen dat je het niet moet doen, want dan doe je uiteindelijk niks. Je moet in beweging komen, nieuwe dingen leren, ervaren. Dus door die angst heen duwen en merken dat het allemaal wel meevalt. Je horizon verbreden enzo. Dat soort uitspraken.

Maar aan de andere kant hoor ik: luister naar je gevoel! Doe wat goed voelt! Je onderbuikgevoel heeft altijd gelijk. Dus voelt iets niet goed, doe het dan niet. Zorg goed voor jezelf.
Ik kan soms echt helemaal gek worden van deze twee kanten. Die staan echt lijnrecht tegenover elkaar. Ik heb veel dingen gedaan die ik doodeng vind.

Vorig jaar bijvoorbeeld ben ik op reis gegaan, voor het eerst. Samen met mijn vriend heb ik 1,5 maand door Colombia gereisd. Ik vloog op de heenweg in mijn eentje en had twee overstappen in Amerika. Met die heerlijk gezellige US Customs, ja…

De dag dat ik vertrok voelde ik me zo intens gespannen

Het was alsof er na die dag niks meer was, ik kon niet verder kijken dan die ene dag. Ik zat samen met mijn moeder op Schiphol om 6:30 ‘s ochtends bij een koffiebar en er was vrij weinig van me over, ik was een soort babyvogeltje dat uit het nest was gevallen. Ik kon van te voren niet eten, niet slapen.
Je zou dan kunnen zeggen:

Angst! Doe het niet! Luister naar je gevoel!

Maar die reis was het mooiste dat ik ooit heb mogen meemaken. Ik voel me er sterker door, omdat ik ondanks mijn angst toch heb doorgezet.

En dan mijn lieve vriend. Een romantische relatie aangaan met iemand is zo ongeveer het meest kwetsbare dat je kunt doen.
In het begin van onze relatie was ik heel erg terughoudend. Ik was totaal niet voorbereid op hem, op mijn gevoel voor hem.
Wat dat betreft is de Engelse benaming beter: Falling in love

Ik ben echt van 300 meter hoog gevallen voor hem. Het ging zo onverwacht dat ik in het begin een afstand creëerde waardoor ik dacht dat we niet samen moesten zijn. Ik was zo bang voor wat ik voelde en voor wat er tussen ons gebeurde dat ik wilde wegrennen.
Maar opnieuw: wat ben ik gelukkig dat ik dat niet heb gedaan. Want wat wij samen gemaakt hebben is mij zo ongelofelijk dierbaar, dat is onbeschrijfelijk. Ik ben gevallen en hij ook, en samen vallen is fijner dan alleen. Minder eng.

Ik vind het nog steeds eng

Ik val nog steeds veel. En ben regelmatig bang om te vallen. Minder zweverig: ik ben bang hem kwijt te raken, ben bang hem pijn te doen.
Maar wat ik ervoor moois voor terugkrijg is zoveel belangrijker, daarbij valt die angst volledig in het niet.

Dus wat ik mezelf nu heb verteld is: probeer af en toe gewoon eens te vallen. Wat ik misschien wel erger vindt dan een achteraf slechte keuze maken, is helemaal niets kiezen. Want dan voel ik me vaak een lafaard en maak ik me zorgen dat ik misschien iets heb gemist.

Je weet niet wat er daar beneden te wachten staat, het kan zowel fantastisch of verschrikkelijk zijn. Het is allemaal onzekerheid van jou als waarnemer, maar als jij zelf eenmaal beneden bent, is er geen onzekerheid meer. Als je je vaker laat vallen, kan je op een gegeven moment steeds beter inschatten welke van de twee (of iets ertussenin) het zal zijn. De waarheid is onbekend totdat je een poging waagt. Schrödingers kat.


Annelieke Joosten is 23 jaar en woont in Rotterdam. Haar werkzaamheden liggen voornamelijk in de culturele sector; ze is een ambitieus actrice, doet modellenwerk en werkt als barista. Ze heeft een fijne relatie en woont samen. Depressie en persoonlijkheidsproblemen zijn voor haar een dagelijkse worsteling. Het hoort allemaal bij haar.  

Ook van Annelieke:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *