Main content

Empathisch, juist dankzij mijn psychische kwetsbaarheid

Mijn naam is Annelieke, ik ben 22 jaar en woon in Rotterdam. Mijn werkzaamheden liggen voornamelijk in de culturele sector; ik ben een ambitieus actrice, doe modellenwerk en werk als barista. Ik heb een fijne relatie en woon samen. Depressie en persoonlijkheidsproblemen zijn voor mij een dagelijkse worsteling. Dit hoort allemaal bij mij.  

Iedere twee weken schrijf ik een blog. Ik wil mijn eigen psychische kwetsbaarheden delen. Niet omdat het nog nooit gedaan is, maar omdat het te weinig gedaan wordt. Hoe meer mensen zich kwetsbaar opstellen, hoe meer anderen dit ook durven te doen. Erover praten! Openheid creëren is het beste medicijn tegen stigma. Je eigen ervaring delen naar aanleiding van deze blog wordt daarom aangemoedigd.

Eigenlijk had ik mijn vorige blog aangekondigd te schrijven over depressie en werk. Maar sinds die blog ben ik veel bezig met iets anders en ik vind het belangrijker om daarover te schrijven. Ik heb veel reacties gekregen. Positieve, maar ook minder positieve. En dat is ook goed: ik ga graag het gesprek aan.

Hetgeen dat het meest bijzonder was voor mij, is dat ik van mensen berichtjes kreeg dat ze zich herkenden in wat ik schreef. Ook mensen die zelf geen erge psychische klachten hebben. Dat bevestigde voor mij iets belangrijks: mijn gedachtes en gevoelens zijn echt niet zo abnormaal. Hoe ik ze ervaar en de mate waarin bepaalde gedachtepatronen de overhand hebben, dát is het probleem.
Elk mens is wel eens bang voor de dood. Iedereen voelt zich ook wel eens onzeker in hun relatie, wil ook wel eens een schouder om op te huilen. Iedereen is wel eens bang voor iets irrationeels.

Eén van de eerste dingen die ik leerde van therapie, is dat iedereen een beetje een gekkie is. Iedereen die een persoonlijkheidstest doet, zal een score krijgen. Een persoonlijkheidstest heeft een aantal categorieën (bijvoorbeeld: narcisme, ontwijkend, angstig). Daarbij horen een hele hoop stellingen.

Eén van de eerste dingen die ik leerde van therapie, is dat iedereen een beetje een gekkie is

Variërend per stelling word je gediagnosticeerd als bij één of meerdere categorieën vanaf ongeveer 5 stellingen waar zijn voor jou. Als je in één categorie 4 stellingen aankruist die van toepassing zijn, word je in principe niet gediagnosticeerd. Maakt jou dat dan écht zoveel anders dan mij, of welk ander persoon dan ook met 5 of meer kruisjes?

Hou bovenstaande even in gedachten als je het volgende leest:

Mensen met een (wel of niet gediagnosticeerde) psychische kwetsbaarheid krijgen te maken met stigma op veel verschillende vlakken. Of het nou autisme is, depressie, OCD, you name it en mensen hebben er een heel beeld bij, zonder te hebben gehoord hoe het bij de persoon in kwestie écht zit. Ikzelf word ook makkelijk in een hokje gestopt. Ik weet dat veel mensen met welke psychische kwetsbaarheid dan ook de volgende kwestie zullen herkennen.

In de wandelgangen heb ik opgevangen dat mijn partner ten onder zou gaan aan mijn psychische problemen. Hij zou teveel gebukt gaan onder mijn somberheid en mij moeten dragen. Ik begrijp dat mensen een beeld hebben. Dat dit soort dingen voortkomen uit bezorgdheid. Maar hierbij wordt voorbijgegaan aan veel belangrijke zaken.

Ik ben empathisch, juist dankzij mijn psychische kwetsbaarheid

Zoals in elke relatie is het belangrijk een balans te vinden. Elkaar even veel ruimte geven, naar elkaar luisteren. Wat ook vergeten wordt, is dat het met de partner in kwestie ook niet heus altijd even goed gaat. Mensen met een psychische kwetsbaarheid zijn vaak bewust bezig met hoe zij in elkaar zitten. In therapie leer je je eigen gedachtepatronen herkennen, je gevoelens (h)erkennen. Het kan voor de diegene dan juist een voordeel zijn dat er al emotionele openheid is.

Als ik naar mezelf kijk: geen enkele diepe angst of gedachte is raar voor mij. Ik heb alles in mijn eigen hoofd al eens voorbij zien komen. Ik ben empathisch, juist dankzij mijn psychische kwetsbaarheid. Ik heb lief, ben zorgzaam, sta altijd voor mijn partner klaar. Mijn partner en ik zijn het erover eens dat onze relatie gezond is.

Wat mensen namelijk eigenlijk zeggen, is: jij verdient geen liefde

En dan komen we bij een bekend punt, waar het in mijn eerste blog al over ging: niet meer mee mogen doen. Of verdienen te doen, in dit geval. Want dit stigma suggereert eigenlijk meer dan wat er letterlijk wordt gezegd. Wat mensen namelijk eigenlijk zeggen, is: jij verdient geen liefde, omdat je partner last heeft van je psychische kwetsbaarheid.

Het is enorm pijnlijk en kwetsend als mensen zeggen dat ik mijn partner belast. Dat ik het niet waard ben om tijd, energie en liefde aan te geven. Hiermee wordt gezegd dat het mijn schuld is als het met mijn partner niet goed gaat. Sterker nog: eigenlijk wordt er gezegd dat ik geen recht heb op liefde.

Ik lig echt niet iedere dag op de schouder van mijn vriend uit te huilen. Ondanks dat ik me soms shit voel, ben ik zelfstandig, graag alleen, en ik los graag mijn eigen problemen op. En ja, soms wordt het me teveel en vraag ik om hulp. In een goede relatie geeft de partner aan of die ruimte heeft om te helpen. Of een relatie gezond is, lijkt me een keuze voor degenen die de relatie zijn aangegaan. Anderen hebben hier niets mee te maken. Bovendien: in de relaties die van buitenaf perfect lijken, gaat soms de grootste shit schuil.

Ik ben niet minder waard dan anderen, alleen omdat ik een bepaalde kwetsbaarheid heb

Ik ben mens. Ik verdien net zo veel liefde als welk ander persoon dan ook. Ik ben niet minder waard dan anderen, alleen omdat ik een bepaalde kwetsbaarheid heb. Ik ben net als iedereen. Alleen heb ik een andere psychische balans en heb ik vaak last van mezelf. Ik denk wat vaker aan de dood. Ik ben wat vaker angstig. En, als we even teruggaan naar de eerste vraag van deze blog: ik heb meer kruisjes dan anderen.

Wat kun je dan wel doen als omgeving zijnde? Luisteren naar degene met de psychische kwetsbaarheid. Luister naar waar diegene mee te maken krijgt, hoe diegene denkt en voelt. Denk niet vanuit het hokje dat je in je brein hebt gebouwd. Wij mensen met een psychisch rugzakje kunnen deze ook zelf dragen. En soms hebben we hulp nodig. Net als jij, net als iedereen.

Wat is jullie ervaring hiermee? Is dit voor jullie herkenbaar of juist helemaal niet? Laat het me weten!

Vanaf nu ga ik niet meer aankondigen wat ik de week erop ga schrijven. Ik heb gemerkt dat ik liever kijk naar wat er in het moment in me om gaat. Op die manier kan ik oprechter een verhaal schrijven.


Annelieke Joosten

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *