Main content

Enorme belevenis

Enige weken voor de start van de Socialrun had ambassadeur Marit Wisse een gesprek met Nikki. Nikki en Marit hadden een gesprek over hoe Socialrun in het leven van Nikki was gekomen en keken zij vooruit naar de deelname van Nikki met haar team Vincent van Gogh-runners.
Marit vroeg Nikki toen naar haar verwachtingen ten aanzien van de Socialrun:

‘Naar een antwoord op mijn vraag wat haar verwachtingen zijn hoeft ze niet lang te zoeken. Stiekem vind ze het best een beetje spannend en heeft ze geen idee wat ze moet verwachten. Er zal veel op haar afkomen, maar ze heeft er vooral veel zin in en hoopt haar bijdrage te kunnen leveren binnen het team.

Voor Nikki is de Socialrun dus niet alleen 555km afleggen samen met je team, maar is het ook het samen gevoel. De verbinding met elkaar. De bandjes met tekst die Nikki eerder droeg hebben plaats gemaakt voor #geefonskleur en #meedoeniswinnen.’

Finish

Nikki en ik ontmoeten elkaar voor het eerst op de finish van de Socialrun, we geven elkaar een knuffel, waarmee het lijkt alsof we elkaar al lang kennen. Maar tot dát moment hadden wij alleen telefonisch contact gehad over de vorige blog.
Op het festival bleek al snel dat er weinig woorden zijn die de Socialrun ervaring op dat moment kunnen omschrijven. In de weken na de run hielden we contact, beide hadden we een totaal eigen ervaring, maar toch ook hetzelfde.

Voor Nikki was de Socialrun een enorme belevenis. Vanaf vrijdag volgde ze haar team op de voet en kon ze meegenieten met alle berichten en foto’s in de groepsapp.
Op zondag ochtend haakte zij aan bij team Vincent van Gogh vanaf Gouda. Zaterdag avond werd haar nog gevraagd of ze een uur eerder kon komen, want de lopers van Vincent van Gogh hadden het tempo er flink inzitten.
Vanaf Gouda sloot Nikki aan bij haar subteam, samen vertrokken zij richting het wisselpunt waar ze team één zouden afwisselen. Vanaf hier begon de Socialrun echt voor haar. Ze was best zenuwachtig, want hoe zou het zijn om iedereen te zien zo op zondag ochtend tijdens de run? Hoe zou het zijn om haar eerste kilometers te lopen?

Ongemak

Op het wisselpunt kreeg Nikki een warm ontvangst. Nu was het de beurt aan haar subteam om te gaan lopen. Nikki mocht als derde lopen, maar had door alle zenuwen last van een volle blaas. Een eerste wat ongemakkelijk probleem van de Socialrun, waar zijn die toiletten? Gelukkig wisten haar teamgenoten wel wat adviezen te geven op dit gebied.
De eerste kilometers die Nikki liep wilde ze zo graag dat ze te snel van start ging, waardoor twee kilometer best pittig was. Het ontvangst bij het busje was een groot feest, alsof ze een marathon had gelopen, dit deed haar goed.

Na de eerste twee kilometer besloot Nikki dat het misschien beter was om één kilometer te lopen. Ze kreeg pijn in haar schenen, waardoor lopen moeilijker werd. De begeleidend fietser wilde haar helpen en sprong van zijn fiets om een stukje voor haar te lopen, maar voor Nikki was dit geen optie.

Opgeven is geen optie, dus liep ze door. Toen het busje in zicht kwam kwamen de tranen. De laatste 200 meter tot de bus liep ze huilend met alle pijn en emoties. In de bus maakte het niet uit dat ze huilde, niemand keek er raar van op, ze werd gesteund door haar team.
Door de pijn moest Nikki besluiten om een kilometer over te slaan, zodat haar lichaam de tijd kreeg om weer wat tot rust te komen. Om vervolgens de kilometer daarna te ontdekken dat hardlopen best leuk kan zijn. Deze kilometer ging zo voorbij.

Ervaring

In het kort stond de Socialrun in het teken van enthousiast starten, pijn ervaren, je daar aan overleveren en ervaren dat het daarna ook weer berg op kan gaan. Tijdens de laatste kilometers voelde Nikki alleen maar pijn, op het podium kon ze niet genieten door de pijn.
Eenmaal van het podium af kwam de ontlading. Het besef dat ze meegedaan had, dat ze onderdeel geweest was van het team, dat het niet uitmaakte dat ze cliënt was, of ze huilde of blij was. Ze was gewoon iemand die meedeed aan de Socialrun.
Het was een hele belevenis, maar het was ook te kort, want wat had ze graag het hele weekend meegemaakt, maar dat lukte nu nog niet. Toch hoopt Nikki dat dit volgend jaar wel binnen de mogelijkheden valt!


Marit Wisse – Ambassadeur Socialrun

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *