Main content

Fouten maken

Nienke Bouwman, zei anderhalf jaar geleden haar baan op om de missie van de Socialrun te gaan leven, omdat ze niet wil leven in een maatschappij waarin je altijd goed moet zijn. Volledig overtuigd, maar nog altijd bang om het fout te doen.

“Doe jij die presentatie?” zegt Frank. Nee! Denk ik, dat kan ik niet, dat gaat vast fout. En ik hoor mezelf tegen hem zeggen: “Nee, doe jij het maar, jij bent daar beter in, ik doe het later wel een keer”.

Met dat ik de woorden uitspreek weet ik wat er gaat komen. Hij gaat me aankijken, niks zeggen, langer aankijken, dan ga ik mezelf verdedigen, dan gaat hij glimlachen en zie ik hem zichzelf afvragen: ‘Ga ik nu doorzetten of overvraag ik haar dan’. Met als uitkomst dat ik ervoor zorg dat de powerpoint netjes is voorbereid en hij uiteindelijk zelf de presentatie staat te doen.

Eén groot drama

En zo is het al vaak gegaan het afgelopen jaar.
Vorig jaar zou ik alleen naar een afspraak gaan, iets totaal nieuws, toen nog voor mij. Die avond daarvoor vloog de angst me volledig naar de keel, angst om het helemaal fout te gaan doen.
Huilend had ik toen Frank aan de telefoon, ik maakte er één groot drama van. Met als gevolg dat we de volgende dag samen in de auto zaten. Ik was gered!

En natuurlijk, achteraf kon ik heel goed zien dat ik het prima zonder hem had gekund, maar ik durfde het niet, bang om volledig op mijn bek te gaan.

Altijd maar goed

Anderhalf jaar geleden zei ik mijn baan op, om volledig voor de missie van de Socialrun te gaan. Omdat ik niet wil leven in een maatschappij waarin iedereen altijd maar goed moet zijn.
Ik vind dat iedereen erbij hoort, ongeacht zijn of haar eigenaardigheden, aandoeningen of kwetsbaarheden.

Maar als ik niet wil leven in een maatschappij waarin iedereen altijd maar goed moet zijn, waarom ben ik dan zo bang om het fout te doen?
Komt het voort uit mijn pestverleden? Is het dat oude zeer van vroeger?
Ik weet het niet en het maakt ook eigenlijk niet uit.

Mislukkingen

Dagelijks maak ik fouten, dat weet ik, iedereen maakt dagelijks fouten. En die dagelijkse fouten vind ik prima, zijn te overzien.
Vandaag vroeg Frank mij om mijn succes en mijn mislukkingen van het afgelopen jaar op te schrijven. Lastige opdracht, maar ik ging er, ietwat terughoudend, mee aan de slag.
Een uur later bespraken we dit, zowel de successen (ik was er wel wat vergeten) als de mislukkingen (was ik ook heel wat van vergeten).

En er viel iets aan op.
Namelijk, dat de fouten die ik heb gemaakt, allemaal kleine, overzichtelijke fouten zijn. Wat betekent dat ik eigenlijk altijd binnen de veilige zone blijf. Dat ik ervoor zorg dat ik nooit echt volledig onderuit kan gaan.

Fouten maken moed

Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag het boek Fouten maken moed van Frank. Ik las de inleiding, herkende meteen dat ik wel tot de doelgroep behoorde en sloeg het boek weer dicht, veel te eng. Vanavond heb ik hem weer gepakt en heb inmiddels de helft gelezen.

Dit betekent allemaal niet dat ik vanaf morgen nu eens flink mijn best ga doen om heel hard fouten te gaan maken. Nee, dat niet. Maar ik ben wel echt voornemens om wat meer risico te nemen, iets minder hard na te denken over de eventuele, mogelijke gevolgen.
Tja, met als gevolg dat ik vast nog wel een keer keihard onderuit ga, dan vast ook weer opsta en daar dan ontzettend van leer.

Maar als ik iets zou mogen zeggen, het is geen rechte lijn
En de grens maar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn
Want de allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn
En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn

Veldhuis en Kemper – Ravijn


Nienke Bouwman – Projectleider Socialrun

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *