Main content

Hard werken wordt beloond

Voordat ik jullie meeneem in mijn verhaal, zal ik mij eerst even kort voorstellen.
Ik ben Nikki, 27 jaar woon in Limburg samen met mijn vriendin en heb een paar diagnose labeltjes. Ben op dit moment nog in behandeling bij ééndaagse groeps (schema) therapie.
Ik heb zelf gevoetbald, maar ben daar uiteindelijk mee gestopt. Ik geniet van veel kleine dingen en hou ik ervan om creatief bezig te zijn. Lezen vind ik heerlijk als mijn hoofd meewerkt, het liefst thrillers! Koekiemonster vind ik helemaal geweldig en leeuwen geven mij enorm veel kracht!

Hoe kom ik dan bij de Socialrun?

Soms had ik wel eens van die sombere dagen en gedachten, maar in januari 2018 voelde het anders dan ik gewend was. Ik raakte de controle kwijt. En werd bang voor mezelf. Mijn vriendin greep in, belde de huisartsenpost en voordat ik het wist zat ik tegenover eerst een verpleegkundige en daarna de crisisdienst.

Zo werd het IHT ingezet. Bij het IHT vroeg een van de verpleegkundigen waarom ik altijd armbandjes om had met tekst. Uitgelegd dat het voor mij veel betekent en het me op de been houdt, min of meer.

Ze begon te vertellen over de Socialrun. Of ze daar spijt van heeft gekregen? Geen idee! Volgens mij heb ik er uit nieuwsgierigheid iedere keer weer over gevraagd. “Vertel er nog eens over”.
Toen was een van de SPV-ers aan de beurt, ook hem stelde ik vragen, omdat ook hij eraan deelneemt.

Verbinding met IHT

Het is dat ik mezelf niet graag in de spiegel aankijk, maar volgens mij glunderden mijn ogen dan wel van enthousiasme. Daar zou ik me wel voor in willen zetten dacht ik, maar helaas dat gaat mij toch niet lukken.
Het IHT werd na 6 maanden ongeveer afgerond en ik ging beginnen aan mijn nieuwe (huidige) behandeling.
1 week later vond ik in de brievenbus een briefje met armbandjes van de Socialrun, meteen deed ik ze om en zie je me niet gauw meer zonder. Hiermee voel ik verbinding met het IHT.

Eventjes een terugblik naar de afgelopen maanden.
In maart startte ik mijn vervolg bij de eendaagse therapie, en dat viel me zwaarder dan ik dacht.
Mijn therapie mattie besloot te stoppen in diezelfde groep waar ze 1 maand eerder was gestart en dat vond ik best lastig. Ik voelde me alleen in de groep en vind het moeilijk om verbinding te krijgen met nieuwe groepsgenoten. Ondertussen heerst er veel onrust.

Machteloos, verdrietig, bang en boos

We kregen de sleutel van de nieuwe woning, maakten iets heftigs mee. We klusten iedere dag en ondertussen liep ik over van de stress. Godzijdank waren we binnen 2 weken klaar en konden we verhuizen.
Daags na de verhuizing, maakte ik weer wat heftigs mee en dat haalde oude (trauma) wonden open.
Machteloos, verdrietig, bang en boos.

Het nam me over en ik ging me heel slecht voelen. Ik bleef delen, maar gaf me volledig over aan mijn schema emotioneel tekort. Dat leidde tot mijn eerste woede uitbarsting bij therapie. Ik had het gevoel dat ik moest lijden en dat de behandelaren niks deden.. ze moesten het weten.
Maar het was wel een doorbraak. Ik voelde me schuldig over mijn boosheid maar het is goed geweest. Het ging steeds meer op me in werken en ik begrijp wat ik hierdoor heb geleerd en wat de behandelaren me hebben geleerd.

Iets onverwachts

Opeens gebeurde er iets onverwachts!
Mijn telefoon ging maar ik was net te laat. ‘Vincent van Gogh, laat ik even terug bellen, misschien gaat er donderdag een sessie niet door’.
Degene die ik aan de lijn kreeg had geen idee wie het geweest kon zijn.

Later in de middag werd ik weer gebeld. ‘Snel opnemen nu!’
Toen kreeg ik iemand van het IHT aan de telefoon. Waarom zou hij me bellen? Vast iets over de Socialrun misschien? En ja hoor!

Maar wat er toen volgde had ik niet verwacht.
Of ik mee wilde doen met het team van Vincent van Gogh aan de Socialrun. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken.. JA! Dat wil ik zeker!

Na het telefoontje komen de tranen. Dankbaarheid. Trots. Ik ben blij dat ik steeds door blijf zetten hoe moeilijk het ook is, en dit zie ik als een super mooie beloning voor mijn harde werken. Ik mag gewoon f*cking mee doen aan de Socialrun met een geweldig team!!!
Ik voel me zo enthousiast als een jonge pup die niet meer kon stoppen met kwispelen! De tranen die ik de afgelopen tijd had van verdriet, maakten plaats voor tranen van blijdschap en trots!

Bijzonder t-shirt

Dit jaar, aankomende zaterdag ga ik voor het derde jaar op rij ongetraind mee doen aan BaarloBattert (voorheen Baarlostormt). Ik droeg dan een shirtje en vorig jaar liet ik daar op schrijven door iemand van het IHT zodat ik een eigen Socialrun shirtje had. Dit jaar heb ik een shirt laten bedrukken.
Frank en Nienke werden stiekem een beetje jaloers en wilden die ook graag.

Vorige week dinsdag was het eindelijk zover, ik ontmoette de 2 kanjers eindelijk eens en kon de shirts persoonlijk aan ze geven.
Het voelde gewoon alsof ik ze al heel lang kende en dat is wat zij overbrachten. Ik voelde meteen dat ik erbij hoorde.
Een mooie ontmoeting en een waardevolle middag is het geweest! Ik heb zelfs weer even wat leerpunten voor mezelf meegenomen uit die dag.

Frank en Nienke bedankt!
Marlon En Koen jullie 100000 maal dank dat ik erbij mag horen.

De Socialrun voelt nu al als een soort warme familie!


Nikki Heunen
Deelnemer Team Vincent van Gogh

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *