Het begon op de zeepkist

21 oktober – Nanda Blok

Drie paar ogen kijken me indringend aan. Ik zit als enige belangstellende in een klein zaaltje met dus drie bevlogen collega’s voor me. Dom, dom, dom, denk ik, om hier in mijn uppie naar toe te gaan. Hoe ga ik me hieruit redden?

Maar hoewel mijn hoofd nog nieuwe tegenargumenten probeert te bedenken, weet ik met mijn hart al dat ik mee ga doen aan de Socialrun

“Natuurlijk kan jij dit Nanda.” “Als je 3 x 10 km per week kunt lopen, loop je de Socialrun met 2 vingers in je neus.” Ik hoor mezelf tegensputteren;  “ik loop te langzaam”,”ik  loop maar 2 keer per week en dan nog niet eens 10 km per keer”,” je kunt beter jongere lopers kiezen”, “ik wil mezelf niet teveel belasten en een blessure lopen.” Maar hoewel mijn hoofd nog nieuwe tegenargumenten probeert te bedenken, weet ik met mijn hart al dat ik mee ga doen aan de Socialrun.

Het begon voor mij allemaal zo’n drie maanden daarvoor. Ik had een nieuwe baan en moest me even op de zeepkist voorstellen. Tja, wat vertel je dan… ik besloot in elk geval mijn hobby hardlopen te noemen. Vroeger zou dat joggen worden genoemd en gezien mijn tempo, is dat eigenlijk een betere beschrijving. Maar ja, op zo’n zeepkist ga je natuurlijk met de tijd mee;  dus ik werd ‘een hardloper’. Ik wist nog niet dat mijn collega’s goed luisteren en dat dit ‘weetje’ bij menig collega tussen de oren bleef zitten.

Het raakte bij mij een gevoelige snaar

Zo’n drie maanden later was er weer een zeepkist-sessie. Jerry vertelde over de Socialrun en zijn persoonlijke verhaal waarom hij zich hiervoor inzet.  Zo, wat was dat indringend. Het raakte bij mij een gevoelige snaar. Ik heb – inmiddels ruim 20 jaar geleden- stage gelopen bij een psychiatrische deeltijdbehandeling en hoorde toen al welke stigma’s er kleven aan psychische aandoeningen. Rollenspellen werden er gespeeld om te oefenen voor bijvoorbeeld een sollicitatiegesprek of hoe je het gesprek met je (schoon)familie aan gaat. Wat vertel je nou wel en wat niet?

Nadat ik mijn studie heb afgerond kwam ik bij een financiële dienstverlener terecht en hoorde ik andere, vergelijkbare dilemma’s van mensen die te maken hebben gehad met een burn-out of depressie. Als vrijwilliger bij een stichting voor dak- en thuislozen kom ik tegenwoordig  in aanraking met mensen die vanwege hun (psychische) problemen geen eigen woning hebben en hoor ik nog steeds hoe moeilijk het is om werk te vinden als je geen stabiel werkverleden hebt, als je open en eerlijk bent over je mogelijkheden én beperkingen of als je geen eigen huis hebt.

Dus nadat in dat kleine zaaltje al mijn argumenten vakkundig door mijn collega’s werden weggewerkt, kwam er een aarzelend “ OK, ik doe mee als loper” uit.

‘Knettergek’ was ik volgens mijn wederhelft

 Hmmm, oh ja, dat betekent wel dat ik een heel weekend  in september niet thuis zal zijn. Het thuisfront dus maar snel vertellen wat ik ga doen. Ik word vriendelijk toegelachen door mijn lief. Elkaar uitlachen doe je niet, maar dit kwam er dicht bij in de buurt. ‘Knettergek’, was ik volgens mijn wederhelft.

Nu ik ja had gezegd, werd ik een ambassadeur binnen mijn organisatie. Overal zocht ik naar enthousiastelingen die ook mee wilden doen. Als loper, fietser of in welke rol dan ook. Het mocht helaas niet baten. De teller van lopers bleef halverwege hangen. We besluiten dat we het ook niet alleen hoeven te doen en we vergroten ons ‘zoekgebied’. Manlief wordt geënthousiasmeerd en besluit dat een weekend hardlopen, slapen met zes personen in een camper en overall afzien; toch wel leuker is dan een weekend alleen thuis op de bank met Netflix en zegt ook ‘JA’! Vanaf dat moment staat (bijna) alles in ons leven in het teken van de Socialrun. We moeten trainen, (kampeer)spullen kopen, trainen, dieetwensen doorgeven, trainen, oefenen op Papendal, trainen, trainen en trainen.

Ik loop met lood in mijn schoenen naar de nog aanwezige collega’s en vertel hen het slechte nieuws

Inmiddels is het half juli. Ik sta op en kan haast niet lopen… SH*T! Wat is er aan de hand? Ik voel een bult zo groot als een knikker onder mijn voet en lopen doet flink pijn. Ik realiseer meteen dat dit vermoedelijk het einde van het hardloopavontuur is. Ik kijk het nog een week aan en ga wat medici af, maar de conclusie is na die week dat ik inderdaad niet zal kunnen lopen tijdens de Socialrun. Het is midden in de vakantieperiode en ik loop met lood in mijn schoenen naar de nog aanwezige collega’s en vertel hen het slechte nieuws. Ik zag mijn hele Socialrun avontuur al vervliegen. Ik was dolblij toen ik  hoorde dat ze mijn hulp nog steeds goed konden gebruiken, ook al kon ik niet lopen. Ik kreeg een nieuwe taak, ik werd navigator. Mijn zorgen over spieren en benen die het wel of niet kunnen, gaan over in nieuwe zorgen. Kan ik wel zo lang wakker blijven? Ben ik in staat om gezellig te blijven voor mijn mede teamleden (en vooral, ga ik me niet afreageren op manlief)? Kan ik überhaupt de weg wel vinden met mijn toch wel legendarische gebrek aan richtingsgevoel?

Natuurlijk was het bij tijden zwaar maar ik heb zelden in één weekend zoveel gelachen

Na alle voorbereidingen is het dan eindelijk zover. We hebben heel slecht weer en besluiten in ons busje dat we dus een ‘episch’ en ‘heroïsch’ avontuur gaan beleven. Dat werd het dan ook. Het was echt bagger weer; maar het was vooral ook een geweldige sportieve en hele leuke ervaring. Natuurlijk was het bij tijden zwaar maar ik heb zelden in één weekend zoveel gelachen. De voldoening dat we het met elkaar gewoon hebben gedaan, laat zich haast niet beschrijven. We liepen en liepen – en mede doordat we een geweldig ondersteuningsteam hadden- liepen we ondanks dat slechte weer sneller dan we van tevoren mogelijk hielden. Belangrijker nog dan deze teamprestatie: we hebben de Socialrun nog wat steviger op de kaart gezet, de stigma’s rondom psychische aandoeningen weer iets meer bespreekbaar gemaakt en een flinke som sponsorgeld binnen gehaald. Kortom, een prestatie om trots op te zijn!!! En geloof me, dat gevoel van trots zijn op jezelf, is het afzien driedubbel dwars waard.  #meedoeniswinnen

En nu? Een paar weken later hebben we het er nog steeds bijna dagelijks over. We halen herinneringen op, bekijken de foto’s en vlogs van andere teams en de #meedoeniswinnen spreuk is te pas en te onpas te horen in ons huis.

Nanda