Skip to: Het is nooit goed

Socialrun website

Ik heb gemengde gevoelens bij de periode van Oud en Nieuw. Fijn is dat je even de rust kunt nemen om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te blikken op een nog onaangetast nieuw jaar. Maar een nieuw jaar voelt ook als de eerste bladzijde van een nieuw notitieboek. Je durft bijna niet te beginnen met schrijven. Bang dat je het verpest met je imperfecte handschrift of een verkeerd gespeld woord. Het nieuwe jaar is voor velen de aanleiding tot goede voornemens: stoppen met roken en alcohol, gezonder eten en vaker sporten. Met name de sportscholen zijn in die eerste maand dan ook vaak afgeladen vol. Tegen de tijd dat het februari is keert de rust terug; de goede voornemens kunnen niet op tegen ons gebrekkige ik.

Het is nooit goed blog Socialrun

Als ik een ander was

Als ik een ander was,
dan wilde ik maar één ding: de egel zijn,
dan had ik stekels,
net als hij,
dan woonde ik onder een struik
en kon ik schuifelen en me oprollen,
thuisblijven wanneer ik thuis wilde blijven
en niemand zien wanneer ik niemand wilde zien
net als hij –
wat zou ik dan gelukkig zijn!

Goede voornemens ontstaan vanuit het beeld dat we van onszelf hebben als mens en het beeld hoe we graag zouden willen zijn. Veelal wordt dit beeld gevoed door andere mensen om ons heen (die hebben het wél voor elkaar) of beelden die ons via social media bereiken (zij loopt wél drie keer per week hard). Ook een bezoek aan de boekwinkel herinnert ons aan alle zaken die te verbeteren vallen aan onszelf. De zelfhulpboeken nemen tegenwoordig steeds meer ruimte in. De boeken doen ons geloven dat we controle hebben over het leven en nodig met onze goede voornemens aan de slag moeten. Ze beloven ons te leren hoe we onze relaties verbeteren, productiever, positiever, gezonder en gelukkiger kunnen worden en onze financiën op orde krijgen.

Zelfhulp of acceptatie

maar ik bén de egel
en wil maar één ding:
dat ik een ander was

De kritiek op deze toxische zelfhulp neemt toe. De zelfhulpindustrie maakt namelijk dankbaar misbruik van onze zoektocht naar ons betere ik. We zijn vaak het meest streng voor onszelf. Volgens Marian Donner zijn we daarin doorgeslagen. Zelfhulp legt het probleem bij het individu, terwijl de oorzaken volgens haar veelal in de wereld om ons heen liggen. Denk aan de prestatiegerichte samenleving of het feit dat ongezond eten vaak goedkoper is en de verleiding op elke straathoek op de loer ligt.

Donner pleit in haar Zelfverwoestingsboek daarom dat we meer moeten stinken, drinken, bloeden, branden en dansen. Hoewel ik me nu niet meteen geroepen voel om in het nieuwe jaar aan het roken te beginnen, spreekt de boodschap me wel aan. Zou het niet een mooi voornemen zijn voor het nieuwe jaar om een beetje minder streng voor onszelf te zijn? Dat we niet meteen schuld en schaamte hoeven te voelen als we een keer een mindere periode hebben? Inclusie vraagt om acceptatie door anderen. Maar nog meer vraagt inclusie om het accepteren van jezelf, je goede en minder goede kanten.

Ik weet nu wat ik op de eerste bladzijde van mijn nieuwe notitieboekje ga schrijven:

er zit maar één ding op
en dat is
met grote letters op te schrijven:
HET IS NOOIT GOED!

En dat is prima.


Linda Stomphorst

Linda is 36 jaar en woont met haar vriend in Utrecht. Linda is vrijwilliger bij stichting Socialrun en zet zich in op het onderdeel subsidieprojecten. Daarnaast werkt Linda als strategisch adviseur gemeenten bij het Zilveren Kruis en heeft ze haar eigen bedrijf in Taaldiensten.

Back To Top