Main content

annelieke joosten

Het roer om – kwetsbaarheid op social media

Annelieke is 23 jaar en woont in Rotterdam. Elke twee weken schrijft ze een blog waarin ze iets deelt over haar eigen ervaring met psychische kwetsbaarheden.

Wanneer iemand een persoonlijk verhaal van negatieve aard deelt op social media, hoor ik vaak van mensen:

Moet dit allemaal op Social Media? Al die persoonlijke intieme verhalen? Daar is Facebook niet voor?

Ja. Dit moet op Facebook, en LinkedIn voor mijn part. Laat het maar lezen aan je werkgever. Mijn psychische welzijn is geen geheim. Als het goed gaat deel ik dat, en de reden waarom. Dat het goed met me gaat, is net zo persoonlijk en intiem als dat het niet goed gaat. Het probleem is alleen de sociale acceptatie, daar gaat het mis. Daar zit het heel erg verkeerd nu.

Want we mogen niks van onze binnenwereld delen als het mensen misschien ongemakkelijk kan laten voelen. Dan zadel je anderen op met je probleem, voelen ze zich verantwoordelijk.

Het bekende voorbeeld van het gebroken been: ik ga het toch weer aanhalen. Breek je je been, dan vertel je dat direct aan je werkgever. Dan wil die misschien weten hoe het gebeurt is. Of je veel pijn hebt, hoe het met je gaat. En dat vertel je dan. Je krijgt een kopje thee, een schouderklopje, wordt beterschap gewenst. Je trekt het je toch ook niet aan als iemand je vertelt dat diegene pijn heeft aan hun been? Waarom dan wel als die pijn heeft aan hun geest?

Voor die mensen is het misschien eng, deze nieuwe generatie mensen die hun ziel blootleggen

Wat ik denk: misschien voelen mensen zich zo, omdat ze geconfronteerd worden met hun eigen gevoelens. Dingen die ze al lang wegstoppen. Voor die mensen is het misschien eng, deze nieuwe generatie mensen die hun ziel blootleggen. Want het is toch wel knus en veilig om je te omringen met alleen maar mensen die mooi weer spelen. Maar besef je wel: dat is alleen maar zo, omdat de norm nu is: don’t ask, don’t tell. Het is kwalijk, omdat er anderen aan onderdoor gaan.

Pubers die zelfmoord plegen. Er is zelfs een serie over gemaakt (13 Reasons Why). Jongen mensen die opgroeien in een wereld waarin alles draait om buitenkant, geld, status, succes. Een deprimerend wereldbeeld. Er gaat zoveel in je om als puber, en je kan het met niemand delen. Alle volwassenen, degenen die het voorbeeld zijn, leven hun leven zo. Nep. Als puber heb je nog niet het vermogen om verder te kijken dan de situatie waar je nu in zit. Voor hen is dit het vooruitzicht voor de rest van hun leven; je echte binnenwereld wordt niet gehoord of gezien en niemand heeft er boodschap aan.

Er is geen wij en zij. Er is alleen wij

Er sterven mensen aan eenzaamheid omdat zij zich denken dat er geen plek is voor mensen zoals zij. Er lopen mensen rond die voordat ze de deur uit gaan eerst zichzelf bij elkaar moeten rapen. Mensen die niet naar buiten durven en toch gaan. Mensen die extreem onzeker zijn en toch naar een feestje komen. Mensen die elke dag op hun werk zijn, ondanks het feit dat uit bed komen voor hen voelt alsof ze uit elkaar worden getrokken.

Wees kwetsbaar op social media

Er is geen wij en zij. Er is alleen wij. Wij voelen ons allemaal wel eens shit. Het leven is moeilijk, er gebeuren dingen waar je geen enkele controle over hebt. Verschrikkelijke dingen. Het is al zwaar genoeg soms.

Laten we elkaar het dan wat makkelijker maken. Hou toch op met de verheerlijking van de binnenvetter. Dat is de vorige generatie. Wij, wij millennials, kunnen het nu beter doen. Laten we dit overdragen op de andere generaties. Want jong geleerd, oud gedaan, kunnen we omdraaien. Het is 2019. Wees kwetsbaar op social media. En stukje bij beetje wordt het dan niet meer kwetsbaar om die dingen te delen.
Laten we het roer omgooien.


Annelieke Joosten is 23 jaar en woont in Rotterdam. Haar werkzaamheden liggen voornamelijk in de culturele sector; ze is een ambitieus actrice, doet modellenwerk en werkt als barista. Ze heeft een fijne relatie en woont samen. Depressie en persoonlijkheidsproblemen zijn voor haar een dagelijkse worsteling. Het hoort allemaal bij haar.  

Ook van Annelieke:

 

Reacties:

  1. Hoi Annelieke, hetgeen jij hier aankaart is grotendeels terug te herleiden naar de natuur in het algemeen en zo ook onze natuur. Gekeken naar wat succesvol blijkt, de plek en territorium claimen en wat daar vooral niet bij hoort is “zwakte of kwetsbaarheid” tonen. Hoe tegenstrijdig en raar dit eigenlijk is en dat deze “natuurlijke” impulsen en gedrag lijnrecht tegenover ons “intellect” en diepere gevoel ingaan. Wellicht zitten we momenteel in een stukje evolutie/overgang waarbij de natuur nog voor een keuze staat en dit alles niet echt te rijmen valt. Voor nu, ondanks onze ontwikkeling, beschaving, blijft het een natuurlijke vorm van overleven waarbij een bepaald gedrag/protocol nodig blijkt…..Het ga je goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *