Hoe was de Socialrun voor mij als vrouw met autisme?

26 oktober – Petra Palstra

‘Het is toch onmogelijk om rond de 53 uur met weinig slaap rond te rijden in een busje met allemaal vreemde mensen en tussendoor veel te hardlopen?’. Deze opmerking zou zomaar een gedachte kunnen zijn als je gelooft in het stigma omtrent autisme.

Sporten, leefstijl en mindset spelen een enorm belangrijke rol in mijn leven. Als ik hier niet heel bewust mee bezig ben, dan krijg ik steeds meer last van mijn diagnose. Vrij impulsief zei ik ‘ja’ toen ik via Samen Sterk zonder Stigma een uitnodiging ontving om als ambassadeur mee te doen aan de Socialrun.

Om jullie een indruk te geven: Ik ben geen echte hardloper in hart en nieren, een blessure oplopen zou niet de eerste keer zijn. Wel vind ik het oprecht erg fijn en leuk om te doen. Stel ik moet door omstandigheden kiezen tussen krachttraining en hardlopen, dan kies ik voor krachttraining.

Op mijn 30ekreeg ik mijn diagnose. Inmiddels ben ik 35 en sta ik veel positiever in het leven dan vroeger. De afgelopen 7 jaar heb ik hard gewerkt om mezelf te vinden. Er ontstond tijdens deze zoektocht een nieuwe missie die heel erg goed aansluit bij de missie van de Socialrun. Ze zeggen wel eens ‘omring je met mensen met dezelfde missie’. Ik ervaar inmiddels waarom dit zo’n belangrijke tip is.

Mijn stressniveau zit al een tijd behoorlijk hoog

Het stemmetje in mijn hoofd begon zich af te vragen of het wel zo slim was om een keuze vanuit mijn hart te hebben gemaakt. Het is mijn missie om stigma tegen te gaan en ik hou wel heel erg van uitdagingen. In mijn leven speelde een aantal dingen waardoor ik mij niet optimaal kon voorbereiden. Mijn stressniveau zit al een tijd behoorlijk hoog. Sporten helpt mij hier enorm doorheen, echter is het ook een valkuil om te veel van mijn lichaam te vragen. Ik wist ook eigenlijk niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Wil ik dit wel echt. Toch bleef ik naar mijn hart luisteren en wilde ik graag ervaren hoe het zou zijn om wel mee te doen, want #meedoeniswinnen.

Ons team was een gemengd team van “Wij zijn Mind” en “Samen Sterk zonder Stigma. Een aantal mensen kenden elkaar en veel mensen kenden elkaar helemaal niet. Ik kende de meesten niet of leerde ik tijdens een teambijeenkomst kennen. Ik vond het zowel leuk als spannend om nieuwe mensen te leren kennen. Het voelde meteen goed omdat iedereen een eigen verhaal heeft en we met elkaar de finish zouden gaan halen.

Ik was deze mensen echt zo dankbaar

Ons team mocht om 11:20 starten. Wat een feest, samen op de foto en nog even kennismaken met de mensen die ik nog niet kende. Ons team had last minute nog een aantal uitdagingen. Gelukkig was ons team op masseurs na compleet genoeg om deel te kunnen nemen. Echt super hoe enthousiast wij van start gingen. Team A was begonnen aan hun eerste 55 km.

Zelf zat ik in team B, de stemming zat er meteen goed in. De eerste 2 wissels gingen goed. Mijn eerste 22 kilometers gingen goed. Wel kreeg ik last van de ‘spier van de ziel’. Bij Lentis heb ik 4 verschillende behandelingen gehad van fysio’s en een voetreflex therapie. Ons team had zelf geen fysiotherapeut of masseur. Ik was deze mensen echt zo dankbaar. Het nadeel: Ik had al bijna 24 uur niet meer kunnen slapen. Gelukkig had ik wel wat gerust.

Zie je nou wel, je had beter niet kunnen meedoen

In Groningen, Friesland en Noord-Noord-Holland kreeg ik van meerdere spieren last. Ik besloot dat het niet slim was om alle ronden mee te lopen. Bij GGZ Noord-Holland Noord stelde mijn team voor om iets meer rust te pakken. Dit vond ik echt zo lief. Het schuldgevoel bij mij werd wel steeds groter. ‘Zie je nou wel, je had beter niet kunnen meedoen” zei ik tegen mezelf.  Ik leek toen ook echt te vergeten hoeveel kilometers ik er al op had zitten. Er was duidelijk wat aan de hand. Uiteindelijk kwamen de tranen eruit toen een opmerking van iemand niet helemaal lekker binnen kwam bij mij. Mentaal zat het inmiddels ook niet meer lekker en was er een beetje klaar mee. Ik stond voor de keuze om de laatste wissel wel of niet mee te doen.

Na wat langer rust te hebben gehad stond ik op en kon ik amper lopen. Toch besloot ik om de laatste wissel mee te doen. Dit ging bijna even goed als de eerste 22 km. We haalden met zijn allen de finish. Zo gaaf om te ervaren hoe betrokken de organisatie weer was bij de finish en tijdens het festival dat ondanks de regen gewoon door ging.

Toch weet ik dat ik met iedereen van mijn team had kunnen praten over mijn gevoelens

Tijdens het weekend heb ik veel te maken gehad met zelfstigma. Toen mijn energieniveau lager werd, vond ik het steeds lastiger om te praten. Dit terwijl ik wel heb genoten van alle momenten samen. Op een GGZ-terrein werd het mij allemaal even te veel en besloot ik in mijn eentje te huilen. Ik wist ook niet wie ik kon aanspreken van mijn team. Had het überhaupt wel zin om mijn hart te luchten. Ondanks dat de missie is van de Socialrun om psychische kwetsbaarheden bespreekbaar te maken, lukte het mij niet om aan te geven wat er behalve lichamelijke pijn zich nog meer afspeelde. Toch weet ik dat ik met iedereen van mijn team had kunnen praten over mijn gevoelens. Ik wilde vooral niemand ermee ‘lastig vallen’ en ik probeer in het leven toch vaak dingen zelf op te lossen. Ik had de laatste wissel ook echt nodig om wederom in te zien hoe belangrijk leefstijl, mindset en zelfliefde zijn bij herstel.

Het bevalt mij enorm goed om de wereld mooier te maken

Na de Socialrun kwam de afterdip, afgewisseld met hele bijzondere mooie ontmoetingen en momenten. Ik denk nog vaak terug aan mijn pijnlijke momenten tijdens het rennen. Ze zijn veel minder pijnlijk dan de uitdagingen waar ik in het dagelijkse leven mee te maken heb. Grenzen aangeven en goed voor mijn mentale en lichamelijke gezondheid zorgen, zijn echt niet zo vanzelfsprekend. Ik ben in beweging op een erg spannende nieuwe manier. Het bevalt mij enorm goed om de wereld mooier te maken. Ik denk goed na op wat voor innovatieve manier ik veel kan betekenen voor andere mensen. Delen is 100% zeker helen. De Socialrun is voor mij meer dan alleen het evenement. Het was wederom een bevestiging dat je een keuze hebt om te veranderen en verantwoordelijk bent voor je eigen leven en geluk. Door mijn openheid over mijn diagnose mocht ik in 2018 ambassadeur worden van Samen Sterk zonder Stigma. Ook ga ik een carrière switch maken. Vraag mij nu even nog niet hoe, mijn ‘out of the box’ ideeën voor de zorg als ondernemer en ervaringsdeskundige stromen.  Mede dankzij mijn netwerk van gelijkgestemden, ben ik op een leuke heuvelachtige weg beland. Ik kijk uit naar dit bijzondere avontuur.

 

Petra Palstra