Main content

Ik mag weer meedoen

Daar zat ik dan, 3 jaar geleden inmiddels, alleen in een groep mensen die ik niet ken

In een zaal in Amersfoort, bij een teamleidersbijeenkomst van de Socialrun. Niet wetend wat me te wachten stond maakte ik me (zoals wel vaker in mijn leven) zo onzichtbaar en onopvallend mogelijk achter in de zaal. In deze bijeenkomst vertelt een deelneemster wat de run voor haar betekent; een reden om door te gaan, iets om naar toe te leven, elk jaar weer…

Dit raakte me en inspireerde me om in ieder geval een poging te doen om een team te organiseren op mijn werk bij Lister (een GGZ instelling in het midden des lands). Want hoe mooi zou het zijn als ik dat gevoel van saamhorigheid, wat zij beschrijft, ook aan anderen kan laten voelen? De volgende dag schrijf ik een enthousiaste mail naar alle collega’s onder het motto ‘niet geschoten is altijd mis’ en hoopte ik op het beste…

Wat bracht mij bij de Socialrun?

De vraag van een jongen die woonde op de locatie waar ik mijn eerste jaar stage liep: “Wordt er nog iets gedaan met de Socialrun?” en de overredingskracht van mijn coördinator zorg, die me zei dat ik contact moest zoeken met Frank en me pushte om naar die teamleidersbijeenkomst te gaan ondanks mijn bezwaren (“wat heb ik daar te zoeken?”, “Ik ken daar niemand!”, “Ik kan toch geen teamleider zijn? Ik loop net stage!”) en te kijken wat het me zou brengen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. In de weken na mijn mail stroomden de mailtjes binnen van mensen die mee wilden doen met ons team aan de Socialrun en binnen een paar maanden hadden we opeens een team van 25 mensen die ik moest gaan leiden.

Oh mijn god, hoe ga ik dit voor elkaar krijgen dacht ik.

Maar het mooie is dat mensen in het team me hielpen om een trainer en trainingslocatie te vinden en evenementen te bedenken en te organiseren om zo het benodigde geld te verdienen. En dit gebeurt nu elk jaar opnieuw; het bij elkaar komen als team en samenwerken om elk jaar weer een mooie Socialrun te kunnen organiseren. En daarmee heb ik ook ontdekt dat je door samen te werken zo veel meer kan bereiken dan je ooit had durven dromen.

Als je mij 10 jaar geleden had verteld waar ik nu sta en wat ik allemaal mag meemaken en organiseren had ik je waarschijnlijk keihard uitgelachen

Dan had ik je gezegd dat je gek was en weer een dikke joint opgestoken. Ik had nooit kunnen bedenken dat een diagnose en de zelfkennis die dat met zich meebracht zo veel verandering teweeg zou kunnen brengen. Nu weet ik wie ik ben, wat ik goed en minder goed kan, wat mijn doel in het leven is (mijn werk als peer support werker) en mag ik elk jaar vanuit mijn werk de Socialrun organiseren, wat me gigantisch veel heeft gebracht. Zelfs de liefde van mijn leven heb ik mogen ontmoeten toen we klusjes deden in de wijk bij mijn latere schoonouders.

Ik heb na 30 jaar het gevoel weer mee te mogen doen in de maatschappij en een waardevolle bijdrage te kunnen leveren

En ik gun iedereen datzelfde gevoel en wil iedereen die mee wil doen een passend plekje geven in het team door naar zijn of haar krachten te kijken, want iedereen heeft krachten, daar ben ik van overtuigd. Kan je niet mee in het weekend zelf? Misschien kan je dan in de voorbereiding helpen door foto’s te maken, te helpen met de administratie, het ophalen of aanschaffen van benodigde spullen, helpen met onze jaarlijkse carwash, het flyeren op evenementen of door simpelweg het verhaal te vertellen, ieders bijdrage is even waardevol en betekenis gevend!

Door met elkaar in gesprek te gaan als mensen en over kwetsbaarheden of verslaving heen te kijken kan je ongelofelijk veel bereiken in mijn beleving. Gewoon anderen behandelen zoals je zelf ook behandeld wil worden, zo moeilijk is dat toch niet?


Ramses Groot ambassadeur van de Socialrun