Skip to: Ken je mij? Het verhaal van Socialrun fotograaf Gio – Deel 2

Socialrun website

Veel mensen die betrokken zijn bij de Socialrun kennen hem: onze vaste fotograaf Gio. Maar voordat Gio bij de Socialrun betrokken raakte, had hij een heel ander leven. Voor het eerst deelt hij zijn verhaal. Je leest nu deel 2, het eerste deel kun je hier teruglezen.

Ik reed op een dag naar een bedrijventerrein op de Spaklerweg, het was er erg stil, daar waar er normaal verkeer is in de vroege ochtend. Ik zag een auto in de verte en kijkende in mijn achterspiegel kwam er een auto op mij af. Ik kreeg een tik van achteren en de auto begon te tollen. Boem, nog een klap en het eerstvolgende wat ik wilde doen was mijn wapen pakken, want ik dacht dat ze mij wilde hebben.

Ik hoorde geschreeuw en een arrestatie team stond om mij heen, ik kreeg een zak over mijn hoofd en werd afgevoerd naar Amsterdam-Noord.

Daar zaten een paar hele grote gangsters waar ik het prima mee kon vinden

Het spel ging beginnen, kat en muis. Dit was letterlijk een spel, want de rechercheurs hebben het liefst de informatie van jou.
Ik hield mijn kaken stijf op elkaar want we hadden de afspraak dat we niets zouden zeggen. Ik kreeg tijdens de strafzitting van de meervoudige raadkamer 6 jaar cel opgelegd.

Daar ging ik weer en dit keer voor een langere tijd, ik moest 4 jaar van de 6 jaar uitzitten.
Ik kwam terecht in het HvB (Huis van Bewaring) te Zwaag. Na mijn uitspraak van de rechtbank verhuisde ik naar de gevangenis Zuyderbos te Heerhugowaard.

Tijdens een detentie leer je mensen kennen die in een ander vakgebied hun specialisme hebben. Ik had het daar prima naar mijn zin.
Ik zat daar op een onderwijs afdeling en had een computer op cel, helaas zonder internet.
Tijdens mijn laatste 18 maanden mocht ik door mijn goede gedrag naar een half open inrichting. Daar zaten in die tijd een paar hele grote gangsters waar ik het prima mee kon vinden.
Ik had mijn kookvaardigheden aardig ontwikkeld en verkocht op een gegeven moment dan ook Surinaams eten voor 5 gulden een maaltijd. In een HOI (half open inrichting) beschik je over contant geld omdat je verlof krijgt.

Met een kap over mijn hoofd werd ik meegenomen

Naast het eten verkocht ik ook hash en alchohol. Ik had een mooie handel met een van de bewaarders daar, die er zelf ook aardig wat aan over hield.
Op een dag kreeg ik een kamercontrole en vonden ze mijn voorraad hash. Ik werd overgeplaatst naar de gevangenis van Vught op de BGG afdeling wat staat voor ‘Beheersproblematiek Gedrag Gedetineerden’.
Twaalf  mannen op een afdeling met drie gevangenisbewaarders. Zes man tegelijk uit de cel. Je verblijf is er minimaal zes maanden en als je je misdraagt kunnen ze je verblijf weer verlengen naar mate je straf duurt.

Op een gegeven moment werd ik reiniger en na twee weken reiniger te zijn geweest kwam er een inval en werd ik meegenomen.
Ik zat met een kap over mijn hoofd en kon een beetje kijken door de stof. We gingen een poort binnen en eenmaal binnen ging de kap eraf. Ik werd naar mijn cel begeleid door twee grote boeren kerels. Ik vroeg waarom ik hier was en wat ik gedaan had, ze zeiden dat er zo iemand kwam.
De deur ging open en daar stond Renate, afdelingshoofd van de vier BGG afdelingen. Ik vroeg wat er aan de hand was en Renate vertelde mij dat ze alle vier de reinigers op maatregel moest overplaatsen doordat er twee bewaarders verdacht werden van handelen met een van de reinigers.
Omdat wij als reiniger wat meer bewegingsvrijheden hadden was iedereen verdachte. Van BGG naar LABA en dat staat voor Landelijke Afzondering Begeleiding Afdeling, het was de oude EBI in Vught.

Je billen spreiden weigerde ik dus nam ik daar geen bezoek

Luchten in een kooi van drie bij drie meter, geboeid naar de douche, in de douche aan een hand geboeid, alleen recreatie en een cel die bloed heet was, want de ventilatie was bagger en het was immers een hete zomer.

Ik zat er bijna 3 maanden toen de deur open ging en de bewaarder zei dat ik mijn spullen moest pakken omdat ik overgeplaatst werd. Tijdens mijn verblijf in het pittoreske Vught heb ik geen bezoek willen ontvangen omdat de visitatie manieren erg ver gingen. Je billen spreiden weigerde ik dus nam ik daar geen bezoek.
Aphen a/d Rijn here I come!

Na een jaar buiten ging het weer mis

Na vier maanden te hebben gezeten zat mijn straf er weer op, ik was een vrij man.
Ik was boef, reed in mooie auto’s, had wat centen en deed stoute dingen, héle stoute dingen.
Na een jaartje van de buitenlucht genoten te hebben ging het weer mis.  Ik werd aangehouden met drie kilo cocaïne in de auto, geld en een automatisch vuurwapen.
Dit keer zei de rechter vijf jaar straf, hier heb ik drie en een half jaar van uitgezeten met twee verloven.

Op Schiphol stond er een welkomstcomité van het arrestatie team

Ik was weer eens een vrij man, ik reed rond en deed mijn stoute dingen weer en alles ging me voor de wind tot die ene dag.
Bij het verhandelen van een partij cocaïne ging het mis, men wilde ons beroven en een schietpartij volgde. Twee van hen werden geraakt en belanden in het ziekenhuis.
Na een week of twee besloot ik om naar Suriname te gaan. Ik was echter snel weer in Nederland omdat ik het risico nam aangehouden te worden in Suriname en daar eerst zou komen vast te zitten voor je uitgeleverd word aan Nederland, ik ben Nederlands staatsburger dus Suriname gaat niets voor je doen.

Op Schiphol stond er een welkomstcomité van het arrestatie team in burger kleding. Ik kreeg een straf van negen jaar opgelegd en daarvan zat ik er slechts zes uit wegens mijn altijd goeie gedrag binnen de gevangenis muren.
Ik zat in Lelystad en kreeg geen HOI (Half Open Inrichting) omdat ik gevlucht zou zijn naar Suriname. Wel mocht ik met mijn laatste jaar naar een resocialisatie traject en zo belandde ik in Utrecht.

Ik had dagbesteding nodig om weer in het ritme van de samenleving te komen

Eenmaal in Utrecht zat ik bij Exodus, een resocialisatie project aan de Waalstraat. Omdat ik net buiten was kreeg ik een uitkering om zo mijn verblijf en basisbenodigdheden te kunnen bekostigen. Ook had ik dagbesteding nodig om zo weer in het ritme van de samenleving te komen.
Ik wilde iets met sport gaan doen, dit vanwege mijn sportachtergrond. Ik kwam terecht bij Kees Grovenstein van Veld 42.
Als je sport en maatschappelijke doelgroepen en kwetsbare doelgroepen bij elkaar brengt krijg je Kees.
Kees deed zijn sport activiteiten bij de stichting Klein Galgenwaard, de stichting founder waren Jean Paul de Jong en zijn vrouw Jolanda de Jong. Deze drie mensen hebben dan ook een grote rol gehad in mijn resocialisatie.

Gio

We deden veel met voetbal en daarnaast sport en spel activiteiten, onbewust was ik nog van het feit dat sport een belangrijke factor kan zijn in herstelprocessen.
Na een jaar bij de stichting vroeg Jean Paul mij wat ik zelf graag zou willen doen, want hij zag dat ik meer in mijn mars had dan alleen een voetbalspelletje.
Ik vertelde hem over een idee wat al wat langer speelde, Ik wilde iets met kickboksen en deze doelgroepen gaan doen. Er werd een fonds geregeld en ik kon voor vijftien man bokshandschoenen, scheenbeschermers, stoot/trapkussens halen en puzzelmatten om 25 m2 te kunnen bedekken en zo lekker te kunnen gaan trainen.

Ik was de eerste ex-gedetineerde die ooit bij de Waag gewerkt heeft

In het begin van mijn traject bij Exodus moest ik verplicht van Justitie naar de Waag, centrum voor forensische psychiatrie. Ik kreeg daar een diagnose, ik vind het niet belangrijk deze te noemen. De hokjes waar we in gestopt worden zijn er al genoeg.
Iets later werd ik tijdens mijn tijd bij Lister gedetacheerd naar De Waag, ze hadden een functie vrij in het FORfact team en vonden mij de perfecte kandidaat voor dit team.
Ik was ervaringsdeskundige bij De Waag, de eerste ex gedetineerde die ooit bij de Waag gewerkt heeft.

Niet wetende dat de Socialrun ook op mij diepe impact zou maken

In de loop der jaren ben ik door het kickboksproject in de psychiatrie en verslaving gerold. Er waren een aantal succes verhalen en de GGZ in Utrecht wist mij te bereiken als ze gebruik van de trainingen wilden maken. Ik werkte op een gegeven moment bij Lister en leerde daar de Socialrun kennen, jullie weten wel dat loopje door het land.

Toen Frank Bonekamp en ik samenwerkten vertelde hij over de Socialrun en zijn visie. Ik dacht, ik wil hier aan mee helpen want dit lijkt mij heel leuk om mee te maken.

Ik was net begonnen met fotografie, omdat ik een uitlaadklep nodig had en dacht zo wat rustmomenten te kunnen creëren.
Ik bood Frank aan om d.m.v fotograferen de Socialrun vast te leggen. Het was 2012 en dit was de eerste loop met teams.
Ik wist toen nog niet dat de Socialrun ook op mij een diepe impact zou maken.

Gio Alvares

Ik ben aan het einde gekomen om over mezelf te vertellen, en zal eindigen met de vraag waar ik mee begon.
Ken je mij?


Gio is sinds het begin van de Socialrun vaste fotograaf tijdens het event en zeer betrokken vrijwilliger van de stichting. Op zaterdag 9 mei gaat hij als allereerste de hele nieuwe Socialrun-route wandelen. Dit doet hij om de missie en beweging van de Socialrun te ondersteunen. Lees hier meer over zijn tocht.

Vorige week verscheen deel 1 van Gio’s verhaal.

Back To Top