Main content

Keuzes

Marit zet haar ervaringen en enthousiasme graag in als Ambassadeur van de Socialrun. Ze blogt op haar pagina Hersenwandelingetjes en schrijft regelmatig ook voor de Socialrun.

De laatste weken heb ik weinig energie, met moeite sleep ik mezelf uit bed om naar mijn werk te gaan. De dagen lijken twee keer zo lang te duren als normaal. Op vrije dagen beland ik in bed voor een middagdutje.
Met het geklaag over mijn vermoeidheid lijk ik wel een oud wijf, of wacht misschien ben ik dat ook wel?

Kip of ei

Maar goed, ik heb dus weinig energie en dat is ontzettend vervelend. Natuurlijk ieder mens is wel eens moe, maar wanneer je moe en depressief bent, dan lijkt alles twee keer zo erg.
Het is een beetje het kip of het ei verhaal. Wat is er eerst? De vermoeidheid en dan de depressie? Of eerst de depressie en dan de vermoeidheid? Eigenlijk maakt het niet uit wat er eerst is, want het is er toch al en daar moet je het dan mee doen. Met zowel de depressie als de vermoeidheid, niet altijd makkelijk en soms vreselijk irritant.

Voor mij betekent dit dat ik keuzes moet maken en laat juist dat niet mijn sterkste kant zijn. Nooit niet en al helemaal niet wanneer ik depressief en moe ben. De afgelopen week heb ik voor heel wat keuze momenten gestaan.
Mijn belangrijkste doel was twee werkdagen en een schooldag tot een goed einde brengen en dat is gelukt.

Keuzes

Doel bereikt zou je denken, maar mijn huishouden stapelde zich op, ik liep niet hard en de verslagen van mijn studie bleven onaangeroerd op mijn laptop scherm staan.
Ik functioneerde een week volledig op verstandige keuzes, omdat ik weet dat ik op deze manier de meest belangrijke dingen kan blijven doen. Maar mijn gevoel werd steeds onrustiger, want ik wil zoveel meer dan een saaie uitgebalanceerde week leven.
Ik wil dat kunnen doen wat op mijn pad komt, ik wil kunnen leven zonder de beperkingen van depressie en vermoeidheid.

Dus na een uitgebalanceerde week vond ik het wel weer genoeg geweest.
Ik heb een hele dag zitten twijfelen, wikken en wegen. De mensen uit mijn directe netwerk gek gemaakt met mijn getwijfel en de ‘ik weet het niet’.

Tranen

Stiekem hoopte ik dat zij een keuze voor mij gingen maken, maar dat deden ze niet. Dus deed ik het zelf maar ik raapte alle energie die ik kon vinden bij elkaar en stapte in de trein naar Utrecht.
Ik vierde een (voor mij veel te kort feestje) met Frank en Anne en zat daarna doodop en huilend in de trein. Tranen van frustratie dat het leven soms zoveel energie kost, maar vooral ook tranen van blijdschap dat ik er even bij kon zijn. Dat ik even mee kon doen in activiteiten buiten mijn opleiding en werk, want ook daarvoor geldt #meedoeniswinnen.


Marit Wisse
Ambassadeur Socialrun

Lees ook van Marit:

Vandaag is de wereld grijs 
Met volle angst vooruit
Waarom doe ik dit?
Op avontuur

Reacties:

  1. Lieve Marit, ik heb je afgelopen weekend leren kennen als een geweldig mens. Realiseer me des te meer, dat er achter een gezicht zoveel meer schuil gaat, kan gaan, dan je oog ziet. Wat ben je sterk meid, een doorzetter. Ineens krijgt voor mij de boodschap ‘meedoen is winnen’ een veel diepere betekenis. Dieper dan ik kan beschrijven.
    Ik wens voor jou veel licht op je pad, licht dat schijnt, hoe diep het dal ook lijkt!
    Lieve knuffel van Ida

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *