Skip to: Lief lichaam

Socialrun website

Lisette is 26 jaar, woont in Utrecht en studeerde aan de Hogeschool van de Kunsten. Nu studeert ze bewegingsagogie en loopt ze stage bij stichting Socialrun.

Lief lichaam,

Met liefde spreek ik je aan, maar met liefde behandel ik je meestal niet. Je bent mijn grootste en belangrijkste bezit. Jij maakt het leven, MIJN leven, mogelijk. Waarom ik dan jaren zo slecht voor je heb gezorgd en je nog steeds niet geef wat je nodig hebt, blijft een raadsel. Als persoon wil ik iedereen met liefde en respect behandelen, er voor een ander zijn. Maar goed voor jou zorgen, dat lukt me domweg niet. Alsof ik zelf als persoon niet de moeite waard ben, er niet toe doe om aandacht aan te schenken. Realistisch weet ik dat dat bullshit is, maar dat gevoel heb ik wel. Al jaren.

Dat maakte dat ik jou vanaf mijn 17e begon uit te hongeren. De brandstof die je nodig had, die kreeg je niet. Ondertussen werd er fysiek wel ontiegelijk veel van je gevraagd. Uitputting was hierdoor één van de gevolgen. Periodes met vasten en volvreten volgden evenals de vele laxeerpillen die je toegediend kreeg. Je raakte totaal uit balans en wist nooit waar je aan toe was. Nu ik daar zo over nadenk, moet dat een grote shock voor je zijn geweest maar daar stond ik toen niet bij stil.

Ik heb een enorme strijd moeten leveren tegen de eetstoornis om je weer te leren geven wat je nodig hebt. Enorm vaak kreeg ik zowel letterlijk als figuurlijk de spiegel voorgehouden. Onwijs confronterend. Het proces ging met de grootste pieken en dalen. Bedrog, jaloezie, zelfhaat maar ook acceptatie en plezier. Het gevecht duurde langer dan ik voor mogelijk had gehouden want steeds kwam die verdomde eetstoornis ons leven weer binnen.

Ondanks dat de eetstoornis geen prominente rol meer heeft in ons leven, accepteer ik jou nog steeds niet zoals je bent. En hierdoor behandel ik je dus nog steeds niet zoals je verdient. Want nog steeds stop ik je geregeld vol met veel te veel ‘verkeerd’ voedsel om je vervolgens weer te weinig te geven ter compensatie.
Nog steeds word ik verdrietig als ik naar je kijk in de spiegel waardoor ik het liefst ver onder een deken wegkruip.
En nog steeds heb ik té hoge verwachtingen van je op fysiek gebied en geef ik je daarvoor in de plaats ook niet voldoende tijd voor rust en herstel. Hierdoor ben ik je, bij elkaar al bijna tien jaar, dus nog steeds aan het uitputten en misschien wel gewoon aan het verwaarlozen.

Maar om de motor te laten lopen, is de juiste brandstof nodig. Dat is uiteraard voldoende en energierijke voeding maar vooral een enorme dosis zelfliefde. Misschien moet ik daar alvast een kleine stap in proberen te zetten.

Lisette

 

Back To Top