Main content

Marathonman

Daar ren ik dan, door m’n woonplaats trainend voor mijn allereerste marathon. Uitgedaagd door Frank en Anne besloot ik een maandje geleden dat ik de marathon in Maastricht wel ‘even’ zou doen. En ik heb in al mijn wijsheid besloten maar eens een halve marathon te proberen, om te kijken hoe dat gaat.

De eerste 10 kilometer gaan prima

en ik loop lekker, maar in het tweede gedeelte wordt het toch wat zwaarder; ik krijg een beetje last van mijn nek, raak de tijd kwijt, schuurt de rand van m’n boxershort aan de binnenkant van m’n benen en als kers op de taart voel ik een blaar opkomen.

Ik loop zonder sporthorloge, heb dus geen idee welke afstand ik heb gelopen.

Op het punt dat ik ga kijken op mijn telefoon en verwacht rond de 17 kilometer te zitten, blijkt dat ik net onder de 13 kilometer zit…balen dus… ik besluit er maar weer een stukje aan vast te plakken voordat ik mijn normale rondje weer oppak.

Dapper loop ik door

ondanks de opkomende vermoeidheid en hoor opeens getoeter van een auto. Ik kijk in de auto naast me en het blijkt een collega en teamgenoot van de Socialrun te zijn….we wensen elkaar een fijn weekend en ze wenst me succes met mijn rondje.

En daarmee geeft ze m’n energie weer een boost, een simpele aanmoediging die me weer aan het terugkijken zet. Wat mooi dat ook op het moment dat ik het even zwaar had de Socialrun toch even om de hoek komt kijken net als alle momenten in de run zelf waarin ik het zwaar had en mijn teamgenoten me hielpen, steunden en weer oppepten.

En al lopend denk ik terug aan de afgelopen jaren

waarin ik dankzij die Socialrun steeds meer ben gaan hardlopen en daarmee zo veel nieuwe ervaringen op heb mogen doen.
En de volgende nieuwe ervaring wordt dus een marathon….dat is toch andere koek merkte ik na de halve marathon te hebben gelopen.

Ik had het idee ongeveer twee uur te hebben gelopen en was mijn hele tijdsbesef kwijt aan het eind van dat rondje. Toen ik keek bleek ik het rondje in 1uur en 35 minuten te hebben gelopen en was ik enigszins verward, vermoeid en mijn benen waren ook flink vermoeid en snel stram.

En dit was nog maar de helft van het echte werk

Mijn god hoe ga ik dat volhouden vraag ik me af. Iedereen zegt heel enthousiast dat ik dat moet kunnen; ”jij hebt zo’n goede conditie”, “jij hebt er de perfecte bouw voor” , “je loopt al zo veel kilometers dat dit een eitje moet zijn”, “jij doet dit met twee vingers in de neus”…

En ik? Ik weet het niet, ik twijfel

Ik hoop er, door goed te trainen klaar voor te zijn, maar hoor ook dat stemmetje in mijn hoofd; ‘wat als het je niet lukt, als het te ver is, als je geblesseerd raakt, je jezelf opblaast door toch te hard van start te gaan?’

Zoveel vragen en twijfels in aanloop naar deze gigantische uitdaging,

maar ik wil ervoor gaan. Want ik heb de afgelopen jaren in mijn leven geleerd dat ik het schijnbaar goed doe als ik in het diepe spring.
Dus ik waag ook deze sprong in het diepe en hoop dat de marathonman die in mij huist wakker wordt en me over de finish helpt en anders heb ik natuurlijk ook nog mijn teamgenoten die me een boost kunnen geven.


Ramses Groot – Ambassadeur Socialrun

Lees ook van Ramses

Ik mag weer meedoen
The happy few

De deur dicht doen