Main content

Marit in gesprek met de trouwste fan van de Socialrun

Wellicht heb je de aanmoedigende en betrokken berichtjes van Ans op de social media van de Socialrun wel eens voorbij zien komen. Onder veel berichten reageert ze met lieve woorden. Aan deze woorden is te zien dat ze de Socialrun een warm hart toe draagt, maar waarom? Voor zover bij mij bekend is, was ze eerder geen deelnemer bij het Socialrun evenement. Wat maakt dat ze doet wat ze doet?

Via Facebook kwam ik met haar in contact, binnen een dag stuurde ze mij een heel deel van haar persoonlijk verhaal. Ik vroeg haar of ik hier over mocht schrijven, daar moest ze even over na denken. We besloten een halve week later een belafspraak te maken om het er dan nog eens over te hebben, want je verhaal delen op internet is kwetsbaar. Een aantal dagen later belde ik haar op en het enthousiasme voor de Socialrun hoor ik direct terug in haar stem. We spraken nogmaals over de kwetsbaarheid van het delen. Ans had er goed over nagedacht en besloot haar verhaal te willen delen, want met het delen van verhalen help je elkaar.

Meelopen is een droom

Tijdens het gesprek blijkt al snel dat Ans wel degelijk een keer van plan was om mee te doen aan het Socialrun evenement. In 2016 zou ze samen met haar psycholoog meedoen met team GGzE. Ans zou twee kilometer mee mogen rennen voor de Socialrun.
Het was een droom voor haar om mee te doen, ze werkte er hard voor om deze droom uit te laten komen. Een teamgenoot van GGzE zou haar gaan trainen om deze langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan.
Met haar deelname zou ze eindelijk weer wat voor haar medemens kunnen betekenen, maar ze zou er ook weer toe doen en erbij mogen horen. Ans leeft met de diagnose klassiek autisme, waar voor haar heel zwaar is. Het meedoen aan de Socialrun gaf haar leven weer, hoop, kracht, energie en zoveel liefde.

Ans werkte hard naar haar droom toe, maar die werd ruw verstoord door een lichamelijke ziekte. Ans bleek botreuma te hebben, waardoor twee kilometer hardlopen onmogelijk werd. Een flinke tegenslag, waardoor haar verlangen om ergens bij te horen weer een flinke deuk op liep.

Een nieuwe droom

Ans wist haar deelname om te buigen naar een andere mooie Socialrun ervaring. Samen met haar man vertrok ze naar Fort Vechten om alle teams binnen te halen. Daar beleefde ze samen met haar man een onwijs mooie dag.
Vanwege haar autisme ziet en voelt Ans ontzettend veel op de finish dag van de Socialrun en dat is een ontzettend mooie eigenschap. Het zorgde ervoor dat ze de Socialrun intens beleefde, ook al had ze niet mee kunnen doen.
Ik krijg het kippenvel op mijn armen wanneer Ans zo mooi vertelt over haar belevenissen die dag. Door op deze dag aanwezig te zijn heeft de Socialrun voor haar een grote betekenis gekregen. Als je een keer mee hebt kunnen maken hoe alle teams en medewerkers zich inzetten voor dit doel, dan blijft je hart voor altijd verbonden met de Socialrun.

Voor Ans is dit een waardevolle herinnering, één die ze altijd bij haar draagt in haar leven die zich vanwege haar aandoening veelal thuis afspeelt.
Thuis heeft Ans de Socialrunbandjes, die haar weer aan de Socialrun herinneren. Zo herinnert ze mij eraan, dat de bandjes niet alleen zijn om uitgedragen te worden, maar dat ze ook voor één iemand in hetzelfde huis van belangrijke waarde zijn.

Ans vindt het delen van haar verhaal spannend en kwetsbaar, maar het geeft haar ook een gevoel van erbij horen. Bij de afsluiting van ons telefoon gesprek bedankt ze mij voor het feit dat haar stemgeluid gehoor gaat krijgen in het plaatsen van haar verhaal. Een opmerking die mij raakte en nog lang door mijn hoofd speelde.

Eentje die mij stil doet staan bij dat het niet uitmaakt of je nou loper, fietser, chauffeur, organisatie, vrijwilliger of trouwe supporter bent, want #meedoeniswinnen.


Marit Wisse – Ambassadeur Socialrun

Lees ook:
Marit in gesprek met Robbert
Marit in gesprek met Nikki

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *