Main content

Toon van Meel

Meer dan ‘alleen’ lopen

Toon van Meel is sociaal psychiatrisch verpleegkundige en deed al twee keer mee met de Socialrun. Toen hij gevraagd werd om mee te doen aan de Heuvelland marathon hoefde hij niet lang na te denken. De weg naar de marathon werd een bijzonder avontuur, wat hem niet alleen plezier maar ook veel mooie gesprekken met zijn cliënten opleverde.

Minder dan een minuut had ik nodig om te reageren op een oproep van Frank Bonekamp om met een team namens de Socialrun mee te doen aan de Heuvelland marathon in Limburg. Twee maal heb ik mee gedaan aan de Socialrun en ik vond het geweldig! Enthousiast melde ik me dus aan. In korte tijd was er ook daadwerkelijk een team, 17 hardlopers en een ondersteuningsteam. We kenden elkaar niet of nauwelijks maar dat zou snel veranderen. Via een appgroep ontstond er al snel verbondenheid en werden ervaringen, hoop, zenuwen en vooral heel veel plezier gedeeld. Ik zou samen met Koen een duo-marathon lopen, dit paste perfect in mijn loopschema

Naast het lopen en het plezier heeft lopen met dit team voor mij een extra betekenis

Een van mijn kinderen is meer dan haar en mij lief is geconfronteerd met stigmatisering, onder andere rondom psychisch ziek zijn. Als ik door te lopen aandacht kan vragen voor de bestrijding van stigmatisering, dan zal ik lopen ook. Dan loop ik voor haar.

In de weken voorafgaand aan de Heuvelland marathon sprak ik over de race en ons team met mensen die ik bezoek tijdens mijn werk als sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Mensen reageerden enthousiast, vonden het leuk dat ik dit doe, maar er was meer.

Onze gesprekken kregen iets extra’s, alsof we elkaar op een andere manier of een ander niveau ontmoetten

Mensen vertelden over schaamte om niet mee te kunnen doen in de samenleving, ze vertelden dat ze niet meer probeerden uit te leggen wat bijvoorbeeld een depressie met je doet omdat mensen het toch niet begrijpen. Hoe psychisch ziek zijn je gevangen houdt en je beperkt in de manier waarop je je leven kunt leidden. Op deze manier hadden we elkaar nog niet zo vaak gesproken. Mooi om te merken hoe we naar aanleiding van mijn deelname aan het Socialrun-team zo met elkaar in gesprek kwamen. Mooi ook om te horen dat ze het fijn vonden dat er aandacht voor wordt gevraagd, dat ze zich hierdoor gehoord voelden.

Het weekend van de marathon was geweldig.

Heuvelland marathon team
Het Heuvelland Marathon team bij de start.

Met een fantastische club mensen een prestatie neerzetten is gewoon heel erg leuk en inspirerend

De loop zelf was nog niet zo makkelijk, Limburg blijkt bezaait met heuvels en door overvloedige regen was het onverharde pad een regelrechte uitdaging en energie-slurper. Wat me enorm hielp was het idee dat mijn teamgenoten bij de finish op mij zou staan wachten. Wat een heerlijk gevoel om te weten dat er op je gewacht wordt, dat er mensen zijn die je opvangen.

Mijn gedachten gingen naar de mensen die ik ontmoet tijdens mijn werk. Zo zal het dus ook voor hen zijn. Als je het moeilijk hebt is het heel fijn als je weet dat er mensen voor je zijn, dat je weet dat je ergens bij hoort en je er niet alleen voor staat.

Hoe belangrijk is dat dus, ervoor zorgen dat iedereen dat gevoel kent van erbij te horen, weten dat je er toe doet

Als je dat bedenkt stelt een stukje lopen toch minder voor, wordt het makkelijker. Het was inderdaad super fijn om binnen te komen en enthousiast ontvangen te worden. En daarna was het goed om teamgenoten binnen te halen en te kunnen ondersteunen na hun finish. Wat een tevreden gevoel die zondagavond en de dag erna. Tot er die maandag een schietpartij plaatsvond in Utrecht. Weg euforie, schrik en zelfs bezorgdheid want teamleden waren daar in de buurt.

En later die dag, weg gevoel dat we iets hadden kunnen betekenen voor de stigmabestrijding. Ineens ging het in de media over een gek, een gevaarlijke gek of gestoorde. Zonder kennis, zonder achtergrond, zonder reden werden alle vooroordelen over de psychiatrie via krant, radio en televisie gedeeld. In de app-groep van ons team spraken we onze teleurstelling hierover uit.

Ik haalde troost en positieve energie uit gesprekken met mijn cliënten

Die week vroegen ze hoe het was geweest, ook mensen die nog nooit vroegen hoe mijn weekend of vakantie was. Ik vertelde ze over de race en ons team en liet foto’s zien. Opnieuw was het contact dieper, anders en meer intens.

Er is iets veranderd, iets moois. Ik voel dat ik echt contact heb met mensen

Het raakt me en ik weet dat dit de reden is waarom ik 40 jaar geleden in de zorg ben gaan werken. Het is soms verschrikkelijk lastig om iets te kunnen betekenen voor mensen die op zoveel vlakken zoveel tegenslag hebben ervaren. Het raakt mij, ik ben geëmotioneerd en huil zelfs een beetje als ik dit deel met onze app-groep. Ik stuurde onder andere dit bericht:  “ Wat ik eigenlijk wil zeggen geloof ik: ‘het doet ertoe’,  we kunnen de wereld niet veranderen maar we kunnen potdomme wel lopen tegen stigma en dat hebben we gedaan en laten zien en dat doet ertoe.

Stigma’s zijn de wereld niet uit en misschien of zelfs waarschijnlijk gaat dat ook nooit gebeuren, nou ok dan blijven wij toch gewoon lopen!


Toon van Meel (recht op de foto, naast zijn loopmaatje Koen Aben).

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *