Main content

Met volle angst vooruit

Marit zet haar ervaringen en enthousiasme graag in als Ambassadeur van de Socialrun. Ze blogt op haar pagina Hersenwandelingetjes en schrijft regelmatig ook voor de Socialrun.

Meedoen is winnen, een slogan waar ik me wel in kan vinden. Meedoen is mij met de paplepel ingegoten. Ik ben opgegroeid in een gezin waar altijd werk is en vrijwilligerswerk normaal is. Zo komt het dat ik meedoen altijd normaal gevonden heb.
Toen ik in 2016 opgenomen werd op een crisis afdeling deed ik ineens niet meer mee.

Ik raakte mijn studie kwijt en ook mijn vrijwilligerswerk kon ik niet meer doen. Ik ging van altijd wel ergens mee bezig naar een klinische setting waarin ik alleen nog maar naar een tv kon staren. Ik zag de beelden bewegen, maar begreep niets van het verhaal. Ik hoorde de geluiden, maar verstond geen woord.

Niet meer meedoen was een totaal nieuwe ervaring

Je zult begrijpen, op dat moment was meedoen, hoe graag ik dat ook wilde, niet mogelijk. Deze opname heeft ervoor gezorgd dat ik ineens niet meer meedeed. Een totaal nieuwe ervaring. Lege dagen, waarop ik wachtte tot het weer avond werd. Lege dagen die voorbij leken te kruipen. Dagen waarop ik verlangde naar werk of studie, maar ook heel goed wist dat ik dat niet zou kunnen. Dagen waarop ik verlangde naar het bezige bijtje die ik altijd was geweest.
Ik wilde zo ontzettend graag weer meedoen, maar door mijn depressie was alles te veel.

Ik verlangde ernaar terug, het motiveerde mij

Het frustreerde mij zo dat anderen een dag konden werken en daarna nog konden sporten en dat ik op een dag alleen maar kon sporten. Het was moeilijk dat ik niet meer mee kon doen, maar het feit dat meedoen voor mij altijd normaal geweest was zorgde er voor dat het iets was waar ik naar terugverlangde, het motiveerde mij.

In mei 2018 begon ik aan mijn eerste stappen naar meedoen. Ik solliciteerde en ging in gesprek met opleidingen. Binnen korte tijd had ik een tijdelijke baan en voor de start van het nieuwe schooljaar een leerwerkplek.

Soms ga ik bijna kopje onder, maar ik kom weer boven

Doodeng vond ik dat, want wat als ik het niet zou trekken? Wat als ik weer volledig onderuit schuif, heb ik dan genoeg kracht om weer op te staan? Toch was de wil om mee te doen groter dan de beren op de weg. Met volle angst vooruit, is mijn motto, dus daar ging ik. En daar ga ik nu nog steeds. Ik werk, studeer en ik ben in therapie, soms ga ik bijna kopje onder maar ik kom weer boven.

Dat het lijntje tussen meedoen en niet meedoen dun is wist ik al, maar toch was ik de afgelopen week weer bang. Dit omdat ik momenteel niet mee kan doen, deze keer niet vanwege depressie, maar een operatie aan mijn pols. Van tevoren wist ik, deze niet mee kunnen doen is tijdelijk.

Toch voel ik weer even de angst, wat als de lichamelijke pijn ervoor zorgt dat ik depressief word? Wat als ik alles wat ik opgebouwd heb weer verlies? Ook nu ga ik weer met volle angst vooruit. Vertrouwend op dat er altijd een moment komt dat ik weer mee kan doen, want #meedoeniswinnen.


Marit WisseAmbassadeur Socialrun

Lees ook van Marit

Waarom doe ik dit?
Op avontuur
Team Hersenwandelingetjes