Main content

Mijn eerste marathon avontuur | deel 1 | De aanloop

Ramses Groot is ambassadeur van de Socialrun, doet mee met team Lister en heeft zijn eerste marathon gelopen. Samen met  zeventien andere Socialrunners, de marathon van Vaals naar Maastricht.

Zaterdagochtend 16 maart startte het avontuur en werd ik opgehaald door Reiny en haar man die ons naar Socialrun headquarters bracht. In de auto spraken we gezellig en aangekomen bij het kantoor werden we hartelijk ontvangen met een dikke knuffel, koffie, thee en heerlijke vlaai.

Geen ster in grote groepen

Ik kende iedereen dus zat op mijn gemakje in het midden van de groep en babbelde vrolijk mee. Maar in mijn hoofd begon de spanning al toe te nemen omdat ik wist dat er nog een grotere groep op ons zou wachten en ik weet dat ik geen ster ben in grote groepen, en zeker niet als ik ze niet ken.

Ondanks het feit dat we in de groepsapp vele berichtjes hebben uitgewisseld vond ik het spannend. Zeker omdat ik in die groepsapp vaak functioneel reageerde en me zoveel mogelijk op de achtergrond hou zoals ik in het dagelijks leven ook doe.
Gezien willen worden, maar tegelijkertijd het liefst onzichtbaar zijn is iets waar ik als autist nog steeds een weg in zoek.

Beperkte mate van sociaal talent

Aan de ene kant wil ik gezien worden voor wie ik ben en wat ik kan, maar aan de andere kant vraagt dat een hoop sociaal talent wat ik maar in beperkte mate heb en het toepassen van deze tools is uitputtend.

Maar goed, terug naar het verhaal: als iedereen er is gaan we met een voorraad eten en drinken voor een weeshuis met een busje onderweg naar Visé in België. Onderweg pikken we een mede-loper (Goof) op en maken al rijdend nader kennis met elkaar.

Na een koffie- en plaspauze bij de benzinepomp gingen we toch echt het Heuvelland in en steeg de spanning verder waardoor ik stil in mijn hoekje uit het raam tuurde en me afvroeg wat komen ging en of ik er wel klaar voor was.
Ik zag de heuvels hoger en hoger worden en overgaan in bergen toen we in België aankwamen en vroeg me af of ik deze wel zou kunnen bedwingen als ze in het parcours zouden zitten en hoopte maar dat het mee zou vallen.

Na regen komt zonneschijn

Aangekomen op de plaats van bestemming blijkt dat het een geweldig mooi en authentiek gebouw is met een gevoel van een andere tijd.
En als ik de kamer inloop, die ik deel met Daniël (een teamgenoot in Team Lister), staat er op de muur; na regen komt zonneschijn. Dit is in mijn ogen vrij toepasselijk aangezien het de afgelopen week bijna constant heeft geregend en dit ook gevolgen zal hebben voor het parcours wat glad, modderig en zwaar zal zijn.

Gelukkig heb ik als huwelijkscadeau van Frank en Anne trailschoenen (met meer grip) gekregen zodat ik wat veiliger over het parcours kan rennen (al twijfelde ik ook over of ik ze ging gebruiken, omdat de demping die ik super fijn vind in mijn hardloopschoenen, in deze schoenen ontbreekt). Dus ik hoopte maar dat de zon zou gaan schijnen en binnen een dag alle plassen en modder zou verdwijnen….ijdele hoop zou later blijken.

Bonte avond

Bij binnenkomst werd ik door Frank verwelkomd en zei hij voor de grap: ”Heb je je stukje klaar voor de bonte avond?” en ik wist van niets dus reageerde enigszins verward met de vraag welk stukje? Hij zei dat het een grapje was en we gingen zitten in de gezamenlijke ruimte waar we werden verwend met koffie, thee, taart, m&m’s en andere lekkernijen.

De ruimte stroomde langzaam vol met mensen die ik in meerdere of mindere mate kende.
Met die mensen kwamen ook de verhalen en het rumoer wat ik maar moeilijk kan filteren. En ondanks de gezelligheid voelde ik de vermoeidheid van het moeten schakelen tussen zoveel gesprekken en impulsen al snel opkomen.

Mijn hoofd had andere plannen

Toen er voorgesteld werd te gaan wandelen besloot ik me even terug te trekken op mijn kamer en daar even rust te pakken.
Leuk bedacht, maar mijn hoofd had andere plannen.
In mijn hoofd bleven de woorden van Frank over de bonte avond zich herhalen en ik dacht; wat als hij wel een bonte avond wil, wat als er wel iets van mij gevraagd wordt?

Dus in plaats van mijn rust te pakken schreef ik een korte rap met de marathon als onderwerp en oefende ik een beetje.
Beneden aangekomen voor het diner meldde ik dat ik wat had voorbereid en ging ik er vanuit dat hij me wel zou roepen.

Ik bleef stilletjes zitten

Na een heerlijke pasta maaltijd gevolgd door een lekker toetje zaten we nog een tijdje bij elkaar maar kwam er geen bonte avond….en durfde ik ook niet de aandacht op mezelf te vestigen door te zeggen dat ik een rap had voorbereid en bleef ik stilletjes zitten.

Toen er begonnen werd met de spelletjes trok ik me terug en probeerde ik bijtijds te slapen (lukte maar matig door alle prikkels en zenuwen) zodat ik de dag van de marathon fris zou zijn.
Want na al die maanden voorbereiden, lopen, trainen, praten, appen, oefenruns lopen, workouts in de sportschool en buiten was de dag die je wist dat hij zou komen eindelijk daar. Spannend!!


Ramses Groot – Ambassadeur Socialrun

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *