Main content

Mijn eerste marathon avontuur | deel 2 | Marathon day

Ramses Groot is ambassadeur van de Socialrun, doet mee met team Lister en heeft zijn eerste marathon gelopen. Samen met  zeventien andere Socialrunners, de marathon van Vaals naar Maastricht.

D-day (of M-day), om half 7 ging de wekker en na gedoucht te hebben ging de marathonoutfit aan met mijn normale hardloopschoenen, het ging nu echt gebeuren!
Na een uitgebreid ontbijt nog een paar fotosessies en we gingen op weg. De knoop in mijn maag werd met de minuut groter en de zenuwen gierden door mijn lijf, maar ik was gelukkig niet de enige. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen.

Doe ik het wel goed

Aangekomen bij de start besloot ik na een plaspauze toch maar even warm te lopen en te rekken en strekken. Het viel me op dat ik de enige was uit onze groep en weer die twijfels; ‘doe ik het wel goed? Verbruik ik niet teveel energie? Is het niet verstandig om op te warmen? Zij doen het niet en zij hebben marathons gelopen dus ik doe het vast verkeerd en ze vinden me vast raar…’

Na een laatste groepsfoto, waar ik me professioneel probeer te verbergen achter een teamgenoot, gaan we richting de start. Onderweg naar de start word ik gevraagd stil te staan, zodat iemand een foto van de achterkant van mijn shirt kan maken waarop te lezen staat: Meedoen is winnen.
Ze bedanken me en zeggen dat ze al gewonnen hebben met een dikke knipoog en ik schutter, ‘graag gedaan’.

Dit gaat een hele zware tocht worden

Ik zet mijn muziek op, zet mijn sporthorloge klaar voor de start en dan begint het marathon avontuur echt. In mijn eigen bubbel en alleen in deze grote groep mensen zoals ik wel vaker doe.
Na een paar kilometer door de heuvels voel ik mijn bovenbenen al en ik weet dat dit een heel zware tocht gaat worden en de zorgen drijven binnen: wat als mijn lijf het niet trekt? Wat als er spieren verkrampen of zelfs scheuren? Wat als ik na al die kilometers trainen het toch niet ga halen? Bij hoeveel pijn moet ik stoppen? En ik zit pas op een kwart…..hoe ga ik het in godsnaam redden?

Bambi op het ijs

Als slagroom op de taart komen we op een modderig, smal en uiterst glad paadje uit waar ik een impressie van bambi op het ijs of een pasgeboren giraffe tentoon spreid alvorens een uitgebreid modderbad te nemen…..uitglijden, vallen, proberen op te staan en dat een keer of 4 a 5 te herhalen. Misschien had ik die trailschoenen toch aan moeten trekken?
En achter me hoor ik een vrouw uitroepen; “Jeetje, wat doe je nou?” en ik denk bij mezelf: ik vond het tijd voor een modderbad nou goed? Ik probeer op te staan, maar het lukt niet erg soepel zoals je ziet. Na voor mijn gevoel minutenlang te hebben geworsteld om op te staan hobbel ik enigszins aangeslagen weer verder. Verstand op nul en blik strak op de grond om te zien waar ik veilig kan lopen.

Superwoman

Maar er zijn onderweg ook momenten dat ik om me heen kan kijken en zie hoe mooi de omgeving is en ik daarvan kan genieten ondanks het zware parcours.
In deze heuvels merkte ik dat ik niet gewend ben aan heuvels. Fysiek valt het me zwaar en mijn bovenbenen hebben het zwaar te verduren merk ik. De heuvels op gaat me redelijk goed af maar dat afdalen.
Ik doe het zo voorzichtig mogelijk en met elke stap, waarbij ik mezelf tegen moet houden merk ik heel goed dat deze marathon misschien niet de ideale is om mee te beginnen.

En tijdens een van de afdalingen waar ik vol geconcentreerd mezelf heel probeer te houden zie ik in een flits iemand volle bak naar beneden rennen. Is it a bird, is it al plane, is it superwoman? Nee het is Nicole, die dit terrein overduidelijk gewend is. Ik vind het bewonderenswaardig hoe veel lef zij toont! Alle respect!

Intern genieten

Onderweg op de route staat het Socialrun ondersteunings team op een aantal punten om ons aan te moedigen in de meest feestelijke outfits. Het is elke keer fijn ze te zien, omdat de finish dan weer een stukje dichterbij is.
Ik zit volledig in de focus van de wedstrijd, geef ze high-fives en blijf rennen, omdat ik bang ben te verkrampen als ik stilsta of afrem.
Die focus is ook op de foto’s te zien, want waar de meeste lachen, zwaaien en capriolen uithalen ben ik de enige waar geen lachje te bekennen is.
Maar intern geniet ik wel; de aanmoedigingen van ons ondersteuningsteam, maar ook van complete vreemden onderweg geven me de boost om door te blijven lopen. Dus iedereen die onderweg heeft aangemoedigd en geklapt; jullie hebben me naar de finish geholpen, bedankt daarvoor!

Wolfskop

Na op de 21 kilometer mijn laatste 2 gelletjes te hebben gekregen kon ik me geestelijk gaan voorbereiden op de laatste 15 kilometer die ik al kende van een oefenloop die ik met Anne had gedaan.
In dat stuk zit de Wolfskop (een super steile heuvel waar vroeger een groeve in zat) waar je met een ongelijk trappetje op moet klimmen.
Volgens Jo Schoonbrood die de oefenrun leidde wordt dat de scherprechter in het parcours op 30 kilometer.
En nadat ik op het bekende stuk van het parcours liep kwam die scherprechter steeds dichterbij en vroeg ik me serieus af of ik de trap überhaupt op zou komen, zo stram voelden mijn benen.

Maar ik ging het aan en beklom met pijn en moeite de Wolfskop en hoorde tijdens de beklimming opeens een bekende stem mijn naam roepen. Het bleek Saïd mijn teamgenoot in team Lister die de estafette liep!
Een welkome boost op een moeilijk moment. We namen een foto bovenop de heuvel en hij rende, na me succes te hebben gewenst, vrolijk verder en ik verbeet de pijn en negeerde de opkomende krampen en rende (of iets wat daarop leek) verder op weg naar die finish.

Takken, stenen en plassen

Maar gelukkig had deze marathon ook nog een mooie verrassing in de staart met een stroompje water dat over een aantal kilometers over het hele pad liep waardoor je gedwongen was uit te wijken naar de randen van het pad of ervoor te kiezen gewoon dwars door het water te lopen wat erg fijn is als je al gigantische blaren hebt op beide voeten.
Ik koos dus voor de zijkanten waar je tussen takken, stenen, plassen en modder door mocht manoeuvreren. Niet ideaal, maar niets in deze marathon was dat behalve de mooie mensen en het geweldige uitzicht.

En over uitzichten gesproken kwam Maastricht en dus de finish langzaam maar zeker in zicht en werd ook de route meer wegdek, waar ik erg blij mee was, want ik kon mijn voeten nauwelijks nog optillen.

Tweeënveertig kilometer

In de laatste kilometers keek ik nog eens naar mijn sporthorloge en was ik bang dat ik die 42.2 kilometer niet zou halen en dacht ik eraan om ergens een afslag te maken, zodat ik ook op mijn horloge de complete marathon zou hebben gehaald. Ik kon mezelf er niet toe zetten en wilde gewoon zo snel mogelijk die finish halen en er gewoon klaar mee zijn, want mijn god wat was dit ongelooflijk zwaar.

Finish

Met de finish in zich bijt ik op mijn kaken en is mijn enige focus de finish halen. De tijd van 4 uur die ik stiekem in mijn hoofd had, heb ik allang losgelaten en ik worstel door.
Ik zie Else van het ondersteuningsteam en daarna de finish! Ik krijg een medaille om en besef dat ik het heb gehaald!
Mijn eerste marathon in 4 uur en 10 minuten.

Medelopers onthalen me en geven complimenten en het enig dat ik wil is zitten en drinken. Ik huil niet (wat ik wel had verwacht) en lach niet. Ik wil alleen maar rust en een trui. Ik krijg cola van teamgenoten en de trui wordt gehaald.
Ik wordt verzorgd en ben dankbaar.

Dankbaar dat ik het heb gered, dankbaar dat mijn teamgenoten me zo goed verzorgen, dankbaar dat ik dit avontuur mocht meemaken en dankbaar voor alle aanmoedigingen en steun in de voorbereiding, onderweg en na de finish! Bedankt allemaal!!!
Het was geweldig al was ik een paar dagen compleet gesloopt.
Op naar de volgende marathon maar dan zonder modder, beekjes op het pad, trail en heuvels ;-)!
#meedoeniswinnen

 


Ramses Groot – Ambassadeur van de Socialrun

Lees hier deel 1 van Ramses zijn Marathonavontuur