Main content

Mijn eerste Socialrun teambijeenkomst inclusief alle stigma’s

Iris, 26 jaar, vecht, sinds haar jeugd dagelijks met haar diagnoses en zit momenteel in een traject voor euthanasie. Haar passies zijn muziek maken, hardlopen, fotografie, in de natuur zijn en schrijven.

 

Begin dit jaar hoorde ik voor het eerst van de Socialrun en ik hoefde er niet lang erover na te denken om mijzelf op te geven.
Hun missie om stigma’s bespreekbaar te maken door middel van een estafetteloop, daar wilde ik graag een bijdrage inleveren.
Doordat ze iedereen zien als een mens en geen onderscheid maken tussen mensen met psychische kwetsbaarheid en zonder psychische kwetsbaarheid en daarmee samenwerken om het evenement te voltooien. Dat past precies in mijn kijk naar de Nederlandse gezondheidszorg

Proces van het leven

Sinds 2018 ben ik begonnen om mijn eigen rugzak open te gooien, mensen moesten het maar accepteren.
Ik was helemaal klaar met de stigma’s die rond psychische ziektes hangen. Ik begon te praten over wat ik voelde, wat ik mee maakte en waar ik stond in mijn proces.
Ik weet niet of je het een herstelproces kan noemen, het is meer een proces van het leven, ofwel overleven.
Het overleven met een zware rugzak vol psychische en fysieke diagnoses waar ik waarschijnlijk nooit meer vanaf zal komen.

De boodschap was begin 2018, leer er mee leven. De GGZ liet mij los en ook ik liet mijzelf los.
Toch zit ik hier nog een jaar later een stuk te schrijven voor de Socialrun. Ik heb namelijk ondanks alles nog één missie zo lang ik hier nog ben en dat is stigma’s doorbreken, bespreekbaar maken en een verhaal vertellen, zodat misschien iemand die dit leest niet mee hoeft te maken wat ik heb meegemaakt.

Overwinning

Mijn eerste teambijeenkomst Lister van de Socialrun (officieel de tweede) was al een overwinning op zich om er te komen.
Ik ging er namelijk zelfstandig heen met het openbaar vervoer. Twee componenten die bij mij niet zo goed samen gaan en toch ging ik. De mensen in de zaal zullen helemaal niet door hebben gehad, met hoeveel moeite en pijn ik daar heb gezeten.
Dat is het nadeel van de diagnoses die ik heb, ze zijn onzichtbaar, maar ja ook ik vind het nog steeds lastig om gelijk open kaart te spelen. Ik ben het liefst nog steeds de ‘normale, gezonde’ jongvolwassene. Ik hoorde de presentatie over de Socialrun aan en intern werd ik gelijk al enthousiast, de hele missie en visie ervan, het sprak mij zó aan.

Tijdens de bijeenkomst werd er al gelijk geen onderscheid gemaakt tussen cliënt of medewerker, je was gewoon een mens, die bijeen was gekomen met hetzelfde doel: het evenement een succes te maken en ondertussen elkaar leren kennen, accepteren en vooral plezier te maken.

Challenge accepted

Ik zag ook wel gelijk de obstakels die er waren. Dat dit ‘aangereden, gebroken’ lichaam met een geest die totaal anders werkt geregeld vastloopt in deze wereld, een afstand van 555km in 48 uur in teamverband zou afleggen, maakte mij wel aan het lachen, kind of mission impossible.
De tweede gedachte die ik had was CHALLENGE ACCEPTED!

De rede waarom ik het juist wel aanga en niet uit de weg ga is dat ik juist tijdens het hardlopen vrij ben. Dat is het enige moment dat ik vrij ben van de narigheid in mijn hoofd, mijn moment van rust en nu kan ik dat combineren met het doel waar ik al een jaar mee bezig ben.
Psychische ziektes bespreekbaar maken door middel van hardlopen.

Over stigma’s gesproken

Vanaf het moment dat ik aan mijn omgeving begon te vertellen dat ik hier aan ging meedoen. Nou, over stigma’s gesproken.
“Dat kan je lichaam niet aan, daarvoor zit je te diep in je eetstoornis”.
“Wat als je getriggerd wordt onderweg, heb je wel nagedacht over de consequenties?”
“Met jouw chronische pijn kan je dat toch helemaal niet afleggen”
“Je word instabiel als je niet goed slaapt” en zo kan ik er nog veel meer opnoemen.

Ik heb geloof ik alle stigma’s bij alle diagnoses wel voorbij horen komen en weet je wat? Ja, het gaat absoluut niet makkelijk worden. Alleen, door wat er gezegd is ben ik juist gemotiveerder, want tijdens het hardlopen ben ik niet een cliënt, patiënt of casus nummer zoveel, nee tijdens het hardlopen ben ik gewoon een mens.

Dat is het fijnste gevoel wat er is, gewoon als mens beschouwd worden.


Iris Keehnen

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *