Skip to: Mijn leven met Nicolai en Oscar

Socialrun website

Tijdens zijn herstel van verschillende psychoses kwam één van Nicolai’s talenten aan het licht: schrijven. Nicolai schreef openhartige, grappige en aangrijpende columns voor de Nationale Zorggids over zijn leven met stemmen en waanideeën in zijn hoofd. Van zijn hand verscheen de bundel columns Oscar. Na zijn herstel is hij blijven schrijven nu voor de Socialrun.

 

Ik moet een jaar of negen zijn geweest, misschien tien, toen het begon. Een stem. Een kraakheldere donkere mannenstem riep mijn naam. Ik keek verschrikt op en keek rond in het klaslokaal wie mij riep. Niemand leek mij te roepen. Ik dacht dat ik het me verbeelde en ging weer verder met de lesopdracht. Maar weer een stem die mij riep. Na de zoveelste keer gaf ik er geen aandacht meer aan. Het zou wel bij het opgroeien horen dacht ik. Nu weet ik wel beter.

Nicolai en Oscar

Vanaf dat moment in de klas hoor ik stemmen. Vriendelijke stemmen die me opbeuren, maar ook vervelende stemmen die me afkraken, bang maken en heel soms vervelende opdrachten geven. Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt. Zo erg dat ik ze niet wil missen. De leuke vriendelijke stem(men) noem ik ‘Nicolai’ en de vervelende stem(men) ‘Oscar’. Nicolai en Oscar gidsen mij door het leven.

 

Ik doe er nu luchtig over maar Nicolai en Oscar hebben een grote invloed gehad op mijn leven. Ik mocht er met andere nooit over ze praten en zodoende leidde ik een soort van dubbelleven. Naar mate ik ouder werd, werd het leven mede door mijn stemmen in mijn hoofd steeds moeilijker en minder leuk. Ik keerde steeds meer in mijn eigen wereld en maakte er in de ‘normale’ wereld een potje van: studies mislukten, financieel maakte ik er een puinhoop van en ik sloot me af van de wereld. Werd stiller en wilde eigenlijk niets liever dan dood zijn.

Die wereld beviel me wel

Kortom, ik liep vast, ging meer drinken en blowen om het rustig in mijn hoofd te krijgen. Het hielp niet. Het werd alleen maar erger. Toen ik een jaar of zesentwintig was en de zoveelste studie op een mislukking dreigde uit te lopen grepen mijn ouders in: er kwam professionele hulp in mijn leven: ik maakte kennis met de wereld die GGZ heet. En ik moet zeggen: die wereld beviel me wel. Een wereld waar geen gejaag of gehaast heerst, een wereld waarin je een stapje terug mag doen om een reuze stap voorwaarts te zetten, maar vooral een wereld waar ik mijzelf mag zijn.

 

Aan de hand van deze professionele hulpverleners ging ik werken aan mijn herstel en aan een toekomst. Ik heb veel opleidingen genoten maar de meest waardevolle opleiding is toch de opname in een GGZ-kliniek geweest. Rustig in eigen tempo en kijkend naar mijn talent is gekeken wat maximaal mogelijk is.

Stiekem ben ik best trots op mezelf

En ik heb volgens velen een talent voor hockey, tennis, droge grappen maken, het inluiden van ‘de derde helft’ en schrijven. En vooral dat laatste ben ik stiekem best een beetje trots op. Weet je, ik ben van nature geen prater. Ik lul niemands oren van de kop maar door mijn therapieën ben ik meer gaan praten dan me lief is. Ik spaar het liever op en verwerk het dan in een column. Of in een blog als deze.

 

En ik ben gaan schrijven. Er is zelfs onder mijn pseudoniem Nicolai van Doorn een bundel columns verschenen: Oscar. In Oscar beschrijf ik mijn leven een beetje. Voor, tijdens en na de hulp die ik gekregen heb. Ik ben niet een type die me op de borst slaat maar stiekem ben ik, en ik denk dat het mag, best wel een beetje trots op mijzelf. Oscar heeft me ook veel gebracht: een taalcursus in Sevilla, dat ik af en toe les mag geven als ervaringsdeskundige aan psychologen en psychiaters, een column is de opening van een documentaire ‘Wat Doe jij, en er is een gelijknamige stichting opgericht. Allemaal door een bundel columns van mijn hand.

Ze zijn niet weg

Nicolai

We zijn nu ruim tien jaar verder en zoals de titel misschien al doet vermoeden: Nicolai en Oscar zijn niet weg. Ze zijn er nog en dat is alleen maar prima! Ze horen bij me en ik kan er nu beter mee overweg dan tien jaar geleden. Ik heb ze een plek gegeven. Er zijn momenten dat het goed gaat, maar ook dat het wat minder gaat. Het hoort bij mij leven. De hulp van de GGZ heeft echt mijn leven verbeterd. Ik kijk met een blij hoofd naar mijn toekomst: tennissen, hockeyen, de derde helft inluiden, grappen maken, reizen en vooral veel schrijven!


Nicolai van Doorn

 

 

Back To Top