Main content

Annet van Riel

Mijn veilige coconnetje

Zittend aan mijn keukentafel, met op de achtergrond één van de vele actualiteitenprogramma’s, schrijf ik dit blog.
Die keukentafel, waar we als gezin zoveel uren aan hebben doorgebracht de afgelopen weken, net als jij waarschijnlijk. We volgen netjes de adviezen van het RIVM, blijven binnen, werken vanuit huis en gaan alleen naar buiten als het écht moet.

En het is maar beter ook. Want die buitenwereld is de laatste tijd zo donker en verwarrend.

Depressie

Ik kom net omhoog kruipen uit een diep en donker hol, dat depressie wordt genoemd. Meer dan twee jaar heb ik onder mijn dekbed of op de bank doorgebracht. Het was zo donker in mijn hoofd. Zo donker, dat het leven voor mij soms zelfs geen zin meer had.

De afgelopen maanden ben ik, met hulp van een hele goede behandeling en veel steun van mijn netwerk, weer omhoog aan het kruipen.
Stapje voor stapje durfde ik de buitenwereld weer binnen te laten. Er kwam langzaam een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Die tunnel, waarvan ik lang gedacht had, dat ik er nooit meer uit zou komen.

Ik begon weer met mijn vrijwilligerswerk, ik pakte de politiek weer op en ik startte een nieuw project.
En toen, sloeg de coronacrisis toe.

Beangstigende wereld

Opeens was ik weer veroordeeld tot het binnen blijven. In plaats van mijn eigen binnenwereld is de buitenwereld nu donker en beangstigend. Mensen blijven op afstand van elkaar. In de supermarkt lopen we allemaal met een grote boog om elkaar heen en we mopperen als iemand te dichtbij komt. Ik heb al een paar keer binnensmonds: “ga uit mijn aura bitch” gemompeld.

En de wereld is beangstigend op dit moment. Ik maak mij zorgen. Over mijn vader die in de kwetsbare doelgroep valt, over mijn lieve vriendin die het huis niet uit durft, omdat ook zij een kwetsbare gezondheid heeft: een rondje wandelen met de hond is al eng.
Ik mis de knuffels van de mensen om mij heen. Mijn vrienden en collega’s met wie ik zo graag even een omhelzing uitwissel. Een knuffel zegt zoveel. Even contact van mens tot mens. Van hart tot hart. En juist dat hebben we nu zo hard nodig. En juist dat kan nu niet. Als je mij drie maanden geleden had verteld dat de wereld er zo had uitgezien, had ik je vierkant uitgelachen en je vertelt dat je te veel si-fi-films had gekeken.

Schuldgevoel

Maar er gaan ook dingen goed. Mijn keukentafel is de veilige plek in huis. De plaats waar mijn dochter haar huiswerk doet en online lessen volgt. De plaats waar ik werk aan een app, een droom die al een tijd lag te wachten.
De plek waar mijn vriend rustig de krant leest. De plek waar we samen eten, lachen en spelletjes doen. En als ik dan ’s avonds in bed lig, veilig in de armen van mijn vriend, dan voel ik mij soms bijna schuldig. Schuldig dat ik ook kan genieten van de mooie dingen in het leven.

Veilig

Ik geniet ervan dat mijn dochter en ik weer dichter naar elkaar toe groeien. Ze heeft mij zo gemist tijdens mijn depressie en juist nu kunnen we elkaar weer vinden.
Er is weer ruimte voor humor, spelletjes en knuffels. We hebben de tijd om samen te schilderen en te tekenen. Ik geniet van mijn relatie. We kennen elkaar nog niet zo lang, maar in deze tijd groei je heel snel naar elkaar toe. Het leven heeft mij ook zoveel mooie dingen gebracht de afgelopen maanden.

Ik zet dus de televisie uit. Even geen corona-nieuws meer. Ons veilige coconnetje thuis, is momenteel de veiligste plek op de wereld.


Annet van Riel is deelnemer van team Herstelnetwerk

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *