Main content

Moeten afhaken bij de Socialrun

#meedoeniswinnen.. Ja zo voelt meedoen aan de Socialrun. Het is een feestje waar je graag bij bent. De warmte van het team waar je bijzit, het elkaar erdoorheen trekken, samen strijden om bij de finish te komen, toeteren naar elkaar onderweg, muziek, feestjes onderweg, goede verzorging binnen het team en daarnaast ook door diverse sponsors bij doorkomsten. Allemaal perfect geregeld. Al die beelden zetten we op social media en iedereen kan meegenieten van het feestje dat Socialrun heet.

Maar er is een andere kant waar gelukkig weinig mensen mee te maken krijgen en die we niet op de social media delen…(Het lijkt het echte leven wel… gelukkig gaat het hier niet om 1 op 4)
Mij overkwam het.

Ik voelde dat het te zwaar werd om mee te doen. Maar meedoen is winnen toch? Dus ik zette door. Ik wilde niet opgeven, nam op advies even extra pauze… maar kon daar ook geen rust vinden. Bijkomen lukte niet, ik voelde me op. Voelde onmacht, schaamte, slappeling. Wat nu? Ik voelde me een ballast voor het team. Ik moest stoppen. Na een paar uur woelen in de nachtelijke kou voelde dat als het beste besluit. De warme deken van mijn team nog even gevoeld bij het afscheid nemen. En toen gingen ze door. Vechtend en feestend op weg naar de finish.

Aan de zijlijn staan

Ik had het geluk dat mijn huis bijna op de route lag en onze geweldige kok mij thuisbracht.
En toen stond ik echt aan de zijlijn. De groep maakte ik geen deel meer van uit. Maar het zat nog in mijn hele systeem.

Ik zag via de whatsappgroep waar ze waren en hoe het ging…. en ik voelde me alleen, eenzaam. Ik bleef ze volgen, foto’s en fimpjes kwamen voorbij. Vrolijke beelden, blije gezichten, samen doorploeterend. Ik probeerde een sprankje mee te krijgen, me erbij te voelen. Maar dat was over. Ik hoorde er niet meer bij. Niet meedoen voelde als verliezen.

De ontlading

Ik bleef ze wel volgen. Bijna bij de finish. Zouden ze al op het podium staan? In gedachten juichte ik ze toe. Want het is echt een superknappe prestatie!! Ik gun iedereen dat mee te maken! Ik weet van vorig jaar hoe dat voelt. Die euforie, die ontlading, dat samenzijn!

Nu kon iedereen uitrusten en herstellen. En ik eindelijk ook.


Eva

Reacties:

  1. Eva, je geeft het zelf al aan….meedoen is winnen, dus opgeven omdat het echt niet meer kan is geen schande en kan iedereen overkomen. dus volgend jaar gewoon weer erbij.
    en als er al iemand is die je dat opgeven aanrekent, dan heeft die persoon de verkeerde mindset.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *