Skip to: Mogen emoties er zijn of gaan we voor geweldig en fijn?

Socialrun website

Ramses Groot, ambassadeur van de Socialrun, woont in Utrecht en werkt als ervaringsdeskundige bij Lister. Hij blogt én vlogt regelmatig voor de Socialrun.

Daar zit ik dan, voor het eerst faciliteer ik een introductie Enik en ik hoor het verhaal van een deelnemer. Ik hoor haar verhaal, herken de emoties die daarbij komen kijken en voel de pijn die dat doet. Ik raak geëmotioneerd en vertel met een net niet brekende stem dat ik haar gevoelens herken, niet weg kan nemen, maar wel bespreekbaar kan maken en er ruimte voor geven.

Stigma op negatieve emoties

In dezelfde ruimte zitten ook drie collega’s vanuit mijn locatie en ik vraag ze de daarop volgende dagen allemaal wat ze ervan vonden dat er emoties boven kwamen. Ik stel de vraag, maar realiseer me tegelijkertijd dat ik het ergens vreemd vind dat ik me opgelaten voel bij het tonen van deze emoties.
Waarom ligt er zo’n stigma op emoties in onze samenleving? Zeker op ‘negatieve’ emoties, want als je boos bent moet je dit zo snel mogelijk beteugelen, als je huilt moet je je tranen drogen en als je angstig bent moet je niet bang zijn enzovoort.

Wel of niet gelijkwaardig

Ook binnen mijn opleiding komen deze dilemma’s voorbij; als je geëmotioneerd raakt in je werk en een cliënt troost je is er dan sprake van gelijkwaardigheid of is deze dan weg? In mijn optiek is dit het ultieme voorbeeld van gelijkwaardigheid, omdat je dan naast elkaar staat als mens.
Maar mag je als ‘professional’ mens zijn of helpt dat niet? Moet je emoties beteugelen en controleren zodat je een ander niet van streek maakt en is dat het voorbeeld wat je wilt zijn? Is dit wel gezond om al deze emoties te willen beteugelen, controleren en wegstoppen?

Ik deed het jarenlang; een muur van gewapend beton om mijn hart zodat niemand me meer pijn kon doen. Ik had het geblokkeerd en kon zelfs op de momenten van intense pijn niet huilen ook al wilde ik het zo graag, er kwam simpelweg niets uit. Ik had de gedachte dat een ‘echte man’ niet mocht huilen me eigen gemaakt en had er controle over, of zo voelde het.

Ik voel me er opgelaten over maar accepteer deze nieuwe fase

Nu ik mezelf beter begrijp en mezelf meer accepteer ben ik deze controle kwijt en heb ik de afgelopen jaren vele tranen gelaten. Bij (bijna) elke finish van de Socialrun, mijn diploma uitreiking, verloving, huwelijk maar ook bij emotionele stukjes op tv gaan de sluizen open.
Ik voel me er opgelaten over maar accepteer deze nieuwe fase. Anderen zeggen dat dit krachtig is en geven me er ruimte voor en accepteren dat dit er mag zijn.
Waarom kunnen we dit tegen ieder ander zeggen, maar als het om onszelf gaat ‘mag’ of ‘kan’ het niet en voelen we ons kwetsbaar en onzeker?

Emoties moeten er mogen zijn, hoe onredelijk en irreëel ook

Mogen we net zo begrijpend zijn voor onszelf als voor anderen als emoties weer boven komen drijven? Want deze emoties mogen er zijn en er mag wat mij betreft meer ruimte en begrip voor komen. Als je boos bent zou dat ook moeten mogen, hoe onredelijk en irreëel ook.
Als je in moeilijke situaties deze emoties ook nog moet beteugelen kost dat hartstikke veel energie, energie die je beter kunt besteden aan je herstel en gericht op de toekomst.

We leven in een tijd waarin alles goed, mooi, geweldig,  sprankelend en fantastisch lijkt te moeten zijn terwijl het echte leven dat niet altijd is.
Wat als we ook de mindere kanten van het leven toelaten en de ruimte geven om er te zijn? Zouden we ons beter voelen als we deze emoties van onszelf en van anderen accepteren en de ruimte en tijd voor nemen en geven?
Ik weet dat ik het prettig vind als mijn emoties er mogen zijn en ondanks dat ik het lastig vind dat ik een bepaalde controle kwijt ben voelt het ook goed deze emoties te kunnen uiten.
Dus geef jezelf en elkaar de ruimte voor alle emoties want alle emoties mogen er zijn, positief én negatief!


Ramses Groot – Ambassadeur Stichting Socialrun

 

Back To Top