Main content

euthanasie bij psychisch lijden

Niet meer meedoen – Over euthanasie bij psychisch lijden

Dit jaar liep Iris mee met de Socialrun. Het was een van de twee runs die ze nog wilde doen. ‘Nog wilde’ inderdaad. Want Iris wil niet meer meedoen. Ze heeft een euthanasietraject doorlopen, wat is goedgekeurd op basis van haar psychisch lijden.

Vanuit de Socialrun respecteren we haar besluit en hopen we dat ze de rust heeft gevonden waar ze zo naar opzoek was. Naast begrip voor Iris en haar verhaal, blijft het voor ons echter moeilijk te bevatten dat dit voor haar de oplossing moest worden.

We dachten dat de beslissing om Iris haar verhaal te plaatsen niet moeilijk was. ‘Natuurlijk willen we jouw verhaal plaatsen!’
In de praktijk viel het ons zwaarder dan verwacht. Het vormen van een mening rondom euthanasie bleek, voor ons, onmogelijk omdat het een heel persoonlijk verhaal is. We delen haar verhaal dus niet vanuit een overtuiging dat het goed of fout is, maar om het met elkaar vanuit openheid en respect te kunnen bespreken.

We realiseren ons dat deze blog mensen erg kan aangrijpen. Probeer dit te bespreken met mensen die jou kunnen ondersteunen.

Denk jij aan zelfmoord of maak je je zorgen om iemand anders? Bel 0900-0113 of chat via 113.nl


Door: Iris Keehnen

Euthanasie. Een woord waarbij de meeste mensen als eerste zullen denken aan personen die terminaal ziek zijn, of lichamelijk ondraaglijk lijden.
Euthanasie kan ook worden toegepast bij psychische aandoeningen. Je kunt zo erg lijden onder je psychische klachten, dat de dood nog de enige uitweg lijkt om rust te krijgen.

Zelfmoord is een onderwerp wat eigenlijk niet bespreekbaar is

De maatschappij is zo ingericht dat je ‘vrolijk’ moet zijn of zeggen dat alles oké gaat. Wanneer het met mij niet goed ging, vulde de eenzaamheid mijn ziel en kreeg ik daarbij steeds meer de neiging om een zelfmoordpoging te doen. Wat niet bespreekbaar was. Laat staan als je bewust kiest om een traject in te gaan voor euthanasie, want euthanasie is toch alleen voor lichamelijk zieke mensen?

Drie jaar geleden meldde ik mij aan bij de levenseindekliniek. Op mijn 22ste had ik al een mooie collecties diagnoses verzameld. Van ADHD tot autisme, van anorexia tot aan PTSS en van depressie naar chronische suïcidaliteit. In die drie jaar heb ik nog verschillende behandelingen gehad. Doordat elke diagnose bij een andere instantie behandeld moest worden, stond ik vaak op lange wachtlijsten.

Nadat ik uitbehandeld was verklaard, besloot ik mijn diepgewortelde wens in gang te zetten.

Ik wilde namelijk niet meer leven, en ik wilde ook niet alleen sterven

Door de machteloosheid te zien bij behandelaren en begeleiders, werd ik nog wanhopiger en eenzamer. Toch vocht ik ondertussen door en ben ik nooit gestopt met vechten.

Om in het echte euthanasietraject te komen, moest ik nog een keer een klinische behandeling ondergaan. Ik heb in deze behandeling, met alles wat ik had, gevochten voor mijn herstel. De teleurstelling achteraf was alleen zo groot, dat ik in een nog dieper gat viel.

Mijn laatste klinische behandeling stopte abrupt na vier maanden. Ik was nog lang niet klaar voor de echte wereld, maar ik kon daar ook niet meer blijven. Ik was opgegeven en ik kwam totaal gebroken thuis. Na díe opname heb ik mijzelf nooit meer echt teruggevonden.

In mei 2018 belde ik weer naar de levenseindekliniek, vol angst dat ik niet voldaan had aan hun eisen

In december 2018 kreeg ik een team bestaande uit een verpleegkundige en psychiater toegewezen. Zij zouden mij vanaf dat moment elke maand spreken en zien. Pas in juni 2019 werd bekend of ik groen licht zou krijgen voor euthanasie. Groen licht houdt in dat je volgens de wet uitzichtloos en ondraaglijk lijd. Tot die tijd moest ik net zolang doorvechten en letterlijk overleven.

De strijd in mijn hoofd was ondraaglijk, een dag was al te lang voor mij en ik had steeds minder energie om te vechten.
Ik gaf het op. Ik leefde al jaren elke dag met een schreeuwende eetstoornis in mijn hoofd en ondanks dat ik op een ‘gezond’ gewicht zat, was ik zieker dan ooit.

Elke dag was een strijd of ik de afspraken die ik had gemaakt wel ging halen. Elke dag de vraag of de pijn zou doorzetten tot het punt dat mensen mij naar bed moesten helpen, omdat ik niet meer kon lopen. Of dat mijn benen zouden uitvallen door de conversiestoornis. Meerdere dissociaties op één dag en dan in angst leven of ik wel thuis zou zijn en de bank of bed zou halen.
De nachtmerries en herbelevingen die me elke nacht wakker hielden.

Jarenlang speelde dit traject en mijn gevecht achter een masker, totdat ik er klaar mee was en besloot er open over te gaan praten

Ik wilde niet meer bij personen zitten die van niks wisten. Ik ben openlijk gaan praten en de mensen die het niet aankonden zijn weggegaan. Alleen al door het praten kreeg ik meer ruimte en maakte ik beter contact met mensen. Mijn verhaal deed er toe!

Het is meerdere malen gebeurd dat ik op zondag in de kerk zat, dinsdag met een overdosis op de IC belandde en vrijdag weer naar huis kon om zo weer exact een week later in de kerk te zitten. In die week was mijn hele wereld ingestort en vervolgens zat ik weer op een plek waar niemand iets wist en niemand door had wat voor abnormale week ik achter de rug had.

Nu ben ik 27 jaar en heb ik al mijn gevechten gestreden

Ja, euthanasie is voor mij goedgekeurd. In de eerste week van juni kreeg ik te horen dat ik volgens de wet uitzichtloos en ondraaglijk lijd door mijn psychische klachten. Het team van de levenseindekliniek had mij in negen maanden tijd elke maand achteruit zien gaan.

Nadat ik hoorde dat ik groen licht had gekregen, nam ik het besluit om toch nog drie maanden door te vechten. Ik was nog niet helemaal klaar hier op aarde, ik wilde mijn website nog uitbreiden, mensen spreken en zo mijn verhaal en ervaringen delen. Ik hoop dat hierdoor de volgende generatie niet mee hoeft te maken wat ik heb meegemaakt in de zorg.

Ik ben mijn hele leven een sporter geweest

Ondanks een hevige knieblessure had ik als doel meedoen aan de Socialrun en de Utrechtse Singelloop.
Bij beide evenementen kwam ik met een grote lach over de finish. Ondanks dat mijn lichaam allang was opgebrand, wist ik dit met pure wilskracht nog te volbrengen. Ik ben een sporter en dat zou altijd zo blijven.

Euthanasie bij psychisch lijden is vrij onbekend en wordt niet snel goedgekeurd. Ik kies bewust om mijn psychische lijden te stoppen, maar mijn verhaal gaat niet verdwijnen.

Stop niet met praten, gebruik het verhaal van mij om het ijs te breken bij anderen

Je hoeft niet alleen te lijden, je hoeft niet alleen te vechten en het is helemaal oké als je de strijd soms niet meer aankan. Je bent een mens en jij bent het waard om te mogen praten. Psychisch lijden is dan niet altijd zichtbaar, maar het kan net zo erg zijn als somatisch lijden. Ik heb al mijn hele leven zowel psychische als somatische klachten en voor mij zijn de psychische aandoeningen altijd het zwaarst geweest juist ook door die onzichtbaarheid.

Ik ben Iris en ik ben 27 jaar, op het moment dat jullie dit lezen ben ik gestorven via euthanasie.


Denk jij aan zelfmoord of maak je je zorgen om iemand anders? Bel 0900-0113 of chat via 113.nl

Reacties:

  1. Lieve mensen,
    Ondragelijke pjnen die niet kunnen verholpen worden psychiesch of lichaamlijk is het ergste wat er is ben nu bijna 70 heb in mijn leven meer dan 40 opnames gehad meer dan 5 jaar intern in therapie gezeten .Daar heb ik mijzelf en de mede mensen zien lijden.Er zijn een paar gelukkige mensen die het halen waaronder ik het enigste wat ik nu kan doen is mijn ervaringen delen.dat doe ik dan ook met grote liefde en genegenheid.
    Ieder maakt zijn eigen keuze en deze dienen gerespecteerd te worden.
    Dit verhaal geeft me weer kracht om door te gaan.Ik wens een ieder die voor de keuze staat kracht toe op welke manier dan ook

  2. Wat in en in triest dat de dood de enige uitweg is voor iemand die nog zo jong is. Ik begrijp als geen ander dat psychisch lijden net zo veel pijn doet als lichamelijk lijden en dat als je niet meer leven wilt, dit gerespecteerd dient te worden. Toch blijf ik me afvragen; “is er dan onvoldoende hulp geboden of is er onvoldoende zorg gegeven”?. Kunnen we jonge mensen dan helemaal geen steun geven en hen de schoonheid van leven bijbrengen? Is dit een tekortkoming in onze maatschappij, dat zoveel jongeren te kampen hebben met depressies en diverse stoornissen? Eisen wij niet teveel van anderen? Ik maak van heel dichtbij het lijden mee van iemand van 28 jaar die het leven niet fijn vindt en die wanhopig op zoek is naar de zin van het leven. Gelukkig ziet hij nog wel lichtpuntjes, maar ik ben zo bang om hem eerdaags toch te verliezen. Ik zal zijn keuze begrijpen en respecteren, maar ik zal van binnen ook sterven. Zal ik dan de kracht vinden om toch door te gaan voor diegene die mij zo hard nodig hebben? Voorlopig probeer ik van elke dag een feestje te maken en zin te geven aan mijn leven: er zijn voor anderen, de wereld een stukje mooier maken voor anderen. Ik geniet van de kleine dingen om me heen, maar maak me ook zorgen. Om het klimaat en de kwaliteit van leven van de generatie die na mij komt. Ik ben ook de jongste niet meer en zal er een keer niet meer zijn. Dan zal ik pas rust hebben en hoef ik me geen zorgen meer te maken. Maar tot die tijd zal ik proberen om het leven van anderen te verrijken en mijn steentje bij te dragen voor een betere wereld. Wanneer ik mijn hoofd neerleg, weet ik dat ik alles uit het leven gehaald heb wat er in zit. Ik hoop alleen met heel mijn hart dat de mensen die achter blijven het zonder mij zullen redden en iets van hun leven zullen maken. Maar ik hoef me daar dan geen zorgen meer om te maken, want ik ben er dan niet meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *