Skip to: Onderdompelen

Socialrun website

Nog drie weken te gaan en dan vertrekken Harry en Lisette naar Oeganda, om zich voor drie maanden aan te sluiten bij een project. Een project gericht op vele huishoudens met name alleenstaande vrouwen en moeders. In aanloop naar hun vertrek schreef Harry deze blog voor het straatnieuws.


Nog even en dan is het zover, we gaan ons laten onderdompelen in Oeganda door James Bisheko en Grace
Na giguli

Drie maanden adoptie

Wij leerden deze twee mensen kennen in 2017 toen we drie weken bij ze op vakantie waren en ze ons allerlei projecten lieten zien.
Deze mensen zijn onder mijn huid gaan zitten. Hun hele leven staat in het teken van het helpen van kwetsbare mensen. James werkt bij stichting Adra en heeft samen met zijn vrouw Grace een eigen NGO opgericht Help Her International.

Ze vertelden dat we door hen gedurende drie maanden worden geadopteerd. Ze gaan ons eigenlijk helemaal in beslag nemen.


Als jonge hond in de Sleep-inn

Zo werd ik in beslag genomen of ondergedompeld toen ik zo’n 20 jaar geleden elke woensdag in de sleep-in aanwezig was als sociaalpsychiatrisch verpleegkundige. Ik herinner het me als de dag van gisteren.
Ik was een jonge hond die wel even snel de verwarde mens zou opspeuren en ging helpen. Hoe effectief was de leerschool voor me toen een oudgediende die al jarenlang bij de sleep werkte tegen me zeij: “Ga jij eerst maar eens drie maanden rustig zitten en laat de gasten die bij ons komen maar rustig aan je wennen. Ze komen vanzelf naar je toe. Wees gewoon present en laat wat je hebt geleerd maar achterwege.
Dit noemen ze nu de presentiebenadering van Andries Baart. De oudgediende zei nog veel meer. Het komt terwijl ik deze column schrijf allemaal weer naar boven. Hij zei: ‘Ga vanaf nu uit van het goede van de mens en dat mensen competent zijn.’ En dan lees ik later in een boek van Rutger Bregman, dat alle mensen deugen. Hoe grappig is dat.

Westerse handen

Harry Lisette Socialrun

Terug naar Oeganda. Ik zei tegen James en Grace dat als we terug komen we een klein project gaan ondersteunen. Een project waar ik met mijn westerse handen vanaf moet blijven, omdat ze zelf genoeg veerkracht hebben. Net zoals de mensen die veiligheid zoeken naar een veilige woonplek.


In 
al die jaren ben ik naar veel landen geweest en heb ik me laten onderdompelen.
Meegelopen in ziekenhuizen, daklozen-teams. Heel veel kennis gekregen en mogen w
eggeven.
Mensonterende toestanden gezien en het motto geleerd. ‘Reizen verrijkt je leven en het leert je al je zintuigen open te zetten’. Het maakt niet uit van welke cultuur je ook komt. Want; ‘mensen vormen culturen en culturen vormen mensen’.
En niemand geboren is om jou het leven zuur te maken. Dat geldt ook voor mensen die geen veilige plek meer hebben.
Het maakt niet uit op welk continent je verblijft, als dakloze persoon is het gevoel overal hetzelfde. MISERABEL

Bevooroordeeld

Zonder veel verwachtingen hebben mijn vrouw Lisette en ik door stichting Socialrun een website-pagina laten maken, met als doel dat mensen het project wilden gaan ondersteunen. 

Onze dominante opvatting was dat we weinig tot geen geld zouden krijgen voor dit project gezien de realiteit van deze tijd. Oekraïne, inflatie in Nederland. We waren al bevooroordeeld. Er leken belangrijke zaken.


Het tegendeel is waar. Het dorp Montfoort waar ik woon bleek opeens veel interesse te hebben en met ons mee te leven. De bakker, de pedicure, de plaatselijke horeca, de buren en overburen, bouwbedrijven, vrienden, de voetbalclub, de drogist, de bloemist, fietsenzaak, autogarage, zonweringsbedrijf, Mehmet Yucel en Marlie van de Berg
(Yucel methode).
Zelfs mensen uit de omringende landen doneerden. En ik weet zeker dat ik mensen ben vergeten, mijn verontschuldigingen.

Leren luisteren achter mijn oren

Frank Bonenkamp en Nienke Bouwman (directeurs van stichting Socialrun) hadden al tegen ons gezegd dat mensen bereidwillig zijn en van nature goed zijn.

Ze hebben de dominante opvatting dat het goed zou komen.

Ja, ja dacht ik, dat zei mijn vader ook altijd ‘Het komt goed en als het niet goed komt, komt het ook goed’.
Eigenlijk moet ik leren luisteren achter mijn oren en dat horen wat ze eigenlijk zeggen; ‘Heb vertrouwen in de mensheid’.


Nog een paar weken te gaan en dan gaan we er een learning experience van maken.
Mijn lieve god, we zijn ons er terdege van bewust dat we tot de gelukkigen behoren die dit te mogen doen. Kortom het voelt goed en het deugt.

Als je interesse hebt, laat het ons weten. Frank en Nienke hebben onze gegevens.
En als je meer wilt lezen, dit is onze pagina: Harry en Lisette | Een tuintje in mijn hart voor Oeganda

Dankbaar,

Harry en Lisette


Deze blog verscheen eerder in het Straatnieuws

 

Back To Top