Skip to: Een persoonlijk gesprek over eenzaamheid

Socialrun website

“Eenzaam zijn is als je niet alleen wil zijn maar het wel bent”

Ze leerden elkaar kennen aan de bar van het kantorenpand waar ze allebei werken. Joost Thus en Frank Bonekamp, twee mannen met missies en een intrinsieke drive om zich in te zetten voor hun medemens. Joost interviewde Frank over het thema eenzaamheid en verwerkte hun persoonlijke gesprek tot deze blog.

Joost Thus
Joost Thus, blogauteur

We zien elkaar letterlijk en figuurlijk niet meer. Mensen kunnen wegkwijnen in hun huis en kunnen in de definitie eenzaamheid, daadwerkelijk eenzaam zijn. Zeker als mensen al kwetsbaarder zijn en daardoor nog meer gaan twijfelen aan zichzelf en aan hun plek in de maatschappij.

Alleen zijn is iets anders dan eenzaam zijn

Eenzaamheid is voor niemand goed. Er zullen mensen goed gedijen op het alleen zijn, maar alleen zijn is iets anders dan eenzaam zijn. Als mensen de keuze maken dat ze zich prettiger voelen als ze alleen zijn, is dat prima. Maar dat is niet eenzaam. Eenzaam zijn is als je niet alleen wil zijn maar het wel bent.

 

Ik zie dat het niet lukt

Als we het over dit soort dingen hebben, zijn er ineens net als bij voetbal 17 miljoen therapeuten in Nederland. Iedereen heeft een mening als jij op de bank zit en je bent depressief. Dan zegt iedereen: “Ja maar je moet gaan wandelen, is goed voor je. Ga naar de sportclub is goed voor je, kom er uit.” Dat weet iedereen die op de bank zit ook wel. Wees niet bang, hij of zij weet dat zelf ook wel, dat dat goed is. Maar het lukt niet. Dus misschien moeten we dan de vraag stellen: “kan ik boodschappen voor je doen, want ik zie dat het niet lukt.

Heb je zelf wel eens die momenten gehad?

Frank Bonekamp
Frank Bonekamp, directeur Stichting Socialrun

Ik heb toen ik achttien was een hele zware periode gehad. Dat ik op de bank of op het perron zat en een hele tijd niet meer de zin van het leven zag. Zwart, om het maar een kleurtje te geven. Zwart, eenzaam, zoekend. Geen idee hebben, geen uitweg zien, komt dit ooit nog goed? Dat was alleen, dat was een eenzame periode voor me, heel eenzaam.

Hoe kwam je dan de dagen door?

Tv kijkend, zittend op de bank , rokend. Een beetje stereotiep misschien. Ik ging wel netjes naar mijn werk, maar steeds minder na m’n opleiding. Malen in mijn kop. Wat moet ik? Waartoe dient dit? Waarom ben ik nu? Waarom zou ik niet stoppen met leven?

Dacht je daar vaak aan?

Ja, in die periode zeker wel. Het was de makkelijkste uitweg. Ik heb ooit een heel klein zinnetje geschreven. Ik zag het vorige week nog in m’n agenda staan.
‘Ik zit op het perron. De trein rijdt voorbij. En shit, ik zit nog steeds op het perron.’
En eigenlijk wilde ik daar dus niet meer zitten op dat moment. Maar ik heb het niet gedaan. Ik bleef wel op het bankje zitten, ik stond niet op.  Maar d’r was wel een stap gezet.

En wat dacht je dan toen je op dat bankje zat?

Angst. En ook heel vaak leegte. Ik kan me herinneren dat ik heel vaak uren later in een keer weer dacht; oh ik zit hier nu al best lang. Zonder een idee te hebben wat ik gedacht had.

En ik snap dat mensen zo ver komen. Nu ik sta waar ik sta, ben ik heel blij dat ik een andere keuze heb gemaakt. En dat kan je tegen anderen zeggen die op het perron zitten. Maar die gaan dat niet voelen, dus dat heeft geen zin. Het enige wat misschien zin heeft, is er naast gaan zitten. En mee te lijden. Niet medelijden te hebben, maar mee te lijden.

En daar zijn we heel slecht in. We willen mensen heel snel beter maken, goed laten voelen. Ik vind dat nog steeds heel ingewikkeld hoor, echt heel moeilijk. En ik ken mensen die daar echt heel goed in zijn. Die op hele verschrikkelijke momenten naast mensen kunnen gaan staan. En blijven staan vooral.

Op m’n handen zitten

Ik heb het in de thuissituatie gehad. Dan moest ik echt op m’n handen gaan zitten. Ik wilde iets oplossen, maar dat was niet de oplossing. Want dan was het mijn oplossing en mijn oplossing is niet de oplossing van de ander. Dus ik moest op m’n handen gaan zitten en er zijn. Niks zo moeilijk als dat. 

Hoe heb je dat gedaan?

Door me er continu bewust van te blijven. Mijn gedachten van ‘oh maar als we nu dit, als ze nu dit of als we nu dat’ door mijn kop te laten gaan. En keihard te proberen het niet m’n mond uit te laten komen. Te luisteren. Of soms stil te zijn met elkaar. Op de bank te zitten en that’s it.

En mee te lijden ook?

Dat proberen. En dat is moeilijk. Want het is haar lijden en ik kan dat niet voelen. Want iedereen vult dat in zoals ik zei, op zijn eigen manier. Maar vooral haar op dat moment niet als minder of meer te zien. Dit is wat het is op dat moment. En dat is oké.

Wedstrijd in hoe slecht je je voelt

Het heeft wel een jaar of vijf geduurd voor ik binnen Socialrun mijn eigen verhaal verteld heb. Ik merk dat ik daarin snel in een soort van contest ga zitten; is mijn verhaal wel heftig genoeg? Het wordt een soort wedloop. Anderen hebben het vast zwaarder. Dus waarom zou mijn verhaal er toe doen?

Terwijl mijn verhaal er ook toe doet. Want het is mijn verhaal en er is geen wedstrijd in hoe slecht je je voelt. Als jij je slecht voelt met het een, is dat is niet minder of meer slecht dan wat een ander voelt. Daar is geen wedstrijd in.
Slecht voelen is vervelend. Eenzaam zijn is vervelend.


Joost Thus 

Back To Top