Main content

Rennen, dansen, zingen, eten, slapen: repeat!

Hiep hiep hoera, ik werd 29 jaar. Nog één jaar en dan word ik 30. Maar qua gezondheid, zowel lichamelijk als geestelijk, viel er niet zo veel te vieren. Op dat moment gingen er zelfs gedachtes door me heen die zich afvroegen of ik de 30 überhaupt zou gaan halen.

Toen ik 29 werd was ik al ruim tien jaar zwaar verslaafd, waarvan de laatste vijf jaar aan alcohol en sigaretten roken. Ik was zó klaar met alles. Met mijn verslaving, mijn gedrag en de slechte gezondheid. Dit besef zorgde ervoor dat ik in januari en februari 2014 van het een op het andere moment ben gestopt met het drinken van alcohol en het roken van sigaretten.

De gouden tip

Dit was absoluut geen makkelijke periode. En degene die mij hierin gesteund heeft en mij die schop onder m’n reet gegeven heeft, is natuurlijk mijn toenmalige hoofdbehandelaar Bas. Bas had al eerder aangegeven dat hij mij op de manier waarop ik bezig was ook niet verder kon helpen. Toen ik pas gestopt was met roken en drinken, gaf Bas mij het gouden advies om te gaan hardlopen. Dit doe ik tot op de dag van vandaag nog steeds heel graag, nu vijf en een half jaar later.

Maar nu eerst terug naar het begin. De energie die ik voelde, mijn gedachten die op hol sloegen en de trauma’s die ik wilde verwerken, kon ik allemaal kwijt in hardlopen. Na het eerste halfjaar rende ik mijn eerste halve marathon onder de 2:00.00 uur. En dit terwijl ik een halfjaar eerder nog moeite had om zonder te hijgen een trap op te lopen. Het gevoel dat ik had toen ik na 21,1 km over de finish kwam is met geen pen te beschrijven.

Het gelukzalige gevoel van de Socialrun

In de twee jaren die volgen rende ik niet veel verder dan rondjes van 10 km. Ik trainde niet goed genoeg en in mijn lichaam raakte om de zoveel tijd wel iets geblesseerd. Pas tijdens de eerste Socialrun in 2017 had ik weer echt dat gelukkige gevoel dat rennen mij kan geven, te pakken. Tijdens deze eerste Socialrun voelde ik me hetzelfde als toen ik dat allereerste halfjaar hardliep. Voor mij was de Socialrun ook een groot verwerkingsproces. Ik was niet alleen met mijn eigen stukje bezig. Mijn vriendin was die zomer van 2017 heel ziek. Het speelde zeker een rol, maar in plaats van dat het me tegenhield, ging ik er des te meer voor. Ik heb ontzettend genoten van de nieuwe uitdaging en van het geweldige team waarmee we deelnamen.

Na de Socialrun heb ik mezelf weer een nieuw groot doel voorgelegd: de marathon van Rotterdam. Hoe idioter het doel, hoe leuker en uitdagender ik het vind. Binnen 6 weken trainen tikte ik de halve marathon weer aan en een halfjaar later was ik enigszins klaar voor de marathon.

De marathon van Rotterdam

Doodop van de zenuwen stond ik daar, in april 2018, aan de start van de marathon van Rotterdam. Na 4:18.00 uur kwam ik helemaal kapot en leeg over de finish. De tranen rolden over mijn wangen, van binnen kon ik niet op van geluk. Het is me gelukt! Al die jaren strijden tegen mezelf, deze strijd kon ik mét mezelf voeren.

De Socialrun van 2018 ging ik veel relaxter in. Ik heb nog meer kunnen genieten, en vooral veel gelachen. Het team waar we ook dit jaar de Socialrun weer mee renden bestaat voor mij uit toppers. Allemaal mooie mensen met ieder een eigen uniek verhaal.

2019

Ook 2019 was een tot nu toe een goed hardloopjaar voor mij. Ik rende de marathon van Salzburg, Oostenrijk, in 3:53.00 uur uit. Een dikke vijfentwintig minuten sneller dan de eerste keer!

Dit jaar voor ons Socialrun nummer 3, en wat heb ik er weer veel zin in!

Zo zeg ik maar: rennen, dansen, zingen, eten, slapen: repeat!


Patrick Widdershoven maakt deel uit van Team Zuyderland GGZ

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *