Skip to: Schreeuwen in de duinen

Socialrun website

Ramses Groot, ambassadeur van de Socialrun, woont in Utrecht en werkt als ervaringsdeskundige bij Lister.
Hij blogt én vlogt regelmatig voor de Socialrun.

Zomaar een dinsdag in april, de wind blaast door mijn haar en ik adem de zoute zeelucht.

Op mijn lippen proef ik het zout en ik weet niet of het de zoute zeelucht of mijn eigen zweet is of een combinatie van beiden.
Ik ren langs de Nederlandse kust en zie de ondergaande zon in het zeewater glinsteren.

Het pure geluk van een dagje aan zee

Gedachten schieten door mijn hoofd en herinneringen aan mijn oma drijven boven, mijn oma die me als klein jongetje altijd meenam naar de zee, mijn oma aan wie ik jaren niet meer gedacht heb.
Een reis naar de zee op een oranje fietsje die, in mijn beleving, ellenlang en intens indrukwekkend was; door de stad richting de bossen, door de bossen naar de duinen en door de duinen naar het strand en aldaar gingen de kleren uit en rende ik steevast de zee in om telkens te ontdekken dat die toch erg koud was.
Dan opdrogen in de branding en schelpjes en krabben verzamelen, terwijl oma rustig wacht bij de handdoeken en af en toe iets te eten en drinken komt brengen, zoals oma’s dat doen.
Jarenlang was dit traditie en genoten we intens van dit pure geluk wat een dagje aan de zee is.

Ze liep de duinen in en schreeuwde en gilde alles eruit

In de jaren die volgen voeren we ook serieuze gesprekken aan het strand. Gesprekken over verlies en de pijn die het leven soms brengt.
Mijn oma vertelde me eens hoe zij hiermee omging. Ze fietste naar de duinen, parkeerde haar fiets, liep een stuk verder de duinen in en schreeuwde en gilde alles eruit.
Ze raadde me aan dit ook te doen als ik ooit die behoefte zou voelen, want ze zei dat het haar veel opluchting schonk.

Tot op de dag van vandaag heb ik dit maar één keer gedaan, op een heuvel geschreeuwd, maar ik voelde me op dat moment zo verloren, zo eenzaam dat ik niet terug wil naar dat gevoel.

Zo alleen, zo wanhopig en zo eenzaam

En nu denk ik terug aan dat moment en het advies dat mijn oma gaf en vraag me af hoe zij zich voelde op die momenten.
Want het klinkt zo alleen, zo wanhopig, zo eenzaam en hartverscheurend, alleen in de duinen schreeuwen omdat je je pijn met niemand wilt of kunt delen.
Waar het me toentertijd bevreemdde realiseer ik me nu pas hoe intens het gemis en de pijn was in de laatste jaren van haar leven.
Het raakt en roert me diep en met tranen in mijn ogen en een vreemd gevoel van verbondenheid met mijn oma ren ik verder langs de kust en de duinen waar ze zo van hield.
Ik hoor de schelpen onder mijn voeten knisperen en breken en kom uit gedachten. Ik stop als ik een schelp zie die mijn aandacht trekt en ik raap hem op, net als vroeger met oma.

In die branding van het leven ontmoeten we elkaar

Maar nu kijk ik net iets anders naar die schelpen.
Ik leg een link tussen schelpen en mensen, vele lijken op elkaar maar zijn toch zo verschillend als je goed kijkt (of luistert).
Net een andere kleur, een andere vorm, een ander ribbeltje of misschien een barstje of breukje hier of daar.

Sommigen lijken super mooi en gaaf maar als je ze uit het zand trekt zie je toch oneffenheden. Een ieder na een eigen reis door de golven naar de branding gebracht door de onstuimige zee.

In die branding van het leven ontmoeten we elkaar en in gesprek ontdekken we elkaars reis, golven, kartels en barsten.
Laten we met elkaar in gesprek blijven en elkaar steunen zodat niemand alleen in de duinen staat te schreeuwen.
Of is dat misschien teveel gevraagd?

Ramses Groot
Ambassadeur stichting Socialrun
Eerder verscheen van Ramses
Back To Top