Main content

Annelieke Joosten profielfoto

Skypen met je behandelaar | een treurige noodoplossing

Annelieke is 23 jaar en woont in Rotterdam. Elke twee weken schrijft ze een blog waarin ze iets deelt over haar eigen ervaring met psychische kwetsbaarheden.

Mijn ervaring met wachten op de juiste zorg heb je vorige week al kunnen lezen. Over de frustrerende wachttijden en incapabele zorgverleners. Toen ik die eerste ervaring had gehad met die incapabele psycholoog, heb ik een andere aangevraagd.

Eindelijk passende hulp

Degene die mij toen hielp was heel aardig en hielp me goed. Helaas moest ik na 8 behandelingen weer weg; dit was een basis ggz instelling en ik moest naar de specialistische zorg.
Na een hele tijd wachten en drie miljoen vragenlijsten zat ik eindelijk in de stoel tegenover de persoon die ik uiteindelijk bijna 2 jaar lang zou zien.
Ik had eindelijk passende hulp waar ik enorm veel baat bij gehad heb.

We kennen allemaal wel iemand, of misschien zijn we zelf wel zo iemand, die na lang zoeken en wachten nog steeds niet goed geholpen wordt.
Maar wat nou als je na een jaar, soms jaren wachten en afgewezen worden, eindelijk hulp aangeboden krijgt… maar de soort hulp komt niet eens in de buurt van wat je nodig hebt?

Alleen Skype-gesprekken konden worden ingepland

Ik ken iemand die al járen op zoek is. Deze persoon werd steeds geweigerd bij verschillende plekken, omdat die niet in het hokje paste (jep, hokjesdenken in de zorg is ook een enorm probleem).
Na intake kwam diegene in aanmerking voor behandeling, maar: het komende half jaar konden alleen Skype-gesprekken worden ingepland.

Google maar eens Skype psycholoog en je krijgt genoeg resultaten.
Als je als cliënt bewust kiest voor een online behandeling, heb je dus opties genoeg. Maar meld je je aan bij een instantie die persoonlijke gesprekken aanbiedt, dan verwacht je niet dat je wordt afgescheept met een schermpje om mee te praten.
Online therapie is simpelweg een geheel andere tak van therapie. Je zou hiervoor moeten kunnen kiezen in plaats van het als enige optie aangeboden te krijgen.

Als je op zoek bent naar echte gesprekken is Skype gewoon verre van toereikend. Het lijkt mij veel moeilijker, zo niet onmogelijk, om het écht over iets wezenlijks te hebben tijdens zo’n gesprek. Er is minder betrokkenheid van beide kanten.
Het idee dat je gewoon je laptop dicht kan klappen als de vragen te persoonlijk worden of als je als cliënt te emotioneel wordt, doet af aan de diepgang van de behandeling. Je bent minder kwetsbaar als er geen fysiek mens bij je is met wie je praat.

Een medelevend kijkend hoofd op je scherm

Denk je eens in dat je de keuze hebt: óf nog een half jaar lang zonder hulp zitten, óf online afspreken met je behandelaar. Als je al zo lang wanhopig op zoek bent, heb je eigenlijk geen andere keus en moet je die kans aangrijpen. Ook al zie je er weinig heil in.
En vervolgens zit de mens zo in elkaar dat we ons vastklampen aan alle strohalmen.
Je denkt, misschien wordt dit het wel. Je krijgt hoop. En uiteindelijk word je afgescheept met een medelevend kijkend hoofd op je scherm. Geholpen ben je er niet mee, misschien zak je zelfs verder in de put.

Dit is voor mij echt een tastbare indicatie dat de instellingen de wanhoop ook nabij zijn. Niet alleen de cliënten zijn hier niet mee geholpen. Ik kan me ook voorstellen dat psychologen ook absoluut niet blij zijn met deze noodoplossing.
Als psycholoog kun je zo namelijk je vak niet eens fatsoenlijk uitoefenen.
Je bent psycholoog geworden omdat je mensen wilt helpen. Je hebt gestudeerd daarvoor.
En dan kom ik bij mijn tweede punt: het welzijn van de psychologen in spé.

Zowel de psychologen als de patiënten blijven in de kou achter

Denk je eens in:Je studeert minstens 4 jaar lang om een beroep uit te oefenen, maar je opties na je studie zijn om te huilen.
Je baankans is zeer gering, dus grote kans dat je na je studie zonder werk zit.
Deze psychologen zitten te springen om werk en krijgen het gewoon niet. Terwijl hun cliënten al op hen wachten.

Er is simpelweg geen hokje gemaakt, geen regels, geen werkplek. Zowel de psychologen als de patiënten blijven in de kou achter. De toekomst zoals zij die voor ogen hadden, bestaat niet. Hoe hard ze ook hebben gewerkt. Het maakt niet uit.
Dat kan natuurlijk in elke beroepsgroep, maar hier staan je cliënten al voor je in de rij. En je mag ze niet behandelen vanwege een disfunctioneel systeem.

Je kán gewoon niet dezelfde kwaliteit van gesprek hebben

Als je dan al een baan krijgt, dan zou het ook zomaar kunnen dat je wordt ingezet voor Skype-gesprekken. En dan worden er gewoon noodgedwongen behandelingen aangeboden die hard indruisen tegen de principes waar je je zo hard voor hebt gemaakt tijdens je opleiding.

Nu ben ik geen psycholoog, maar ik heb anderhalf jaar Psychologie gestudeerd. Eén van de eerste dingen die je leert in je practicum gesprekstechniek, is dat echt contact met je cliënt essentieel is. Empathie uiten, cliënten op hun gemak laten voelen, lichaamstaal, de juiste vragen stellen, parafraseren.

Je kán gewoon niet dezelfde kwaliteit van gesprek hebben als in een echt individueel gesprek. Als zelfrespecterend psycholoog moét je je gewoon bewust ervan zijn dat die Skype-gesprekken maar nauwelijks beter zijn dan iemand op straat laten staan.
Vervolgens zijn er ook steeds meer psychologiestudenten die zélf psychische klachten ontwikkelen. Geen wonder, met zo’n treurig toekomstbeeld.

Achteraan in de rij aansluiten

Je mag in je handjes knijpen als je Skype-psycholoog mag worden. Van je passie je beroep maken is maar voor enkele psychologen weggelegd. Een ongeschoold baantje in de horeca voelt als een stap terug. Je bent hoogopgeleid verdomme. Je blijft uitgeput, gedesillusioneerd achter. Vervolgens mag ook jij als psycholoog achteraan in de rij aansluiten.

Misschien is mijn verwachting van Skype-gesprekken wel te negatief. Heeft iemand een ervaring met Skype-therapie die hun ervaringen graag wilt delen?
De (pas afgestudeerde) psychologen onder ons: hebben/hadden jullie moeite met een baan vinden? Hoe is jullie beeld van de toekomst? Beïnvloedt jullie toekomstbeeld je vertrouwen in de toekomst?
Let me know!


Annelieke Joosten is 23 jaar en woont in Rotterdam. Haar werkzaamheden liggen voornamelijk in de culturele sector; ze is een ambitieus actrice, doet modellenwerk en werkt als barista. Ze heeft een fijne relatie en woont samen. Depressie en persoonlijkheidsproblemen zijn voor haar een dagelijkse worsteling. Het hoort allemaal bij haar.  

Ook van Annelieke:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *