Main content

Sociaal inhalen

Marit zet haar ervaringen en enthousiasme graag in als Ambassadeur van de Socialrun. Ze blogt op haar pagina Hersenwandelingetjes en schrijft regelmatig ook voor de Socialrun.
Ze schreef al eerder over de competitiedrang waar ze soms tegen aanloopt en had goede voornemens voor Socialrun 2019. Hoe is dit gegaan? En hoe kijkt Marit hierop terug?

Voorgenomen doel

Het is geen wedstrijd, maar inhalen kun je niet voorkomen tijdens de Socialrun. Sociaal inhalen dus, hoe doe je dat?
Vlak voor de Socialrun ontdekte ik bij mijzelf dat ik #meedoeniswinnen soms maar een lastige slogan vind. Voor mij is meedoen is competitie veel vaker van toepassing. Om die rede besloot ik een doel op te stellen voor de Socialrun namelijk: sociaal inhalen. Om nog even de spelregels rondom het sociaal inhalen te verduidelijken: het inhalen van een ander team is toegestaan, mits dit op een sociale manier gebeurt. Dat wil zeggen: je groet de andere loper en je moedigt hem aan.

Mijn subteam was op de hoogte van dit door mij gestelde doel. Toch bleek al gauw dat ik in een zeer competitief subteam was beland. Op de ‘volgsite’ werd regelmatig gecontroleerd waar andere teams lopen en hoever de afstand was tot de teams voor of achter ons. Zodra er een team in beeld kwam, klonken er blije kreten, want er was een kans om een team in te halen. Met dat een loper in zicht kwam, werd er in onze bus gefilosofeerd over welke loper van ons de andere loper in zou kunnen halen.

Als je dit zo leest, zal je wel denken, ze heeft haar doel niet bereikt. Maar niets is minder waar. Een loper vlakbij zorgde dan wel voor kreten als “Gas d’r op!” of “Pak ze” maar daarop kwam altijd de toevoeging “wel sociaal”. Zo hoorde ik mijn teamgenoot tijdens het inhalen zeggen: “Ja, ik mag je wel inhalen, maar moet wel sociaal doen, dus succes.”

Uit mijn ritme

Naast deze wat droge opmerking ontstonden er ook hele mooie momenten. Zo liep ik ’s nachts snel in op een jongedame van team Abrona. Haar looptempo lag een stuk lager dan die van mij. De vermoeidheid zat al aardig in mijn spieren, dus het liefst was ik in mijn eigen tempo doorgelopen. Maar de fietsers herinnerde mij aan het sociaal inhalen. Dus haalde ik mijn tempo eraf en liep een stukje naast haar. Ik vroeg hoe het ging en zag hoe die fietsers uit mijn team allebei naast een fietser van Abrona bleven fietsen. We kletsten wat over spieren, kou en vermoeidheid om elkaar daarna het beste te wensen voor de rest van de route.

Door het sociaal inhalen was ik even uit mijn ritme en moest ik weer opgang komen, maar naast dat ik iemand had ingehaald, wat fijn is als je competitief ingesteld bent, had ik ook een fijn gevoel over gehouden aan een klein praatje, even contact met een ander team.
Op dat moment ervaarde ik nogmaals dat meedoen winnen is, want het maakt niet uit hoe hard je loopt. We liepen daar samen, in een donkere koude nacht, voor maar één doel namelijk #meedoeniswinnen voor iedereen.


Marit Wisse – Ambassadeur van de Socialrun en liep mee in Team Hersenwandelingetjes

Lees ook van Marit
Socialrun competitie
Met volle angst vooruit

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *