Main content

Spinning song

Bas Ickenroth, ambassadeur van de Socialrun en teamleider van Team Zuyderland. Bas woont samen met zijn vrouw en kinderen in het zuiden van Limburg en schrijft regelmatig over wat hem zoal bezig houdt.

Het is van een verwoestende schoonheid, dat openingsnummer van de nieuwe plaat van Nick Cave. ‘Spinning Song’ is een traag lied waar de intense melancholie van afdruipt.
De tekst lijkt een verhandeling over Elvis en diens leven, over een wandeling in hun tuin, over een boom in die tuin, over een vogel in die boom; inzoomend, beeldend. En dan weer groter en breder: the king gaat dood, zijn vrouw heeft verdriet, de boom ‘returned to earth’ en neemt de vogel en zijn nest mee, maar één veertje wordt meegevoerd in de wind en klimt hoger en hoger. Je ziet het voor je, en tegelijkertijd is het maar een voorbode van wat gaat komen:

“And you’re sitting at the kitchen table, listening to the radio”

Als je weet waar Cave vandaan komt is het makkelijk in te vullen dat hij het over zijn zoon heeft, die hij drie jaar geleden op 15-jarige leeftijd is verloren. Een prachtige aanblik, je zoon al mijmerend zien luisteren naar de radio. Een herinnering om te koesteren, en je voelt de pijn. Zeker als hij daarna “and I love you” gaat zingen, heel gevoelig, constant herhalend als een mantra. En als dat nog niet teveel is eindigt hij met kopstem (zeer on-Cave, want hij staat bekend om zijn zware stem en dwarse voordracht):

“Peace will come, and peace will come, and peace will come in time
Time will come, and time will come, a time will come for us”

Bijna onbeluisterbaar intiem, zonder gène gezongen, zonder enige ironie. Pure onvervalste rouw, en de acceptatie die uiteindelijk volgt. Een heel leven in 4:44.

Weemoed

Het is een song en een boodschap die altijd al aan zou komen, maar de laatste weken lijkt het extra confronterend. Allereerst de blog over de stilte na de Socialrun die toch wel deels herkenbaar was.
Niet dat ik de beschreven eenzaamheid helemaal kan doorvoelen, maar maanden leef je naar de happening toe, draait er vrijwel alles om, beleef je het weekend zelf zeer intens, en is het constant genieten.
En de weken daarna is het nagenieten, foto’s kijken, herinneringen delen, dat soort dingen.
Toch ebt het langzamerhand weg, met een soort leegte tot gevolg. Weemoed. Een ontspanning waar je eigenlijk niet op zit te wachten omdat het Socialrungevoel zo verslavend is. Maar hoe voelbaar het mag zijn, het is een melancholie die je bijna wil omarmen.

Hoe anders is het bij de blog van Iris.
‘Spinning Song’ stond juist op toen ik de blog begon te lezen, onbedoeld de soundtrack van een verhaal van iemand die niet meer door kon met leven. Euthanasie bij psychisch lijden, een moeilijk en zeer beladen onderwerp.
Dat kun je academisch en theoretisch benaderen, met allerlei protocollen en afspraken, maar het gaat pas echt aan het hart als je iemands verhaal leest of echt leert kennen, zoals ze bij Team Lister dit jaar hebben gedaan.
Dan pas komt het echt binnen en kun je het doorvoelen.

Dat de liefde overblijft

Ik kende haar niet, maar kon mijn tranen nauwelijks bedwingen tijdens het lezen. Nick Cave zal er ongetwijfeld bij geholpen hebben.
De rauwe emotie, de oprechtheid; het is voelbaar in de song en het is nog meer voelbaar in de tekst van de blog.
In het lied komt het op een gegeven moment tot acceptatie, maar hoe bereik je dat bij iets dat je eigenlijk niet wil accepteren?
Als hulpverlener en mens gun ik iedereen een menswaardig einde en als hulpverlener en mens gun ik iedereen nog meer dat we iemands lijden kunnen verhelpen of tenminste draaglijk maken. Zodat iemand niet tot de onvoorstelbaar moeilijke keuze moet komen dat het einde te prefereren is boven het leven.
Want wat zeggen we eigenlijk als we iemand van 27 jaar niet meer kunnen helpen, dat ze een uitzichtloos leven heeft? Dat ze is uitbehandeld?
Ik vind het maar moeilijk te verteren. Dan falen we; ergens, ik weet ook niet waar, ik wil niet met vingers wijzen. Maar we falen wel.

Voor nu kom ik even terug op de prachtige zinnen van Nick Cave, dat de liefde overblijft, dat vrede en berusting zullen komen, en dat de tijd ons daarbij zal helpen. Het is helpend, en het is confronterend.


Bas Ickenroth – Ambassadeur van de Socialrun

Lees ook van Bas

Weg met de waan van de dag
Niet alleen die client is mens
Een teamprestatie in het kwadraat

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *