Main content

The happy few

Ik hoor nu bij de ‘blije en zorgeloze’ mensen die ik vroeger zo verafschuwde.

Tenminste, dat dacht ik toen ik zelf vrolijk stond te dansen bij de Socialdance met allemaal vrolijke mensen om me heen. En dat is heel vreemd en onwerkelijk omdat ik ergens verwacht dat er iets mis moet gaan, simpelweg omdat dat was wat er altijd gebeurde. Dat ik me nu bijna schuldig voel tegenover de mensen die het nu zwaar hebben omdat ik ze verraden heb door over te stappen naar ‘de andere kant’.
Maar misschien kan ik ook inspireren en mensen mee laten genieten van die ‘andere kant’ en is het goed dat dit gebeurt.

Wie weet, misschien gebeuren dingen met een rede.

Het klinkt ongelofelijk dromerig, afgezaagd, zweverig en zorgeloos voor iemand bij wie het nummer Rock bottom van Eminem jarenlang op repeat stond.
Om terug te komen op de gedachte waar dit stukje mee begon, over die blije en zorgeloze mensen; dat is wat ik jarenlang zag of (niet) wilde zien.

Bijna iedereen had het beter voor elkaar dan ik.

Vrienden, teamgenoten en collega’s vonden een partner, gingen samenwonen en kregen kinderen en ik bleef alleen. Mensen vertelden enthousiast over hun werk en waar ze mee bezig waren en ik deed in mijn ogen betekenisloos werk waar niet veel over te vertellen viel.
Mensen haalden hun rijbewijs en reden vrolijk rond in hun autootje en ik bleef maar rondfietsen. Iedereen ging door en ik bleef stilstaan, zwelgend, mopperend en klagend. Een beetje calimero achtig kijkend naar wat ik allemaal niet had en vergetend dat ik misschien wel iets moest gaan doen om verder te komen.

Ik raakte er langzaam maar zeker van overtuigd dat ik misschien wel gedoemd was te mislukken.

Ik was tenslotte van jongs af aan al overal ‘weg gekickt’ en ondanks alle waarschuwingen, van het gevaar als kind van een verslaafde moeder, zelf ook verslaafd geraakt, en dat op volwassen leeftijd, hoe dom kan je zijn?!

Maar na een gezonde schop onder mijn hol van mijn pleegmoeder heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt hulp te zoeken, omdat ik na 30 jaar aanrommelen ontdekte dat het echt niet opschoot zo. Ik ben met die hulp een aantal jaar met mezelf bezig gegaan en ben daar vol voor gegaan.

Nu weet ik wie ik ben en wat ik kan

en heb dankzij dat pad heel veel mooie dingen mogen doen en mensen mogen ontmoeten. Ook in en rondom de Socialrun heb ik met ongelooflijk veel mensen mogen praten en wat blijkt, van directeur tot werkloze, iedereen heeft een verhaal, iedereen heeft nare dingen meegemaakt, iedereen is ook gewoon mens.

Iedereen kent de andere kant van de medaille

maar daar wordt weinig over gesproken en we willen dat al helemaal niet laten zien want deze maatschappij is gericht op mooie, blije, zorgeloze, geweldige mensen. En misschien moeten we dat met z’n allen eens loslaten en accepteren dat we gewoon mensen zijn en dat dat mag.
Dan kunnen er ook meer mensen meedoen en dat zou winst zijn!


Ramses Groot – ambassadeur van de Socialrun

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *