Skip to: Toubkal avontuur van Marianne | Deel 1

Socialrun website

In 2020 zou Marianne de Toubkal gaan beklimmen, in aanloop hier naar toe schreef ze meerdere blogs over de voorbereidingen.
Ook voor Marianne gooide de welbekende pandemie roet in het eten.
En nu twee jaar later mag ze alsnog haar avontuur aangaan!

De dag van vertrek

02.30 uur ging mijn wekker vanmorgen! Het was niet nodig om deze op de snooze stand te zetten, want ik was wel wakker. Als je het vliegtuig moet halen, dan ga je niets riskeren.
Gisteren hadden we nog besloten om toch een half uurtje eerder op Eindhoven te verzamelen, dit ivm de drukte bij het vliegveld.

Gierende zenuwen

We waren dus ruim op tijd aanwezig. Iedereen helemaal hyper en super enthousiast, behalve ik!
Bij mij gierde de zenuwen door mijn lijf, niet blij en ontspannen, maar als de dood dat ik iets vergeten ben. Dus ff klaren die lucht en in de wachtrij!!
Er zat geen rustig bakje koffie in, dat werd een to go (en dat is maar goed ook, want mijn vriendin Machiel herinnerde mij eraan, dat wij samen, door een gemoedelijk bakkie, bijna het vliegtuig naar Barcelona waren misgelopen in 2013 toen werden we zelfs omgeroepen). Enfin, deze keer dus maar gelijk straight to the douane en door de vertrekshop naar de gate. Eindhoven is geen groot vliegveld, maar uiteindelijk hadden we toch ruim 2 uur nodig om de vliegtuigtrap te bereiken.

En om ons nog een beetje op de proef te stellen, vertrok het vliegtuig ook nog een uurtje later.
Gelukkig zijn wij vrouwen wel wat gewend en was er dus geen paniek en eindelijk schoten we de lucht in, op weg naar die berg.

Marrakech

Het vliegveld in Marrakesh deed ook veel aan werkverschaffing, daar hebben we wel een paar keer door de douane en door de scanner gemoeten, met ons paspoort, gezondheidsverklaring, Coronacheck, koffers en onszelf.

Bij de uitgang, na alle controles, stond daar onze reisleider Mustafa klaar met zijn bus. Hij bracht ons naar het centrum van Marrakesh, zodat we daar konden pinnen.

Het was gelijk een bonte wirwar van mensen, dieren, koop- en etenswaar. Je hoefde maar één stap te zetten, en je had gelijk iemand aan je arm die wel iets wilde verkopen of geld kwam vragen. Dat voelt toch zeer ongemakkelijk.
Je wilt mensen niet negeren, maar je wilt ook niet dat ze jou iets opdringen. Daar zal ik dus nog een modus in moeten vinden. We werden door Mustafa naar een tentje gebracht waar we ontzettend verwend werden door een heerlijke lunch. Hier konden we even rustig bijkomen.

Bang en verdrietig in Imlil

Na de lunch reden we door naar een zaakje aan de kant van de weg waar ze olie maakten van diverse soorten noten. Hier werkten alleen vrouwen. Je gaat daar langs om vooral de vrouwen te ondersteunen en producten af te nemen.
Het was niet echt een leuk bezoek, want de vrouw ratelde echt haar verkooppraatje af en was erg opdringerig. Dus we mochten vrijwel niets.
Daarna reden we door naar onze 1e overnachtingsplek in Imlil.

Een mooie woning/herberg waar we kennis maakten met de kok en de ezeldrijvers.

Na het eten hadden we een incheck moment, om te kijken hoe iedereen er bij zat.

Ik voelde me erg verdrietig, omdat ik zo bang was dat ik het niet zou halen en omdat ik het gevoel had dat ik niet alles netjes had geregeld, in mijn koffer, omdat dit me de laatste weken niet goed lukte, om het te organiseren voor mezelf.
Ik was zo bang dat iedereen het beter voor elkaar had.
Uitspreken en uithuilen helpt, door de fijne groep met vrouwen, dus daarna kon ik lekker slapen.

 


De start

Vandaag moesten we om 07.15 uur opstaan, maar we waren al veel eerder wakker.
Om 05.00 uur hoorden we al het gebed vanuit de moskee. Ik weet niet of je dat wel eens hebt gehoord, maar dat gaat behoorlijk hard.

Na het ontbijt gingen onze koffers naar buiten, want die werden verdeeld over de ezels. Onze rugzakken voelden behoorlijk zwaar, door al het water en onze dagvoorraad wat we moesten meenemen. We schrokken er even van, zoveel gewicht op de schouders, maar gaandeweg de wandeling viel het erg mee.

Klimmen

We moesten gelijk gaan klimmen en de tip was om dan ook de wandelstokken in te zetten. Die ondersteunen je in het klimmen en daardoor belast je iets minder je bovenbenen.
Het was wel meteen ‘aan’, want er moesten hoogtemeters gemaakt worden, en daar kwam ik ook voor. Ik voelde me gelijk in mijn element.

De afgelopen dagen had ik me ontzettend ongerust gemaakt of ik die berg wel zou halen.
Mijn hoofd had niet stil gezeten. Doordat ik de afgelopen week minder mocht bewegen, was ik alleen maar bezig geweest met mijn eigen strijd en had ik de berg nóg groter en hoger gemaakt.

Acht vrouwen op de thee

Dus eenmaal aan de wandel, met onze gids Hassan, voelde ik me weer zo goed! Zo ontzettend blij dat we eindelijk gingen.
We liepen door het dorp Imlil en Heidi had gevraagd of we nog langs het huis van de kok, Mohammed, konden gaan.

Mohammed zou meegaan met deze expeditie, maar was ziek geworden.
Heidi kende hem van andere expedities en wilde hem even gedag zeggen en dat werd een hele mooie en bijzondere ontmoeting.
We werden uitgenodigd om binnen thee te komen drinken en we weten dat ze niet veel te spenderen hebben, maar als je dan ziet wat ze jou als gast aanbieden. En we waren met z’n achten hé, 8 vrouwen!!

Mohammed zag er echt slecht uit en we vroegen ons af wat hij zou hebben, we denken richting kanker of iets aan zijn lever.
Maar als hij niet meer kan werken dan heeft zijn gezin (vrouw en zes kinderen) echt een probleem.
Nu al, want hij krijgt geen geld als hij ziek is.
Bij ons vertrek hebben wij de vrouw des huizes geld gegeven en dat nam ze gelukkig aan.

Stil, steeds stiller

Toen weer verder, we waren er allemaal wel even stil van.
We werden sowieso wel stiller, naarmate de hoogte heftiger werd, maar wat was het geweldig!

Elke keer veranderde het landschap van kleur, de rotsen hadden paarse, grijze, bruine, groene en zwarte tinten.
Waar je ook om je heen keek, het was indrukwekkend.
Het was ook grappig dat we op een gegeven moment aan de kant moesten, omdat ‘onze ezels’ eraan kwamen, die gingen toch wat sneller en soepeler die berg op, met heel veel meer kilo’s op de rug. Als je ziet hoe behendig ze dat doen, op die smalle hoefjes van ze.

Luxe op 2000 meter

Toen we het hoogste punt hadden bereikt voor vandaag, 2000 meter, had onze kok alweer een geweldige maaltijd gemaakt.
We realiseren ons dat dit enorm luxe is hoor, we voelen ons dan ook zo verwend.

Ik denk dat we ongeveer een uurtje hebben gegeten en gerust en toen weer het pad volgden, vooral afdalen naar ons volgende slaapplek op 1900 meter.
Dat betekende dus een flinke aanslag op de knietjes en het vergde behoorlijk concentratie, omdat je op zanderige paadjes loopt met veel steen gruis. Je gaat gaat dus wél slalommend naar beneden en af en toe glij je ook even weg. Maar met de stokken goed voor je uit neer zetten, was het goed te doen.

Gezandstraald

En het bleef gewoon zo prachtig, door die vallei heen te wandelen, je ziet zoveel. Ook heel veel herdersjongens die daar met kuddes geiten lopen. En dan zijn het echt jongens, van een jaar of 12 hoor. Wat een job hé!

Aan het einde van de middag kwamen we op onze nieuwe slaapplek aan, in een dorpje. We mochten gebruik maken van de Hammam, en dat is dus warm water opgieten in een ruimte en jezelf lekker wassen. Dat was wel heerlijk hoor, want ik was niet bruin geworden van de zon, maar absoluut van het zand, het waaide stevig vandaag, dus we waren goed gezandstraald.

Morgen verder!

 


Marianne van Sommeren

Lees ook van Marianne
Op Toubkal
Tweede training in aanloop naar de Toubkal


Vanuit stichting Socialrun

Twee jaar geleden begon Marianne met de voorbereidingen van haar Toubkal avontuur.
Aan dit avontuur en mega uitdaging wilde ze graag een goed doel koppelen, haar voorkeur ging uit naar meer aandacht vragen als het gaat om inclusie voor mensen met een psychische kwetsbaarheid en zodoende kwam Marianne bij stichting Socialrun uit.
Marianne heeft in die tijd ook geld opgehaald hiervoor, dat opgehaalde geld is besteed aan projecten die hetzelfde doel nastreven op een eigen manier.
Je kunt deze projecten vinden via deze link: Subsidieprojecten

Back To Top