Skip to: Toubkal avontuur van Marianne | Deel 3

Socialrun website

In de blog Toubkal avontuur van Marianne deel 2 schrijft Marianne over haar derde dag van haar Toubkal beklimming. In deze blog kun je het vervolg van haar avontuur lezen.

Een lange vierde dag

Vandaag een lange dag voor de boeg. We gaan stijgen tot 3600 meter hoogte en gaan dan weer 400 meter dalen om te acclimatiseren.
Ik ben rete zenuwachtig, want ik ben zo bang dat ik het niet ga redden, dat ik pijn krijg van mijn bil/heup, omdat dat een oude blessure is, of dat mijn conditie niet goed genoeg is of dat ik last krijg van hoogteziekte.
Dus alle beren op de weg waren ruimschoots aanwezig.

Tranen van de hoogte

Binnen 10 minuten waren daar al mijn tranen, ik was op van de spanning.

Eerst werd er nog gedacht aan geluk tranen, maar al snel kwam men erachter dat het ‘hoogte’ tranen waren. Dus gelijk al die vrouwen even bij elkaar en kreeg ik een mega vrouwengroep-knuffel! Weg was mijn blokkade en kon ik door.

Mijn mantra inzetten

Het wandelen en het stijgen, ging me prima af. Er zijn geen momenten geweest dat ik het te zwaar vond. Ik voelde me er eerder lichter door.

Dit was natuurlijk waarvoor ik was gekomen, de expeditie, het wandelen, de uitdaging.

En op momenten dat ik het wel lastiger had, liet ik mijn gedachten niet bepalen door negativiteit, maar zette ik mijn mantra in: ‘Ik ga deze berg omarmen!’

De ezels en hun drijver

Vandaag hadden we speciaal een ezel mee, omdat we niet zeker wisten of het goed zou gaan met de knie van Machiel. Vanmorgen heeft ze wel medicijnen ingenomen tegen de pijn, maar je weet natuurlijk niet hoe het gaat uitwerken.

In totaal zijn er vier ezels die met ons mee gaan, voor de bagage.

Zij hebben ieder een ‘drijver’ die voor de ezel zorgt en die er ook voor zorgt dat de ezel goed wordt bepakt.
Het is bewonderenswaardig om te zien met welke vaart en gemak de ezel en de drijver zich over de bergen beweegt.  Telkens weer waren wij daar verbaasd over.

Ik vind het zelf wel een dingetje hoor, zoveel zware bepakking op een ezel en dan lopen ze ook nog eens over allerlei onmogelijke paden….

Gelukkig zie ik wel dat onze begeleiders met respect met de dieren omgaan, ze worden niet geslagen en er wordt ook niet naar ze geschreeuwd.

Sneller moe tijdens het stijgen

Ook vandaag hadden we weer een tussenstop met een kraampje, midden op de berg, opgebouwd vanuit de rotsen. Na de pauze weer door met hoogtemeters maken.

Je merkte wel dat je sneller moe werd, omdat de lucht ijler werd. Dus als je aan het stijgen was, moest je af en toe echt op adem komen.

Het tempo achter in de groep ging iets naar beneden, maar dat was helemaal prima.

In een cadans zet je de ene voet voor de ander en zo slinger je de berg over naar boven.

Weer afdalen

Nadat we de 3600 hadden aangetikt, gingen we afdalen. Dat verliep prima, ik liep voorop met Maud en we hadden er goed de pas in.

Op een plateau, in de bocht van een berg, hadden de kok en de drijvers allemaal dekens en kussens neergelegd en stond onze lunch alweer klaar. Een lunch bestaat meestal uit een mooi opgemaakte schaal met rauwe groente, een Tajine met linzen of bonen, vis en brood. Een prima maaltijd.

Na het eten altijd een klein ‘indut’ moment.

De een gaat even liggen in de zon en zonnebaden, de ander gaat slapen en weer een ander kijkt rustig om zich heen en geniet van de omgeving.

16 personen op een slaapzaal en een vies sanitair

Daarna wisten we dat we niet meer heel ver moesten lopen, in een uurtje bereikten we het basiskamp.

Dit basiskamp wordt gebruikt door heel veel hikers om van daaruit de laatste hoogtemeters te maken om de Toubkal aan te tikken.

Deze keer hadden we een slaapzaal voor 16 personen en niet een heel fris sanitair voor algemeen gebruik. Als je wilde wassen of gebruik wilde maken van het toilet, dan ademde ik al automatisch door mijn mond, zodat je niet de vieze geuren binnen kreeg.

Maar goed, we hadden een dak boven ons hoofd, voldoende bedden, stopcontacten voor onze mobiels, wifi en onze eigen kok. Moet ik ondertussen wel een kleine kanttekening zetten bij de kok, want alle dagen hetzelfde eten, waren we wel een beetje zat. Deze kok gebruikte bijna niet tot geen kruiden en dat misten we in het eten.

Daarnaast kregen meerdere vrouwen wel last van de buik en hadden daardoor geen zin in eten, en zeker niet om 06.00 uur in de ochtend.

Maar we kwamen absoluut niet om van de honger, want iedereen had nog voldoende repen, noten, gedroogd fruit en dropjes bij zich.

Er leiden vele wegen naar de Toubkal

Was ik gisteren al onder de indruk van alle gidsen, hier zag je ze nog meer.

Iedereen die de Toubkal wilde ‘beklimmen’ huurde een gids in.

Ik weet niet of het verplicht is, maar het is een absolute aanrader. Ik zou niet zonder gids de bergen in gaan. Want als je denkt dat er maar één paadje omhoog gaat, dan kom je bedrogen uit.

Er leiden vele wegen naar Rome/Toubkal en dan heb je een ervaren gids nodig, wil je niet hele weken rond willen zwerven. Na het eten was iedereen wel snel uitgekakt en zag iedereen er ook rood uit, van de hele dag in de zon gelopen te hebben.

Wordt vervolgd…


Marianne van Sommeren

Lees ook van Marianne

Toubkal avontuur van Marianne deel 2

Toubkal avontuur van Marianne deel 1

Op Toubkal

Tweede training in aanloop naar de Toubkal


Vanuit stichting Socialrun

Twee jaar geleden begon Marianne met de voorbereidingen van haar Toubkal avontuur.
Aan dit avontuur en mega uitdaging wilde ze graag een goed doel koppelen, haar voorkeur ging uit naar meer aandacht vragen als het gaat om inclusie voor mensen met een psychische kwetsbaarheid en zodoende kwam Marianne bij stichting Socialrun uit.
Marianne heeft in die tijd ook geld opgehaald hiervoor, dat opgehaalde geld is besteed aan projecten die hetzelfde doel nastreven op een eigen manier.
Je kunt deze projecten vinden via deze link: Subsidieprojecten

 

 

Back To Top