Main content

Vandaag is de wereld grijs

“Hoe gaat het?” “Goed”, geef ik veel te snel als antwoord.
Ik gaf mezelf niet de tijd om na te denken over het antwoord. Het echte antwoord weet ik namelijk wel, het gaat niet zo goed, of misschien ook wel niet goed.
Toch doe ik vanmiddag of het goed gaat. Niet omdat de rest er niet mag zijn, maar omdat ik zo graag had gewild dat ik me ook echt goed voelde.

Verstandelijk weet ik hoe mooi het was

Ik had best willen zeggen dat het niet goed gaat, maar soms zijn er momenten dat ik zou willen dat het niet nodig is. Soms zijn momenten te mooi om te zeggen dat ik me niet goed voel. Ook al voelde ik het vandaag niet zo als ik het zou kunnen voelen, verstandelijk weet ik hoe mooi het was.

In de aanloop naar deze eerste teambijeenkomst heb ik verschillende keren kippenvel gehad, ik heb gehuild van geluk en ontroering. Het is niet voor te stellen hoe blij ik ben dat deze groep mensen hier staan. Dat deze groep mensen met mij en in sommige gevallen misschien wel voor mij dit avontuur aangaan. En toch voel ik het vandaag niet.

Vandaag is de wereld grijs

Ik probeer vandaag op mijn oude enthousiasme door te komen, standje automatische piloot staat aan. Want ik weet ergens in mij, is dat enthousiasme er echt wel. Maar vandaag is de wereld grijs.

Tijdens de bijeenkomst doe ik mijn verhaal over de waarom van team Hersenwandelingetjes. Ik vertel hoe ik mijn eerste Socialrun (2017) midden in mijn depressie liep. Hoe ik tijdens deze run wel tien keer gedacht heb aan stoppen, omdat ik niet meer verder kon, maar toch iedere keer weer doorliep.
Een waardevolle les, die ik nog vaak nodig had in mijn depressie.

Met dat ik dit vertel breekt er iets in mij. Ik voel de pijn, boosheid en verdriet, want ironisch genoeg vertel ik dit verhaal nu ik me weer niet goed voel. Een nieuwe depressieve periode dient zich aan. Ik probeerde nog weg te lopen, maar dat hielp me geen stap vooruit. Dus geef ik maar schoorvoetend toe dat het zo is, maar wat baal ik hier van.
Ik leefde zo naar deze eerste bijeenkomst toe, maar vandaag voel ik weinig. Afgevlakt, moe en kijkend door een dikke grijze waas.

Maar dit is toch waarom we dit doen?

Na de bijeenkomst ben ik totaal overprikkeld en ontzettend moe. ’s Avonds bel ik nog even met mijn zus. Ik vertel haar dat ik baal dat ik nu weer in een depressieve periode zit. Ik baal dat ik nu weer op deze manier een Socialrun in ga (ook al is september nog ver weg).
Haar antwoordt: ‘Maar Marit, dit is toch juist waarvoor we dit doen. Om te laten zien dat een psychische aandoening niet als een gebroken been overgaat, maar dat het een kwetsbaarheid blijft. En dat je ondanks dát gewoon mee kan en wil doen.’
Slik, dit is misschien niet wat ik wilde horen, maar wel precies waar het om gaat.

En juist daarom staan wij als team Hersenwandelingetjes aan de start van Socialrun 2019. #meedoeniswinnen


Marit Wisse – Ambassadeur Socialrun

Lees ook van Marit

Met volle angst vooruit
Waarom doe ik dit?
Op avontuur
Team Hersenwandelingetjes

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *