Main content

Vier weken na de finish

Marit zet haar ervaringen en enthousiasme graag in als Ambassadeur van de Socialrun. Ze blogt op haar pagina Hersenwandelingetjes en schrijft regelmatig ook voor de Socialrun. Vier weken na de finish blikt zij terug naar het Socialrun avontuur van Team Hersenwandelingetjes.

Het is precies vier weken na de finish van de Socialrun. Vier weken gevuld met zoveel emoties dat het vinden van de juiste woorden nog steeds een uitdaging is. Nog één keer ga ik terug naar hoe het allemaal begon.
Dit hele Socialrun avontuur begon met een fantastische voorbereiding, met heel veel mooie momenten. Denk aan de eerste teambijeenkomst, de verkoop van chocola, sponsoring door bedrijven, huwelijksjubileum tot het delen van de Tikkie, om alle gesprekken die over de Socialrun gevoerd zijn maar niet te vergeten. Momenten die allemaal stuk voor stuk goud waard zijn.

Dat het een fysiek een zwaar weekend zou worden wist ik toen al, ik stond immers al verkouden aan de start, maar het vertrouwen in mijn team was zo groot dat ik wist dat dit ging lukken.

Enthousiasme

Wat was het een weekend! Vol enthousiasme van start en dat enthousiasme zorgde ervoor dat we sneller liepen dan alle voorbereide schema’s. Dat vormde een directe logistieke uitdaging voor ons basiskamp, maar gelukkig wisten ook zij het gas te vinden. Met strakke planningen en soepele wissels wisten onze teams elkaar zonder al te veel stress af te wisselen, waardoor we continue in beweging waren.
Maar wat als je dan tussen alle hectiek door even stilvalt? Dan komt de vermoeidheid en emotie. Verschillende tranen hebben gevloeid, maar ook dat is de Socialrun.

Mijn tranen kwamen in de etappe rondom Alkmaar, tot dat moment had ik nog geen oog dichtgedaan en mijn longen waren niet meer wat het geweest was. Inmiddels het punt bereikt dat ik het gevoel had hardlopend te slapen.
Twee kilometer rennen, daar beet ik me op vast, vechtend tegen een opkomende paniekaanval.

Duizend stukjes

En toen kwam dat bericht door de portofoon ‘Marit moet tweehonderd meter verder lopen’.  Deze boodschap was precies genoeg om gevoelsmatig in duizend stukjes te breken. Ik liep nog vijftig meter door, maar toen brak ik. Bijna hyperventilerend kreeg ik het niet meer voor elkaar om ook nog maar een stap te zetten. Totale paniek en zelfverwijtend, want ik was nog niet bij het busje. Inmiddels was er contact geweest door de portofoon, twee teamgenoten kwamen heel relaxed naar mij toe gewandeld. en zeiden toen: “Het is oké, daar zijn we een team voor, kom we lopen samen nog een stukje.” Een paar stappen liepen we samen op, zonder een woord te zeggen, maar precies genoeg om te ervaren dat het echt oké was.

Om later in het basiskamp, nog steeds of alweer, huilend aan te komen. Te zijn met familie die mij sinds hele lang tijd niet zo gebroken hebben gezien als op dat moment. Om in een soort ongemakkelijke situatie terecht te komen waarin ik alleen maar wil slapen en mijn familie en vrienden willen zorgen.
Na een zeer directief gesprek met een vriendin beland ik op mijn veldbedje. Na ruim anderhalf uur slapen, heb ik de duizend stukjes weer bij elkaar geraapt. Goed genoeg om weer mee te kunnen doen.

Andere ervaring

De Socialrun lopen met vrienden en familie is een totaal andere ervaring. Het raakt wanneer je geliefden ziet breken, het is ontzettend leuk wanneer je blind kan varen op elkaars flauwe humor, het is irritant wanneer je weer op je lip moet bijten omdat je je irriteert aan je familie. Maar het is ook zo waardevol dat je elkaar ondanks alles er zonder al te veel moeite weer bij kan trekken.
Om dan na de finish huilend in elkaars armen te kunnen zeggen: ‘Dit pakt niemand ons meer af!’.


Marit Wisse – Ambassadeur van de Socialrun en liep mee in Team Hersenwandelingetjes

Lees ook van Marit
Sociaal inhalen
Socialrun competitie
Met volle angst vooruit

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *