Main content

Vooroordelen, we hebben ze allemaal

Het in hokjes plaatsen van mensen zorgt voor orde in de chaos aan informatie die we dagelijks binnenkrijgen. Laatst vroeg ik op de familiedag van ons FACT naar de vooroordelen over psychologen. ‘Geitenwollensokkentypes’ of ‘Hebben zelf te veel meegemaakt’.
Als ik vertel dat ik GZ-Psycholoog ben is bijna de standaard eerste reactie ‘Oh, dus jij weet nu wat ik denk’. Ook als fanatiek sporter heb ik regelmatig met vooroordelen te maken. ‘Aha, een fit girl die nooit taart eet’, ‘Jij voelt je zeker nooit moe!’.

Schadelijk

Het hebben van vooroordelen versnelt voor mensen het maken van beslissingen en kan helpen snel een situatie in te schatten. Vooroordelen zijn echter vaak gebaseerd op een gebrek aan of foutieve informatie. En kunnen heel schadelijk zijn…
Zo heeft 7 van de 10 mensen met een psychische aandoening last van discriminatie en stopt maar liefst tweederde van de mensen met activiteiten uit angst voor vooroordelen.

De Socialrun

In september deed ik met patiënten en collega’s van GGZ Delfland mee met de Socialrun. Ik vind sportevenementen geweldig. Zoveel verschillende mensen, met allemaal vanuit eigen beweegredenen hetzelfde doel voor ogen, wat veel verbinding geeft.
De Socialrun heeft als doel het stimuleren van openheid rondom psychische aandoeningen en het verminderen van vooroordelen. Een non-stop estafetteloop van 555 km door Nederland.

Iedereen leverde vanuit zijn eigen kracht een bijdrage

Het team bestond uit fietsers, hardlopers, koks, masseurs, een fotograaf, bestuurders en bijrijders. We hadden van tevoren regelmatig besprekingen of trainingen, rollen en functies deden er niet toe. We gingen die 555 km als team met elkaar afleggen!!

De reacties vanuit mijn directe omgeving verbaasden me

‘Gaan jullie dan samen met patiënten; is dat niet gevaarlijk, die zijn toch onvoorspelbaar?’. Oei. Een goede reden om hierover het gesprek aan te gaan en de vooroordelen die er waren weg te nemen. Uit te leggen dat bijna 50 % van de mensen ooit te maken krijgt met een psychische aandoening…

De Socialrun was een supergave ervaring

Allemaal hetzelfde doel; de finish!!! Een groep met veel verschillende mensen die allemaal een eigen unieke bijdrage leverden.
Als het ene team het even te zwaar had, nam het andere team het over.
Een hardloper die geblesseerd raakte stapte op de fiets.

Een bestuurder trok haar hardloopschoenen aan

om een andere geblesseerde loper op te vangen.
Iemand van de catering die broodjes klaarmaakte en ondersteund werd door de masseurs!
De fotograaf die ook midden in de nacht de mooiste plaatjes schoot.De kroegeigenaar die zijn deuren even voor ons open zette. Inwoners van de steden en dorpen die met eten en drinken langs de kant stonden. De andere teams, die joelend en met veel muziek langsreden om aan te moedigen.
Zat je er even doorheen vanwege het slaapgebrek en de heftige inspanning? Dan ving je elkaar op en moedigde je elkaar aan. Teamwork op zijn best!

Over het algemeen was de sfeer gezellig en euforisch.

Maar er waren ook stressvolle momenten. Bijvoorbeeld als het busje niet bij de loper en fietsers kon komen terwijl we wisten dat de loper al even aan het rennen was. Of dat moment dat het tweede team te laat was voor de wissel.
Iedereen reageerde op zijn eigen manier. De een werd chagrijnig, de ander werd overactief, er werd gemopperd, er werden grapjes gemaakt en mensen trokken zich even terug.
Een van de deelnemers kwam na de finish naar mij toe en zei:

‘Dit was voor mij zo’n leerzame en bijzondere ervaring’.

Hij gaf aan dat hij dacht dat ‘normale’ mensen nooit uit hun slof schoten, niet oververmoeid konden raken en ‘altijd heel vrolijk’ waren. Door deelname aan de Socialrun had hij ervaren dat de scheiding tussen ‘normaal en abnormaal’ eigenlijk niet bestaat.

Hij had gezien dat we er allemaal soms even doorheen zaten,

ons even terug moesten trekken en onredelijk konden zijn. Dat iedereen reageerde op stress en vermoeidheid…
Dat we na 1.5 uur slaap per nacht allemaal even niet op onze woorden konden komen en er daardoor de meest vreemde gesprekken ontstonden.

Door zijn sportprestatie en door de dingen die hij had ervaren had hij weer extra vertrouwen gekregen in zijn eigen veerkracht en doorzettingsvermogen. Net als wij allemaal. Dat gevoel van verbinding en gelijkheid toen we als team over de finish kwamen is goud waard!


Laurian Hafkemeijer