Skip to: Waarom een inclusieve wereld ook zondagskinderen nodig heeft

Socialrun website

Linda is 35 jaar, woont samen met haar vriend in Utrecht. Ze houdt van hardlopen, lezen, schrijven, verdrietige arthouse films kijken en wijntjes drinken. Sinds de zomer van 2020 werkt ze één dag per week als vrijwilliger bij de Socialrun en houdt ze zich bezig met de subsidieprojecten.

 

De kennismaking met Stichting Socialrun begon voor mij 5 jaar geleden toen ik meedeed met een team van MIND aan de jaarlijkse estafetteloop. Nu 5 jaar later bereid ik me voor op de editie van september 2021 samen met mijn huidige collega’s van Zilveren Kruis. Daarnaast vind je me op woensdagochtend als vrijwilliger op de Socialrun headquarters. Aanleiding hiervoor was mijn thuiswerkdepressie.

Mijn thuiswerkdepressie

De thuiswerkdepressie is nog geen officiële DSM-diagnose. Sommigen zouden het ook kunnen omschrijven als een first world problem. Geen reistijd meer door hoeven brengen in volle treinen, van je bed direct achter je laptop neer kunnen ploffen, chips kunnen eten tijdens vergaderingen door je camera en microfoon uit te zetten. Het zijn zomaar wat voordelen van thuiswerken. Dat neemt niet weg dat een overkill aan videovergaderingen, het gemis van mensen om je heen en gebrek aan zingeving geen goed gevoel geeft. Na een kopje koffie met Frank en Nienke was het trouwens opgelost. Met het vrijwilligerswerk en een eigen werkplek in de gang van de Socialrun ben ik inmiddels genezen verklaard.

Zondagskind bij de Socialrun

Bij vrijwel iedereen laat het leven zich soms van een donkere kant zien. Net als elk mens heb ook ik een verhaal. Het tekent je, vormt je en je leert ervan. Toch kan ik in z’n algemeenheid stellen dat ik redelijk soepel door het leven glijd, vaak met een grote lach op mijn gezicht. Een wedstrijdje in ervaringsdeskundigheid zou ik dus zeker verliezen. Ik ben nu eenmaal een zondagskind. Gelukkig is het daar bij de Socialrun ook niet om te doen. Ik krijg soms de vraag wat mij dan zo aanspreekt. Voor mij is de Socialrun een soort microkosmos waar werkelijk iedereen onvoorwaardelijk geaccepteerd wordt. In die acceptatie zit ook een grote mate van gelijkwaardigheid. Je mag komen halen, maar er wordt ook verwacht dat je iets brengt. Enerzijds omdat iedereen een talent heeft, dus altijd iets te brengen heeft. Anderzijds omdat je pas echt meedoet als er mensen zijn die letterlijk én figuurlijk op je zitten te wachten.

Ik haal er echt enorm veel. Het netwerk van de Socialrun is groot en waardevol. Om maar wat te noemen: het leverde me inmiddels al een website, logo, gepimpte fiets, verjaardagsvideo, bedrijfsfilm en snelcursus HTML op. Daarnaast elke dag een knuffel en wat honing voor de ziel in de vorm van de volgende woorden: “Wat fijn dat je er bent.”
Verder haalt het me uit mijn bubbel. Ik luister, verwonder me, stel vragen, zie de kracht van kwetsbaarheid en ben stil van de wijsheden die mensen soms terloops uit hun mouw schudden. Dit alles afgewisseld met genante TikTok-filmpjes, zonnige fotoshoots en bulderend gelach zorgt ervoor dat geen enkele dag saai is.

Van microkosmos naar wereldschaal

Maar het allermooiste dat ik eruit haal is dat ik ook mag brengen. Nu ik het werk van de Socialrun van dichterbij meemaak is mijn geloof in de missie, een inclusieve samenleving, alleen maar gegroeid. Ik mag me met de projecten bemoeien en bijdragen aan de groei van de Socialrun van microkosmos naar wereldschaal. Want de mensen van de Socialrun mogen dan wel bescheiden zijn, de missie is dat zeer zeker niet. Een inclusieve wereld heeft daarom ook haar zondagskinderen hard nodig. Gelukkig maar.


Linda Stomphorst

Back To Top